บทที่ 13

ไม่มีใครกล้าเปิดกล่องที่วางอยู่กลางห้องออกดู แม้ว่าในใจของทุกคนจะอยากทำเช่นนั้น เห็นชัดจากแววตาของนายท่านจางและบุตรชายและผู้ติดตามของเขา

ชายหนุ่มลอบสบตากับผู้เป็นบิดา เขาเดาว่านับตั้งแต่นายท่านจางเข้ามานั่งลงในห้องโถงคงอดรนทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากกับบิดาของเขาเพื่อขอเปิดไปแล้วหลายครั้งเป็นแน่

เฉินเซี่ยเฟิงมองกล่องที่วางอยู่มีขนาดเล็กรูปทรงยาวเรียวบนโต๊ะ เขาอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ ในยามที่ลองคาดเดาว่าของในกล่องคืออะไร แต่ในขณะที่เขายื่นมือไปเปิด เขามั่นใจมากกว่าห้าในสิบส่วนว่ามันคือภาพวาดหรือตัวอักษรคำอวยพร

“โอ้” เสียงอุทานของจางจื่ออี้ดังขึ้น เยี่ยเผิงเย่ส่งสายตาตำหนิไปยังอีกฝ่าย ทันทีที่เห็นว่าเขาขยับเข้ามายังกล่อง

เฉินเซี่ยเฟิงเลิกคิ้วมองพัดที่นอนนิ่งอยู่บนกล่อง เมื่อชายหนุ่มคลี่ตัวพัดออก ก็พบว่ามันคือพัดผ้าไหมเนื้อดีสีขาวขอบทำจากงาช้าง ด้านหนึ่งมีลวดลายรวงข้าวที่วาดจากพู่กันสีดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของฤดูแห่งการเพาะปลูก อีกด้านมีบทกลอนสละสลวยหนึ่งบท อักษรที่เข้มแข็งดุดันนั้นเขาได้ยลโฉมมาแล้ว ในตอนที่เขาผ่านคฤหาสน์ตระกูลหลิว คำขึ้นต้นประโยคซึ่งเป็นชื่อของตน ทำให้เฉินเซี่ยเฟิงอมยิ้มออกมาอย่างไม่อาจห้าม ความรู้สึกปลาบปลื้มอาบเอิบในใจ ในยามที่เขากวาดสายตาอ่านบทกลอนนั้น

สายลมแห่งคิมหันต์[1] อวลอุ่น

ดวงอาทิตย์หวนคืน ขอบฟ้า

ห้วงราตรีหมุนผ่าน ม่านเมฆา

แสงจันทราส่องสว่าง ชี้นำทาง

เมื่อพลิกไปด้านที่มีภาพวาดรวงข้าวที่กำลังพลิ้วไหว ยังมีคำอวยพรสี่คำอยู่ด้วย

‘ขอให้พานพบแต่ความราบรื่น[2]’

“มีจดหมายอวยพรด้วยนี่”

น้ำเสียงที่ปิดไม่มิดถึงความอิจฉาราวอิสตรี ทำให้เยี่ยเผิงเย่กลอกตาอย่างเบื่อหน่าย คุณชายจางผู้นี้ช่างน่ารำคาญยิ่ง แต่เขายังไม่ทันได้กล่าวคำตำหนิบิดาของเจ้าตัวก็ปรามเอาไว้ก่อน

“จื่ออี้เจ้าอย่าเสียมารยาท”

“ขออภัยขอรับ”

เฉินเซี่ยเฟิงหาได้รู้สึกเคือง เนื่องจากเขากำลังตื่นเต้นดีใจจึงได้แต่หยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน ประโยคสั้นๆ จากเฮยหลางบอกกล่าวว่าเจ้าตัวส่งพัดมาเป็นของขวัญวันเกิด และขอโทษที่หาได้มาอวยพรด้วยตัวเอง

เฉินเซี่ยเฟิงยิ้มจนแก้มแทบปริ แม้ว่าประโยคนั้นจะสั้นจนห้วน แต่ใครเล่าจะไม่รู้ว่าเพียงแค่นี้ก็มากพอแล้ว เพราะเฮยหลางหาเคยทำเช่นนี้ไม่ เขาเก็บตัวเพียงใดผู้ที่เคยติดตามหนังสือของเขาไหนเลยจะไม่ล่วงรู้

“หาใช่ของล้ำค่าควรเมืองไม่ ก็แค่พัดงาช้างเล่มหนึ่งเท่านั้น แต่อย่างไรเสียเฮยหลางก็ช่างมีน้ำใจ” หัวหน้าตระกูลจางเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ทว่าถ้อยคำนั้นกลับบาดลึกถึงความรู้สึกคนฟังยิ่ง เฉินเซี่ยเฟิงไม่ได้แสดงออกถึงสิ่งที่คิด เขาหันไปยิ้มให้สหายของบิดาก่อนจะเก็บพัดลงกล่องไปอย่างทะนุถนอม

