บทที่ 30

            “ก็เรื่องที่เธอจะได้ลงจากคานเสียที นึกว่าจะขายไม่ออก ไม่มีใครเอาเสียแล้ว ว่าแต่จริงใช่ไหมที่เธอกำลังจะได้แต่งงานกับทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้าน”

            “เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงอลิน”

            ขณะที่ถามมัฑณาวีได้จ้องมองอลินหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของหนึ่งฤทัย สาวหมวยรูปร่างผอมบางที่แต่งตัวสวยโฉบเฉี่ยว ทันสมัยราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น เสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะมาก ที่สำคัญของที่เธอใช้จะต้องเป็นของแบรนด์เนมชื่อดังระดับโลกเท่านั้น เธอเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียน จึงได้ฉายาจากเพื่อน ๆ ว่าแฟนชั่นนิสต้าตัวแม่

            เพื่อนคนนี้ปากคอเราะร้ายเหมือนกับหนึ่งฤทัยไม่มีผิด นอกจากอลินแล้วในกลุ่มนี้ก็ยังมีศยามลอีกคนที่เป็นลูกคู่คอยติดตามหนึ่งฤทัยเสมอ เรียกว่าไปไหนไปกัน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเพื่อน ๆ ของหนึ่งฤทัยถึงได้กัดจิกเธอทุกครั้งเมื่อมีโอกาส

            ทั้งที่ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน คงเป็นเพราะหนึ่งฤทัยคอยพูดเป่าหูนินทาเกี่ยวกับตัวเธอไปวัน ๆ อย่างสนุกปาก มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว เรียกได้ว่าตั้งแต่รู้จักกันมาเลยก็ว่าได้ เพื่อนกลุ่มเดียวกับฤทัยก็เลยต่างพากันอินจัด จนนำเอาเรื่องนี้มาโจมตีเธอทุกครั้งที่มีโอกาส

            “จากฤทัย แต่มันก็ไม่ใช่ความลับอะไรไม่ใช่เหรอ เขารู้กันทั้งรุ่นนั่นแหละว่าเธอกำลังจะแต่งงาน ว่าแต่เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะมัท เรื่องที่ฉันได้ยินมาเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”

            “ฉันจะแต่งงานกับใครมันไปหนักอวัยวะส่วนไหนของเธอไม่ทราบ”

            “มันไม่หนักหรอก ที่ถูกต้องบอกว่าเบาใจไปตั้งเยอะ สุดท้ายแล้วผู้หญิงอย่างเธอก็มีผู้ชายให้ความสนใจกับเขาเหมือนกัน”

            “ผู้หญิงอย่างฉันเป็นยังไง ผู้ชายถึงได้...” มัฑณาวีย้อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเติดจะหวี่ยงวีนไม่แพ้กัน

            “เมินใช่ไหม ก็เป็นผู้หญิงเชย ๆ ไร้รสนิยม ส่วนใหญ่แล้วผู้ชายเขามักจะไม่ให้ความสนใจผู้หญิงพวกนี้เท่าไรนักหรอก”

            “ต้องผู้หญิงแรด ๆ อย่างพวกเธอสินะถึงจะหาผัวได้ เขาเรียกคนพวกนี้ว่าอะไรนะ...แรดสลัดคานใช่ไหม”

            “มัฑณาวี” อลินตะคอกเสียงดังด้วยความลืมตัว

            “อยู่ใกล้กันแค่นี้ไม่ต้องตะโกนก็ได้ หัดมีมารยาทซะบ้าง”

            “นี่แกด่าฉันเหรอ”

            “แค่เตือนด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อน...คนสมัยนี้เป็นโรคมารยาททางสังคมบกพร่องกันเยอะ ระวังจะเป็นหนึ่งในนั้น”

            อลินคอแข็งเมื่อรู้ว่าถูกเพื่อนตัวแสบหลอกด่า ดูภายนอกมัฑณาวีเหมือนจะไม่มีพิษสงอะไร ที่ไหนได้เผลอเมื่อไรเป็นต้องโดนจิกกัด แต่มีหรือที่คนอย่างอลินจะยอมเพลี่ยงพล้ำอยู่เพียงฝ่ายเดียว ไม่มีทางเสียล่ะ

