All Chapters of คิวปิดสะกิดรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ข้อความสั้น ๆ ที่หญิงสาวส่งไปสะเทือนถึงหัวใจของพิซซี่และลียา ทำเอาทั้งสองนั่งไม่ติด ต้องรีบติดต่อกลับไปหามัฑณาวีอย่างเร่งด่วน แต่ก็ติดต่อไม่ได้เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมรับสาย “บ้าเอ๊ย! โทรศัพท์ไปก็ไม่ยอมรับสาย แล้วจะมีโทรศัพท์ไว้เพื่อ” ด้วยความร้อนใจทำให้ภาคินตัดสินใจโทรเข้าไปหามัฑณาวีที่บริษัท จึงได้รู้ว่าความจริงว่าหญิงสาวถูกบริษัทเลิกจ้างด้วยเหตุผลเพียงเพราะบริษัทต้องการลดต้นทุน แต่ภาคินกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำมากกว่านั้น ทันใดนั้นเองสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นใครจึงรีบกดรับ “เห็นข้อความของมัทแล้วล่ะสิ” “ใช่ค่ะ พี่พิซซี่ติดต่อพี่มัทได้ไหมคะ ลียาพยายามโทรศัพท์เข้ามือถือของพี่มัท แต่พี่มัทก็ไม่ยอมรับสาย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นพี่มัทถึงส่งข้อความมาแบบนี้” น้ำเสียงของสาวรุ่นน้องฟังดูร้อนรน ทั้งที่ปกติแล้วไม่ว่าเหตุการณ์อะไร ก็จะไม่สามารถทำให้ฬียากรตื่นตระหนกได้ยกเว้นเรื่องของมัฑณาวี หญิงสาวที่เธอรักเสมือนพี่สาวของตนเอง ทั้งที่ไม่ได้มีความผูกพันกันทางสายเลือด “พี่ก็ติดต่อไม่ได้เหม

หนึ่งฤทัยไม่ยอมปล่อยให้มัฑณาวีโจมตีตนเองได้อยู่ฝ่ายเดียว เธอจึงรีบโจมตีจุดอ่อนของอีกฝ่ายด้วยคำถามจี๊ดใจอย่างแรงเป็นการตอบแทน “ยังไม่ได้แต่งงานใช่ไหมมัท แล้วแฟนล่ะมีไหม อย่าบอกนะว่าแม้แต่แฟนก็ยังไม่มี” พูดแล้วก็รู้สึกสะใจเมื่อเห็นสีหน้าของมัฑณาวีเปลี่ยนสีหลังจากได้ยินคำพูดประโยคนั้น “เธอยังชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่นไม่เปลี่ยนเลยนะฤทัย” หนึ่งฤทัยคอแข็งขึ้นมาทันทีที่ยินคำตำหนิติเตียนจากปากของมัฑณาวี “คนอื่นที่ไหน หรือว่าเธอลืมไปแล้วว่าเราเป็นเพื่อนกัน” “นี่เธอยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าความเป็นเพื่อนของเรามันจบไปตั้งนานแล้ว” “ไม่ต้องมาเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง สรุปว่าฉันเข้าใจถูกใช่ไหม” “เข้าใจอะไร!?” คิ้วเรียวขมวดมุ่น “ก็เข้าใจว่าอายุปาเข้าไปตั้งสามสิบแล้ว แต่ยังไม่มีผู้ชายคนไหนหันมาสนใจเธอเลยสักคนน่ะสิ” “ไปเอาข่าวมาจากไหนว่าไม่มีคนสนใจฉัน” “จะบอกว่าเธอมีแฟนแล้วว่างั้น” “ใช่” เธอตอบเสียงดังฟังชัด แต่ใจกลับคิดอีกอย่าง พุทธโธ ธัมโม สังโฆ ครั้งนี