“อย่างไรท่านก็มาเยือนคฤหาสน์ตระกูลเฉินแล้ว มิสู่ร่วมจิบชากับข้าสักหน่อย”

บิดาของเฉินเซี่ยเฟิงทำหน้าที่ทำลายความกระอักกระอ่วน เขาพอจะมองออกว่าหัวหน้าตระกูลจางนั้น เพียงอยากให้บุตรชายของตนตัดใจจากพัดของเฮยหลาง ทว่าถ้อยคำที่กล่าวนับว่าไร้มารยาทอยู่บ้าง กระนั้นเขาผู้เป็นเจ้าบ้านก็เพียงแค่ทำหน้าที่ต้องรับขับสู้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เจ้ามิใช่กำลังออกไปข้างนอกกับเสี่ยวเย่หรอกหรือ นำของขวัญไปเก็บ จากนั้นเจ้าจะไปทำธุระที่ไหนก็ไปเถิด”

“ช่วงบ่ายลูกคงไม่เข้าโรงทอนะขอรับ วันนี้ลูกจะไปดูผ้าไหมที่จะส่งไปยังร้านแพรพรรณตระกูลเยี่ย จากนั้นจะแวะไปเยี่ยมเหยาเอ๋อร์”

“เจ้าจะไปตระกูลเยี่ยหรือ” ผู้เป็นบิดาชะงัก ก่อนจะขมวดคิ้วมองเยี่ยเผิงเย่ที่สบตากับเขาอยู่ก่อนแล้ว

“วันนี้มีหมอมาจากต่างเมืองขอรับท่านลุง เขาเป็นหมอมือดีที่สุดที่สหายของข้าแนะนำมา” เยี่ยเผิงเย่เป็นฝ่ายตอบด้วยตัวเอง

“เช่นนั้นก็ได้ คิดว่าพวกเจ้าคงได้ขนมมากมายจากท่านป้าเฉินของเจ้าแล้ว”

“ขอรับ” ใบหน้าของเยี่ยเผิงเย่เกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อนึกถึงตะกร้าของกินที่ยังคงอยู่บนรถม้า

“เช่นนั้นเจ้าสองคนก็ไปเถิด”

หัวข้อการสนทนาในทั่วทุกมุมเมืองกุ้ยโจว ยังคงอยู่กับเรื่องป้ายหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลหลิว ซึ่งได้รับการยืนยันจากทางร้านหงเติงหลงว่าเฮยหลางคือผู้ที่มอบให้จริงๆ อีกทั้งอักษรนั้นก็คือลายมือของเฮยหลางเอง เช่นกันกับของขวัญวันเกิดของเฉินเซี่ยเฟิง ทางร้านหงเติงหลงก็ยืนยันว่าเฮยหลางตั้งใจมอบให้ ทั้งนี้ก็เพื่ออวยพรวันเกิดของชายหนุ่ม

               “เจ้าคิดได้รอบคอบยิ่งที่ไม่นำพัดนั้นออกมาด้วย”

เยี่ยเผิงเย่เอ่ยพร้อมกับถอนใจ หลังจากที่เขาและเฉินเซี่ยเฟิงจำต้องหยุดทักทายคนนับสิบ ซึ่งเข้ามาเอ่ยถามว่าอะไรคือของขวัญที่เฮยหลางส่งมาให้

บางคนถึงกับกล้าเอ่ยปากขอดูอย่างใจกล้า กระทั่งตอนนี้จำต้องมาพักในหอน้ำชา ซึ่งอยู่ติดกับร้านแพรพรรณตระกูลเยี่ย เนื่องจากต้องการหลบสายตามากมายที่ต่างก็จับจ้องมองมาอย่างสนใจใคร่รู้

               “ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ เชื่อเถอะอีกสักชั่วยามทุกคนในเมืองกุ้ยโจวก็คงรู้ว่าของสิ่งนั้นคือพัด” เฉินเซี่ยเฟิงเอ่ยอย่างเห็นเป็นเรื่องขัน ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวขึ้นไปยังชั้นสองของหอน้ำชา

               “เฮ้อ นั่นสินะก็ตระกูลจางเห็นกับตามาแล้วนี่”

[1] เซี่ยเฟิง แปลว่า สายลมแห่งคิมหันต์

[2]一帆风顺 อี้ฝานเฟิงซุ่น อักษรมงคลอวยพรขอให้พบแต่ความราบรื่น