INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 3
Última actualización:
2025-12-31 08:50:44“เสร็จแล้วขอรับแม่นางหลิว” ติงฝูไห่ยื่นสัญญาที่เพิ่งจะร่างเสร็จให้หลิวผิงอันได้ทบทวนอีกครั้ง นางกวาดสายตาอ่านด้วยใบหน้าเรียบเฉยกระทั่งครู่ใหญ่ก็ส่งต่อให้กับตงหลิว
“ท่านอ่านดูว่ามีข้อใดต้องแก้ไขหรือปรับเปลี่ยนหรือไม่”
เขากวาดสายตาผ่านๆ เพียงครู่เดียว ก็ยื่นสัญญาคืนให้หญิงสาว “สัญญาว่าจ้างหรือ” ตงหลิวเลิกคิ้วสูงพลางมองมายังหญิงสาวด้วยดวงตามที่เต็มไปด้วยคำถาม
“ใช่ ค่าจ้างส่วนหนึ่งข้าได้จ่ายให้ท่านล่วงหน้าไปแล้ว ตอนนี้ท่านไม่นับว่าเป็นทาส แต่เป็นผู้ที่ข้าว่าจ้างให้เป็นผู้คุ้มกัน ข้าไม่ต้องการให้ท่านอยู่ในฐานะทาส แต่ท่านคือผู้คุ้มกันความปลอดภัยของข้า นับแต่นี้เป็นต้นไปจนกว่าสัญญาจะหมดลง”
“แต่...สัญญานี้จะอย่างไรท่านก็ยังคงเสียเปรียบอยู่มาก ดังนั้น...”
“เชื่อข้าเถิดอิสระของคนผู้หนึ่ง หาใช่สิ่งที่จะเอามาซื้อขายกันได้ ข้าขอท่านเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น” นางจ้องเขาราวกับไม่ปล่อยให้สิ่งใดเล็ดลอดจากสายตา
“ความซื่อสัตย์”
“ข้าน้อยสาบาน จากนี้ไปจะทำหน้าที่ของตนที่มีต่อท่านอย่างสุดความสามารถ”
“อย่าเพิ่งสาบาน” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและท่าทีก็ดูเคร่งขรึมกว่าทุกครั้ง “หลงจู๊ติงรบกวนท่านด้วย” หญิงสาวหันไปมองหลงจู๊โรงเตี๊ยม
“รถม้าพร้อมแล้วขอรับแม่นางหลิว”
“ขอบคุณท่านมาก เราไปกันเถิด” หลิวผิงอันเดินนำตงหลิวออกมาจากโรงเตี๊ยมที่มีรถม้าจอดรออยู่
รถม้าของโรงเตี๊ยมวิ่งออกจากประตูเมือง กระทั่งจอดลงยังศาลเจ้านอกเมืองกุ้ยโจวฝั่งตะวันออก หญิงสาวลงจากรถม้าพร้อมกับตงหลิว โดยให้คนของโรงเตี๊ยมพร้อมกับรถม้ารออยู่ด้านนอกศาลเจ้า
ในที่สุดหลิวผิงอันก็เลือกที่จะหยุดมองท่าน้ำที่ยื่นลงไปในทะเลสาบขนาดใหญ่ หญิงสาวก้าวเดินช้าๆ ไปตามสะพานที่ทอดยาวออกไป ด้านหลังยังมีตงหลิวที่เดินตามมาเงียบๆ กระทั่งถึงปลายสะพานทั้งสองก็หยุดฝีเท้าลง
“ก่อนที่ท่านจะตกลงใจเป็นผู้ติดตามเพื่อคุ้มกันข้า ข้าจำเป็นต้องทำความเข้าใจบางเรื่องกับท่านเสียก่อน”
“แม่นางอย่าได้เกรงใจเชิญกล่าว”
“ข้ามาที่เมืองกุ้ยโจวจุดประสงค์หนึ่งเพราะตระกูลเยี่ย”
“ตระกูลเยี่ย” ตงหลิวคล้ายกำลังนึก ก่อนจะเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “ท่านคงหมายถึงตระกูลเยี่ยที่มีกิจการแพรพรรณ และเครื่องกระเบื้องที่ใหญ่ที่สุดในเมืองกุ้ยโจว”
“ท่านเข้าใจไม่ผิด”