“พี่ก็คิดเหมือนลียา” “เรื่องนั้นหมายถึงเรื่องอะไรเล่ามาให้ละเอียดกว่านี้หน่อยสิ” “มัทตรวจพบการทุจริตภายในบริษัท มีคนยักยอกเงินของบริษัทออกไปหลายครั้ง ๆ ละหลายสิบล้าน แต่มีการตบแต่งบัญชีเพื่อตบตาคนอื่นได้อย่างแนบเนียน เมื่อวานมัทเลยนำเรื่องนี้ไปบอกผู้จัดการฝ่าย” “แล้วเขาว่ายังไงบ้างคะพี่มัท” “เขาบอกให้พี่นำหลักฐานทั้งหมดที่มีมาให้เขา เขาจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ต่อเอง พี่ก็ทำตามที่เขาสั่ง นำหลักฐานฉ้อโกงทั้งหมดที่มีไปวางไว้บนโต๊ะเขาโดยไม่ได้เอะใจอะไร แล้ววันนี้พี่ก็โดนฝ่ายบุคคลเรียกพบแต่เช้า เขาแจ้งเรื่องเลิกจ้างพร้อมกับจ่ายเงินค่าชดเชยหกเดือน” “แล้วได้ถามรายละเอียดไหมว่าทำไมต้องเป็นแก” “ถามอะไรไปก็ได้รับคำตอบแต่เพียงว่า เศรษฐกิจไม่ดีติดต่อกันมาหลายปี ทางบริษัทเลยต้องมีนโยบายลดต้นทุนทำให้ต้องคัดพนักงานบางส่วนออก” “โดยคัดพนักงานดีเด่นที่ทุ่มเททุกอย่างให้กับการทำงานเพื่อบริษัทอย่างพี่มัทออก ลียาว่ามันแปลกอยู่นะคะ” “ไม่แปลกหรอกลียา เพราะมัทมันแกว่งเท้าหาเสี้ยน รู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้ รู

“พี่มัทจำหน้าของเขาได้ใช่ไหมคะ” “ที่จริงแล้วพี่เห็นแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา ตอนที่รถเขาขับผ่านหน้าพี่ไปเท่านั้น ยังไม่เคยเห็นหน้าเขาชัด ๆ เลยสักครั้ง” “อ้าว! ในเมื่อพี่มัทยังไม่เคยเห็นหน้าเขาชัด ๆ ถ้าต้องเจอกันอีกครั้งพี่มัทจะจำเขาได้เหรอคะ” “เรื่องนั้นน่ะช่างมันก่อนเถอะลียา พี่ว่าตอนนี้เรามาช่วยคิดกันก่อนดีกว่า ว่าจะแก้ไขปัญหาที่มัทสร้างขึ้นมายังไงดี” “เราหาคนไปสวมบทบาทแทนเขาดีไหมพิซซี่” ภาคินเบ้ปากมองบนเมื่อได้ยินข้อเสนอแนะของมัฑณาวี “ก็แล้วถ้ามีคนที่รู้จักติณณภพตัวจริงขึ้นมาหน้าหล่อนไม่แตกเหรอยะ” “จริงด้วย” “พี่มัทก็ไม่ต้องไปร่วมงานนี้สิคะ บอกว่าป่วยก็ได้ ดีไหมคะ” “ถ้าไม่ไปมีหวังโดนเม้าไม่เลิกแน่ เม้ากันอย่างสนุกปาก คราวนี้คงพูดกันให้กระฉ่อนว่ามัฑณาวีจอมมโน อยากมีแฟนหนักมากแต่ไม่เคยมีเลยสักคน ก็เลยเกิดมโนว่าตนเองเป็นแฟนกับทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้าน รับรองได้เลยว่ามัทจะต้องถูกหยามเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต ฤทัยก็จะได้โอกาสพูดข่มมัทไปได้เรื่อย ๆ แน่” “พิซซี่พู

ในค่ำคืนนั้นมัฑณาวียืนจ้องมองนามบัตรในมืออยู่หลายต่อหลายครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างตรองไม่ตก ว่าควรจะโทรไปหาคนที่ถูกระบุในนามบัตรดีหรือไม่ และไม่รู้เลยว่าฬียากรเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างตัวตั้งแต่เมื่อไร จนกระทั่งได้ยินเสียงเอ่ยถาม “ยืนคิดอะไรอยู่เหรอคะพี่มัท” มัฑณาวีหันไปสบตาฬียากรก่อนจะถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้มออกมาอีกครั้ง “ก็กำลังคิดถึงปัญหาของตัวเอง” “เรื่องงานหรือว่าเรื่องนั้นคะ” “ทั้งสองเรื่องเลยลียา แต่ที่ทำให้พี่กลุ้มอยู่ตอนนี้ก็คงเป็นเรื่องแต่งงานที่พี่ไปโม้กับฤทัยเอาไว้” สีหน้าและการถอนหายใจอยู่บ่อยครั้งของมัฑณาวี บ่งบอกได้ดีถึงความกลัดกลุ้มใจเกี่ยวกับเรื่องที่พลั้งเผลอพูดออกไปด้วยความโกรธ ยามที่โดนเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดอย่างหนึ่งฤทัยพูดจาสบประมาทจุดอ่อนของตัวเอง “แล้วพี่มัทคิดได้หรือยังคะว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไง” “ก็คิดได้อยู่วิธีหนึ่งแต่ไม่รู้ว่าควรทำไหม ลียาว่าพี่ควรโทรไปหาคุณติณณภพ เพื่อขอความช่วยเหลือจากเขาดีไหม” “ลองดูก็ได้ค่ะ” “ลียาเห็นด้วยกั