บทที่ 113

            พระเจ้า...เธอช่างหอมหวาน...หวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว

            ริมฝีปากเธอแยกออกเล็กน้อย แต่ความเคลื่อนไหวนั้นบอกความลังเล ราวกับว่าเธอยังคงกำลังตัดสินใจ ติณณภพดึงเธอเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น เขาจุมพิตเธอเนิ่นนานพร้อมกับสอดแขนใต้เข่าและแผ่นหลังเธอ อุ้มเธอขึ้นมาอย่างงายดายก่อนจะวางตัวเธอลงบนเตียงนอน ตรึงข้อมือเธอไว้อย่างอ่อนโยน ใช้เพียงริมฝีปากเพื่อทำให้เธอตื่นเต้น เขาและเล็มใบหูและซอกคอหอมกรุ่นนุ่มละมุนเรื่อยมาจนถึงฐานลำคอ

            เสียงครางด้วยความสุขติดอยู่ในลำคอของเธอ ความรู้สึกของมัฑณาวีหมุนคว้าง แต่ก็รับรู้ถึงแรงสั่นสะท้านที่แล่นลงสู่ทุกเส้นประสาทของเรือนกาย ทั้งหมดนี้เกิดจากสัมผัสรักที่เขามอบให้ เธอต้องหยุดเขาก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดมากไปกว่านี้

            “เราทำแบบนี้ที่นี่ไม่ได้นะคะติณณ์ คุณยายอยู่ที่นี่ด้วย”

            ติณณภพผละจากร่างบางไปนอนหงายอยู่ข้างตัวเธอ ไม่ง่ายเลยที่จะสะกดกลั้นความต้องการของตัวเอง 

            “จริงของคุณ ทุกคนกำลังรอเราอยู่ พ่อผมก็ด้วย”

            “คุณพ่อก็มาที่นี่ด้วยเหรอคะ”

            “ผมชวนท่านมาเอง ป่านนี้ทุกคนคงรอกันแย่แล้ว”

            “รีบลงไปกันเถอะค่ะ ก่อนที่พวกเขาจะคิดอะไรเลยเถิดไปกันใหญ่”

            ติณณภพลุกไปตามแรงฉุดของแฟนสาวแต่ก็ยังไม่วายบ่นพึมพำ

            “น่าเสียดายจริง ๆ”

            ขณะที่ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันอยู่นั้น ทุกคนก็นั่งกันไม่ติด และต่างก็ลุ้นให้คนทั้งคู่คืนดีกัน

            “เสียงเงียบไปแล้ว”

            “คงจะสงบศึกกันได้แล้วล่ะมั้งคะพี่พิซซี่” ฬียากรคาดคะเน

            “ก็หวังให้เป็นแบบนั้น”

            และดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปตามคาด ทุกคนต่างก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอกที่เห็นติณณภพเดินจูงมือมัฑณาวีเดินลงมาด้านล่าง หญิงสาวไหว้บิดาของติณณภพ

            “แกยอมคืนดีกับเขาแล้วใช่ไหม” ภาคินรีบเอ่ยถาม

            มัฑณาวีไม่ตอบ ทั้งที่ทุกคนต่างก็อยากรู้คำตอบของเธอ

            “ถามทำไมไม่ตอบ”

            “จะให้ตอบอะไร”

            “ก็ตอบว่าปรับความเข้าใจกันได้หรือยัง”

            “ยัง”

            “ทำไมล่ะ”

            “ก็พิซซี่พูดกรอกหูมัททุกวันไม่ใช่เหรอว่าห้ามคืนดีกับเขาเด็ดขาด”

            “ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นเชื่อฟัง”

            “ไม่ทำตามก็หาว่าดื้อ พอเชื่อฟังกลับไม่พอใจอีก เอาใจยากนะเนี่ย”

            “นั่นมันเป็นคำแนะนำก่อนที่ฉันจะรู้ความจริง แล้วตกลงสรุปว่าแกทิ้งเขา”