            “ไม่ต้องมาเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง ที่ผ่านมาฉันไม่เคยเห็นเธอมีแฟนกับเขาเลยสักคน แล้วจู่ ๆ ก็บอกว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับทายาทมหาเศรษฐีเจ้าของดิเอ็มไพร์กรุ๊ป เข้าใจใช่ไหมว่ามันเป็นเรื่องเหลือเชื่อ ที่ผู้หญิงจืดชืดอย่างเธอจะดึงความสนใจจากผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างคุณติณณภพได้ บางทีนะ...บางที...เธออาจจะมโนไปเอง”

            “ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย”

            “ก็เพื่อกลบเกลื่อนปมด้อยของตัวเองไง อยู่มาจนอายุสามสิบแล้วยังไม่เคยมีแฟนกับเขาเลยสักคน ขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นต่างก็ทยอยแต่งงานกันไปจนจะหมดทั้งรุ่นอยู่แล้ว เหลือก็แต่เธอ”

            “อยากจะเชื่อแบบนั้นก็ตามใจ”

            “เราจะเชื่อคำพูดของเธอก็ต่อเมื่อเธอควงว่าที่เจ้าบ่าว ทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้านไปเปิดตัวในงานเลี้ยงรุ่นที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้า อย่าลืมพาว่าที่สามีไปแนะนำให้พวกเรารู้จักล่ะ ถ้าเธอไม่พาเขาไปหรือเบี้ยวไม่ยอมไปงานนี้ล่ะก็ เราจะถือว่าสิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมดนั่นเธอมโนไปเอง เพราะอยากมีผัวจนตัวสั่นแต่ว่าไม่มีใครเอา” อลินหัวเราะเสียงดังก่อนจะเดินจากไปโดยไม่รอฟังคำโต้แย้ง

            ติณณภพสังเกตว่าเพื่อนของมัฑณาวีไม่ได้ให้ความสนใจในตัวเขา ทั้งที่เขาก็นั่งอยู่ร่วมโต๊ะอาหารเดียวกับหญิงสาว ดูเหมือนอีกฝ่ายจงใจที่จะเข้ามาเพื่อพูดจาเยาะเย้ยถากถางมัฑณาวีโดยเฉพาะ

            มัฑณาวีถอนหายใจแรงอย่างอ่อนใจก่อนจะฝืนยิ้มให้เขา

            “ได้ยินแล้วใช่ไหมคะ และคงเข้าใจแล้วว่าทำไมมัทถึงยอมไม่ได้”

            “ผมแปลกใจว่าทำไมคุณยังคบคนแบบนี้เป็นเพื่อน”

            “คนเราต้องมีเพื่อนนะดิน ไม่มีใครอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ได้หรอก หรือถ้ามีเขาก็น่าสงสารมากเลยที่ต้องอยู่แบบโดดเดี่ยว”

            “แต่ถ้าต้องมีเพื่อนแบบที่คุณมี การอยู่แบบโดดเดี่ยวน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า”

            มัฑณาวีหัวเราะก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของเขา

            “จริงของคุณ แต่มัทไม่ค่อยจะได้เจออลินบ่อยนักหรอกค่ะ เขาเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมและอยู่กลุ่มเดียวกับฤทัย มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ก็ไม่แปลกที่เขาจะพูดจาเยาะเย้ยถากถางมัทอย่างที่คุณได้ยิน จะว่าไปที่อลินพูดมามันก็มีส่วนถูก ได้ยินแบบนี้แล้วคุณช่วยมัทได้ไหมคะ”

            เท่าที่นั่งฟังการสนทนาของสองสาวมาก็น่าเห็นใจมัฑณาวีอยู่เหมือนกันที่มีเพื่อนแบบนี้

            น่าปวดหัวชะมัด!