“ได้ยินมาว่าตระกูลเยี่ยเป็นตระกูลขุนนางเก่าที่ผันตัวมาเอาดีทางด้านการค้าขาย นายท่านเยี่ยคนนี้เฉลียวฉลาด และเชี่ยวชาญการค้าขายเป็นอย่างมาก ไม่เพียงเท่านั้นเขายังมีเส้นสายกับทางการอยู่พอสมควร ทว่าคุณชายใหญ่เยี่ยจิ้งเสียนที่เป็นทายาทผู้รับช่วงกิจการต่อกลับเป็นคนไม่เอาถ่าน ไม่ว่านายท่านเยี่ยจะพยายามผลักดันเท่าไรกลับยังคงย่ำอยู่กับที่ ส่วนคุณชายรองเยี่ยจิ้งอี้นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะเขาเป็นเพียงคุณชายเจ้าสำราญที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ”
“แล้วคุณชายสามกับน้องสาวของเขาเล่า”
“คุณชายสามเยี่ยเผิงเย่ และคุณหนูสี่เยี่ยซูเหยา ข้า...ได้ยินมาว่าทั้งสองเป็นเพียงบุตรบุญธรรมที่นายท่านเยี่ยจำใจต้องรับเข้าตระกูล เนื่องจากเขาต้องตามารดาของทั้งสองตั้งแต่แรกพบ และนางไม่มีทางยินยอมแต่งเข้าตระกูลเยี่ย หากเขาไม่ยอมรับบุตรชายและบุตรสาวของนางด้วย แม้ว่าคุณชายสามจะเข้าไปช่วยดูแลกิจการบางส่วน แต่ไม่มีทางที่นายท่านเยี่ยจะยอมให้เขาเป็นผู้สืบทอด ยิ่งน้องสาวของเขาป่วยกระเสาะกระเสาะอยู่ตลอดเช่นนี้ เขายิ่งไม่มีทางยอมแบกภาระที่ตนไม่ได้รับผลประโยชน์ ส่วนบุตรสาวที่เกิดจากอนุทั้งหลาย ...พวกนางไม่ได้รับความสำคัญให้ต้องกล่าวถึง ดังนั้นจึงมีฐานะสูงกว่าบ่าวไพร่เพียงแค่ขั้นหนึ่งเท่านั้น”
“แม่นางหลิว นายท่านเยี่ยผู้นี้ไม่เพียงแค่เฉลียวฉลาด แต่เขาเป็นคนจิตใจเหี้ยมโหด หากเพื่อสิ่งที่เขาต้องการเขาไม่เลือกวิธีการที่จะได้มา ที่สำคัญ...เพราะเส้นสายเก่าแก่ที่เขามีมานาน ในช่วงที่ตระกูลของเขายังเป็นขุนนาง บวกกับผลประโยชน์หลายต่อทำให้ขุนนางส่วนใหญ่ต่างก็อยู่ข้างเขา ดังนั้นเรื่องที่ท่านมาเพราะตระกูลเยี่ยนั้นเป็นความแค้นใช่หรือไม่...”
หลิวผิงอันสบตากับตงหลิวนิ่ง “หากท่านไม่ตกลง สัญญานี้จะเปลี่ยนเป็นสัญญากู้ยืมที่ไม่มีกำหนด ไม่มีดอกเบี้ย ข้าไม่คิดจะบังคับใคร อย่างที่ข้าบอกท่านไปก่อนหน้า ข้าต้องการความซื่อสัตย์จากท่าน ซึ่งแน่นอนว่าคงจะเป็นไปไม่ได้หากว่าตัวท่านเองไม่ยินยอม ท่านมีเวลาใคร่ครวญเรื่องนี้สามวัน”
“ข้าตกลง”
หลิวผิงอันเลิกคิ้วมองเขาด้วยความประหลาดใจ อย่างน้อยคิดว่าเขาคงต้องการเวลาคิดใคร่ครวญ แต่เขากลับตอบตกลงออกมาทันที
Último capítulo
คิมหันต์อวลรัก บทที่ 14
เมื่อนั่งลงยังโต๊ะติดกับหน้าต่างซึ่งสามารถมองเห็นท้องถนน เยี่ยเผิงเย่ก็มองเห็นมือใหญ่ของเฉินเซี่ยเฟิงที่กำลังหยิบกาน้ำชาชะงักลง เขาเงยหน้ามองสหาย ก่อนจะมองตามสายตาของอีกฝ่ายไปจึงเห็นรถม้าคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดยังหน้าร้านแพรพรรณตระกูลเยี่ย“นั่นมิใช่แม่นางหลิวที่ได้รับป้ายประจำตระกูลจากเฮยหลางหรอกหรือ”“อืม