            “เปล่า เราตัดสินใจที่จะเริ่มต้นกันใหม่” เธอเอ่ยพร้อมกับโชว์ให้เพื่อนรักดูแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง

            “โล่งอกไปที ปล่อยให้ลุ้นอยู่ได้ตั้งนาน”

            ติณณภพบอกกับทุกคนว่าเขาปรับความเข้าใจกับเธอได้แล้ว และก็จะแต่งงานกันตามฤกษ์เดิมที่ผู้ใหญ่หามาให้ นับเป็นข่าวดีที่ต้องฉลอง

            “ข่าวดีแบบนี้คงต้องฉลองกันหน่อย” ภาคินกล่าว

            “เดี๋ยวยายจัดการเรื่องอาหารเอง”

            “ลาภปากแท้ ๆ” เขาเอ่ยพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างถูกใจที่จะได้กินอาหารรสเลิศฝีมือคุณยาย

            “อยู่ร่วมฉลองด้วยกันนะคะคุณไตร และก็ค้างคืนกันเสียที่นี่ไม่ต้องไปหาที่พักที่อื่น เรามีห้องมากพอที่จะให้ทุกคนพัก”

            “ตกลงครับ” ไตรภพตอบรับคำเชิญ

            “ลืมบอกไป ฤทัยมันโทรมาเมื่อกี้ มันเห็นข่าวที่คุณติณณ์ให้สัมภาษณ์ แล้วเป็นห่วงแกก็เลยโทรมาถาม แต่ฉันตอบไปเรียบร้อยแล้วว่าแฮปปี้เอ็นดิ้ง”

            “แล้วรู้ได้ยังไงว่าจะแฮปปี้เอ็นดิ้ง"

            “ใคร ๆ เขาก็รู้ว่าคุณติณณ์เป็นรถด่วนขบวนสุดท้ายของแก ถ้าขืนแกเล่นตัวมากนักล่ะก็คงได้กลับไปยืนสวย ๆ บนคานอย่างที่ฤทัยเคยพูดไว้อีกแน่ ที่สำคัญเรารู้ว่าแกรักเขา”

            “รู้ดีนัก จริงสิเรื่องของฤทัยไปถึงไหนแล้ว ว่าจะถามหลายครั้งแล้วก็ลืม”

            “จบลงด้วยดี ผู้หญิงคนนั้นยอมรับว่าพี่วุฒิไม่ใช่พ่อของเด็กในท้อง และยอมเลิกลากันไปโดยไม่เรียกร้องอะไร แต่พี่วุฒิใจดียกบ้านหลังนั้นแถมรถอีกหนึ่งคันให้หล่อนด้วยนะแก”

            “ก็เพราะพี่เขาเป็นคนดีมัทถึงได้รัก”

            “รักใคร!” ติณณภพถามเสียงเครียด

            “รักคุณ”

            “รอดตัวไป” สองหนุ่มสาวยิ้มให้กันและกันอย่างอบอุ่น

            “หลังจากพี่มัทแต่งงาน คุณยายไม่ต้องกลัวว่าจะเหงานะคะ ลียาจะคอยดูแลคุณยายเองค่ะ”

            “ไม่ต้องห่วงยายหรอกลียา เราเองก็รีบหาคู่ได้แล้ว ยายอยากเห็นหลานสาวที่ยายรักทั้งสองคนแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา”

            “ลียาคงไม่แต่งงานหรอกค่ะ จะอยู่กับคุณยายแบบนี้ตลอดไป” เธอพูดพร้อมกับสวมกอดกานดา

            “ทำไมลียาถึงไม่อยากแต่งงาน” ติณณภพแอบกระซิบถามมัฑณาวี

            “น้องมีปมในใจเกี่ยวกับชีวิตครอบครัวที่แตกแยกที่มัทเคยเล่าให้คุณฟังไงคะ ก็เลยไม่ศรัทธาในชีวิตคู่ค่ะ”

            “ผู้ชายไม่ได้เลวแบบนั้นเหมือนกันทุกคนหรอก”