นั่นคือรถม้าจากตระกูลหลิว” เฉินเซี่ยเฟิงพยักหน้า“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นรถม้าของตระกูลหลิว”“ข้าจำเขาได้” เฉินเซี่ยเฟิงพยักพเยิดไปยังตงหลิวซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าติดกับบ่าวชายที่ทำหน้าที่บังคับรถม้า“เจ้าอยากจะเข้าไปทักทายนางหน่อยหรือไม่” “ดีเหมือนกัน” เฉินเซี่ยเฟิงรับคำทำเอาเยี่ยเผิงเย่เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เพราะคราแรกเขาเพียงเอ่ยถามไปย่างนั้น แต่ไม่คิดว่าเฉินเซี่ยเฟิงจะตอบรับเช่นนี้“เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไมกัน นางได้รับอักษรจากเฮยหลาง แสดงว่าตัวนางเองก็ชื่นชมในตัวเฮยหลางไม่น้อย แปลกตรงไหนที่ข้าจะเข้าไปทักทายนาง เจ้าเองก็รู้ว่าข้าก็ชื่นชมเฮยหลาง” เฉินเซี่ยเฟิงมองท่าทีประหลาดใจของสหายด้วยความขบขัน “ข้ายังไม่ได้พูดอะไร” “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลั
คิมหันต์อวลรัก บทที่ 13
ไม่มีใครกล้าเปิดกล่องที่วางอยู่กลางห้องออกดู แม้ว่าในใจของทุกคนจะอยากทำเช่นนั้น เห็นชัดจากแววตาของนายท่านจางและบุตรชายและผู้ติดตามของเขาชายหนุ่มลอบสบตากับผู้เป็นบิดา เขาเดาว่านับตั้งแต่นายท่านจางเข้ามานั่งลงในห้องโถงคงอดรนทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากกับบิดาของเขาเพื่อขอเปิดไปแล้วหลายครั้งเป็นแน่เฉินเซี่ยเฟิงมองกล่องที่วางอยู่มีขนาดเล็กรูปทรงยาวเรียวบนโต๊ะ เขาอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ ในยามที่ลองคาดเดาว่าของในกล่องคืออะไร แต่ในขณะที่เขายื่นมือไปเปิด เขามั่นใจมากกว่าห้าในสิบส่วนว่ามันคือภาพวาดหรือตัวอักษรคำอวยพร“โอ้” เสียงอุทานของจางจื่ออี้ดังขึ้น เยี่ยเผิงเย่ส่งสายตาตำหนิไปยังอีกฝ่าย ทันทีที่เห็นว่าเขาขยับเข้ามายังกล่องเฉินเซี่ยเฟิงเลิกคิ้วมองพัดที่นอนนิ่งอยู่บนกล่อง เมื่อชายหนุ่มคลี่ตัวพัดออก ก็พบว่ามันคือพัดผ้าไหมเนื้อดีสีขาวขอบทำจากงาช้าง ด้านหนึ่งมีลวดลายรวงข้าวที่วาดจากพู่กันสีดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของฤดูแห่งการเพาะปลูก อีกด้านมีบทกลอนสละสลวยหนึ่งบท อักษรที่เข้มแข็งดุดันนั้นเขาได้ยลโฉมมาแล้ว ในตอนที่เขาผ่านคฤหาสน์ตระกูลหลิว คำขึ้นต้นประโยคซึ่งเป็นชื่อของตน ทำให้เฉินเซี่ยเฟิงอมยิ
คิมหันต์อวลรัก บทที่ 12
ที่สำคัญกว่าสิ่งใดการที่นางรับตำแหน่งประมุขของวังเจ็ดดาว ทำให้ดวงดาวทั้งเจ็ดกำลังหวาดหวั่น เนื่องจากกลัวว่านางจะก่อตั้งวังเจ็ดดาวขึ้นมาอีกครั้ง หากนางไม่คิดจะสานต่อหน้าที่ประมุข ด้วยการฟื้นฟูวังเจ็ดดาวให้กลับมายิ่งใหญ่ก็มีเพียงทางเลือกเดียว คือปลดปล่อยพวกเขาทั้งเจ็ดไป ซึ่งนางก็เลือกข้อหลังเพื่อซื้อใจของเจ็ดดวงดาว ให้อยู่ข้างนางและช่วยทำงานนางด้วยความเต็มใจเสียงซุบซิบและผู้คนที่กำลังชะเง้อมองยังหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิว ทำให้เฉินเซี่ยเฟิงและเยี่ยเผิงเย่เลิกม่านรถม้าขึ้น ทั้งสองสบตากันเป็นเชิงถาม ทว่าจนแล้วจนรอดกลับเป็นลี่จวินที่ขยับกาย ร่างสูงกระโดดลงจากรถม้า เนื่องจากรถม้าที่กำลังจะเดินทางออกไปนอกเมืองจำต้องหยุดลง เพราะชาวบ้านที่กำลังยืนมุงอยู่บนท้องถนนกีดขวางการสัญจร “เรียนคุณชายได้ยินว่าคฤหาสน์ตระกูลหลิวได้รับป้ายอักษรจากเฮยหลาง ร้านหงเติงหลงเพิ่งจะส่งมาถึงเมื่อครู่ ตอนนี้ตระกูลหลิวกำลังจะแขวนป้ายประจำตระกูลที่ประตูใหญ่ขอรับ” ลี่จวินรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คำขอของนางได้รับการตอบรับเช่นนั้นหรือ” เฉินเซี่ยเฟิงขมวดคิ้ว “ไปดูกันเถิด” เยี่ยเผ
คิมหันต์อวลรัก บทที่ 11
“นอกเหนือจากแก้แค้นให้บิดา ช่วยพี่ชายกับพี่สาวต่างมารดาแล้ว จุดประสงค์ที่แท้จริงของข้าคือการผลักดันให้เยี่ยเผิงเย่เป็นหัวหน้าตระกูลเยี่ย”“ทำไม”“ตระกูลเยี่ยเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ของแคว้น หัวหน้าตระกูลสามารถขอราชโองการจากองค์จักรพรรดิได้หนึ่งข้อ”“เจ้าต้องการสิ่งใดจากจักรพรรดิ”“ข้าต้องการเข้าไปในสุสานหลวงและกลับออกมาอย่างปลอดภัย”“อะไรนะ!!!”ท่ามกลางความตื่นตะลึงของดวงดาวทั้งหก มีเพียงลี่จวินที่เอ่ยถามต่อ “หรือว่าที่เจ้าทำไปทั้งหมดนี้ ก็เพราะ...ตำราพิษหนอนโลหิตของท่านอาจารย์ไป๋หู่หรือ”“ตำราพิษหนอนโลหิต เจ้า...เจ้าทำได้หรือ เพราะเหตุนี้เจ้าจึงบอกว่าจะปลดปล่อยพวกเราทั้งเจ็ด” เหม่ยจื่อเอ่ยถามด้วยดวงตาเป็นประกาย“แต่จักรพรรดิไม่มีทาง...”“ตระกูลเยี่ยเคยมีความดีความชอบใหญ่หลวง ได้ยินมาว่าอดีตจักรพรรดิทรงพระราชทานหนึ่งความประสงค์ ให้หัวหน้าโดยชอบธรรมของตระกูลเยี่ยหนึ่งคน พวกเขาจะขออะไรก็ได้”“แต่...เยี่ยตงเจียงไม่ใช่คนที่จะกำจัดง่ายๆ” อู๋โปพึมพำเสียงเบา“จะสำเร็จหรือไม่นั้นที่สำคัญคือพวกท่านทั้งเจ็ดว่าจะช่วยข้าหรือไม่” หลิวผิงอันถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“จู๋จื่อท่านไม่มีความเห็นเกี่ยวกับเร
คิมหันต์อวลรัก บทที่ 10
“ก่อนจะพูดเจ้าสมควรพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นคนของท่านประมุขตัวจริง แม้เจ้าจะมีประคำเจ็ดดาวก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่าเจ้าคือศิษย์ของท่านประมุข” ซงจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“นั่นสินะ” หลิวผิงอันพยักหน้าราวกับเห็นด้วยในสิ่งที่อีกฝ่ายค้าน “เอาเป็นว่า... อาจารย์ของข้าเคยช่วยชีวิตพวกท่านทั้งเจ็ด ทั้งยังรับพวกท่านเข้าวังเจ็ดดาวซึ่งมีเขาเป็นประมุข