            “แต่ลียาไม่คิดเช่นนั้น มัทได้แต่หวังว่าลียาจะเจอคนที่ใช่ในเวลาที่เหมาะสม และได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเหมือนเราสองคน”

            ในค่ำคืนนั้นทุกคนต่างก็ดื่มฉลองให้กับความสุขของติณณภพและมัฑณาวีกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งภูมิระพีตะโกนเรียกทุกคนให้มาดูข่าวที่น่าสนใจ

            “ข่าวการจับกุมอดิศรมาแล้วครับ” จากนั้นทุกคนต่างก็มายืนมุงดูการรายงานข่าวนี้พร้อมกัน

            “จบเรื่องกันสักที ดีนะที่เราจับตัวอดิศรและพรรคพวกไว้ได้ ก่อนที่พวกมันจะหลบหนีไป” ไตรภพกล่าวออกมาด้วยความโล่งอกที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี

            “เราไปสนุกกันต่อดีกว่า” ภูมิระพีเอ่ยชวน

            จากนั้นทุกคนก็พากันไปดื่มกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ ภายใต้บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสุข

            ติณณภพเดินเข้ามาสวมกอดมัฑณาวีไว้จากทางด้านหลัง ขณะที่เธอปลีกตัวออกมายืนดูดาวด้านนอกเพียงลำพัง เขากระซิบบอกรักเธอและให้คำมั่นว่าจะรักเธอคนเดียวเช่นนี้ตลอดไป

            คำบอกรัก...และลมหายใจอุ่น ๆ ที่กระทบซอกคอ มีผลทำให้หญิงสาวรู้สึกวาบหวามอย่างประหลาด เธอหมุนตัวหันกลับมายืนตรงหน้าเขาและกอดเขาไว้

            “มัทก็รักคุณค่ะ” เขากอดตอบเธอเช่นกัน

            “ขอบคุณที่คุณไว้ใจให้ผมได้ทำหน้าที่ดูแลคุณ ผมสัญญาว่าจะทะนุถนอมความรักของเรา ให้มั่นคงยืนยาวเช่นนี้ตลอดไป” พูดจบเขาก็โน้มตัวไปจูบที่หน้าผากของเธอบางเบา

            มัฑณาวีเขินอาย เธอเบนหลบสายตาร้อนแรง ที่บ่งบอกถึงความรักและความปรารถนาในตัวเธออย่างไม่ปิดบังของเขา ใจของเธอเต้นแรง ติณณภพเชยคางเธอให้สบตาเขาก่อนจะก้มลงจูบที่ริมฝีปากเธออย่างดูดดื่ม เขาจูบเธอเนิ่นนานกว่าที่เขาจะยอมถอนจูบนั้น

            “คุณคือคนที่ทำให้ผมมีความสุข โลกทั้งโลกสดใสเมื่อผมมีคุณอยู่เคียงข้าง ผมรักคุณนะมัท รักคุณมากจริง ๆ” เขาย้ำชัดอีกครั้ง

            “และจะมีคุณเพียงคนเดียวตลอดไปผมสัญญา” ติณณภพให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น

            เธอยิ้มให้เขาอย่างเขินอาย ก่อนจะซุกตัวในอ้อมกอดที่อบอุ่นอีกครั้ง พร้อมกับซึมซับความรักที่เขาส่งผ่านมาให้เธอผ่านคำพูดและการสัมผัสทางกาย

            ผมไม่รู้หรอกว่าเรื่องราวของผมกับมัทจะเรียกว่าพรหมลิขิตได้ไหม มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน แต่มันก็ทำให้ผมได้รู้จักกับความรัก รักแท้...ที่ไม่สามารถประเมินค่าได้ รักแท้...ที่ยากจะหาสิ่งใดมาทดแทน

            ขอบคุณโชคชะตาที่นำพาให้ผมได้มาพบกับเธอ ผู้หญิงที่มีค่าและมีความหมายมากที่สุดในชีวิตผม

                                                      จบบริบูรณ์