แต่จากนั้นไม่นานก็มีเหตุให้เขาต้องอยู่รับใช้ราชสำนัก หลังจากการกวาดล้างกลุ่มนักฆ่าครั้งใหญ่ที่หุบเขาเมิ่งฮวา”“เรื่องนั้นใครๆ ก็รู้” หยวนชางเอ่ยพร้อมกับหรี่ตาลงอย่างจับผิด“แต่สิ่งที่คนทั่วไปไม่ล่วงรู้คืออาจารย์ของข้าได้เขียนตำราหนอนโลหิตและโลหิตนิทราซึ่งเขาเป็นผู้คิดค้นให้จักรพรรดิแคว้นเว่ย ทั้งยังรับข้อเสนอที่จะรับใช้ราชสำนักแคว้นเว่ยสองปี เพื่อแลกกับการให้ราชสำนักปล่อยมือจากพวกท่าน จากประมุขหลี่จื้อแห่งวังเจ็ดดาว หลงเหลือเพียงปราชญ์ไป๋หู่ ผู้ไร้ซึ่งวรยุทธ์แห่งราชสำนักแคว้นเว่ย”หลิวผิงอันเอ่ยจบก็มองกวาดไปยังเจ็ดดวงดาวที่อยู่ตรงหน้า “ราชสำนักแม้มีตำราพิษหนอนโลหิตและโลหิตนิทรา ทว่ากลับไม่มีหมอหลวงคนใดปรุงยาออกมาได้ ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องรับศิษย์คนหนึ่ง เพื่
คิมหันต์อวลรัก บทที่ 9
เขารับไปอย่างไม่อิดออด เห็นได้ชัดว่ากล่องนั้นคือกล่องใส่อาหารที่นางซุกซ่อนเอาไว้อย่างดี มั่นใจว่าหญิงสาวคงลำบากมากกว่าที่นางจะได้มันมากระมัง เพราะอู๋โปหรือจะพลาดโอกาสในการเอาคืนเขาเล็กๆ น้อยๆ นางไม่ชอบหน้าเขามาแต่ไหนแต่ไร เพราะในอดีตที่กำลังฝึกวิชาอยู่นั้น นางไม่เคยวางยาเขาสำเร็จแม้แต่ครั้งเดียว“ข้าได้พบพี่ลี่แล้ว แต่ข้าให้เขากลับมาอีกครั้ง ในยามที่ดวงดาวทั้งเจ็ดมาครบ ตอนนี้ตามกลับมาได้สี่คน เหลืออีกสามคน”“ท่านหมายความว่าอย่างไร ตอนนี้ในเจ็ดดวงดาวที่อยู่ที่เมืองกุ้ยโจวมีข้าน้อย ลี่จวิน อู๋โป ต้องเหลืออีกสี่คน หรือว่ามีหนึ่งในเจ็ดดวงดาวมาที่นี่แล้ว”“อ้อ ข้าลืมบอกท่านไปสินะ ข้ามีศิษย์อยู่คนหนึ่ง เขาก็คือหนึ่งในดวงดาวทั้งเจ็ด ท่านเองก็เคยพบเขามาแล้วแต่ท่านจำเขาไม่ได้ เนื่องจากเขามีความสามารถในการพรางตัวเป็นอย่างดี”“ไม่มีทาง จู๋จื่อ...ปีศาจพันหน้าไม่มีทางเป็นศิษย์ของท่าน เขาเป็นถึงผู้อาวุโสสุดของเจ็ดดวงดาว” ตงหลิวอ้าปากค้างเมื่อมองเห็นสีหน้าจริงจังของหลิวผิงอัน“ไม่จริง!!” เขาอุทานออกมาแขนขารู้สึกหมดแรงขึ้นมากะทันหัน“ท่านจะไปชำระความกับเขาอีกคนก็ได้นะ เขาอยู่ที่นี่แล้ว ในห้องปีกตะวัน
También te puede gustar
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่139.6K vistasคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง19.2K vistasลิขิตกาลบันดาลรัก
ป่าดอกท้อ34.8K vistasใต้หล้าสยบรัก
จูน191.6K vistasชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์
กัญจารีย์555 vistasกลับมาครั้งนี้ข้าขอเปลี่ยนชะตาเพื่อทวงแค้น
sanvittayam3.4K vistasดั่งฟ้าลิขิต ให้ข้ากลับมาเพื่อล้างแค้น
น้ำพริกหวาน6.2K vistasทวงคืน
Scince9.9K vistas
