บทที่ 29

            “ร้านนี้เหรอที่คุณจะพาผมมากิน” ติณณภพเอ่ยถาม

             สายตาก็จ้องมองไปยังร้านอาหารตรงหน้า มันคือบ้านที่นำมาดัดแปลงเป็นร้านอาหาร ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางแมกไม้นานาพันธ์ซึ่งทำให้ดูร่มรื่น 

            “ใช่แล้วค่ะ เราเข้าไปด้านในกันดีกว่า”

            มัฑณาวีเดินนำเขาเข้าไป แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้เดินตามมา เธอจึงย้อนกลับไปฉุดมือเขาให้เดินตามเธอเข้าไปในร้าน

            “อยากกินอะไรคะ”

            “อะไรก็ได้” เขาตอบแบบขอไปที ไม่แม้แต่จะเปิดดูเมนูอาหารด้วยซ้ำ บอกตามตรงที่เขายอมรับนัดเธอไม่ใช่เพื่อมากินอาหาร แต่เพราะอยากรู้เหตุผลว่าทำไมเธอถึงต้องการจะพบเขา

            “อะไรก็ได้ไม่มีค่ะ มีแต่สิ่งที่อยู่ในเมนู”

            คำตอบที่สวนกลับมาฟังดูเหมือนคำพูดกวน ๆ จนเขาต้องหันมามองหน้าเธอ และเมื่อเห็นรอยยิ้มที่สดใสของเธอก็ทำให้เขาไหวไหล่ก่อนที่จะเอ่ย

            “คุณสั่งแล้วกัน ผมกินอะไรก็ได้ตามใจคุณ”

            “จัดให้” มัฑณาวีสั่งอาหารมากมายทั้งที่มากันเพียงแค่สองคน

            “สั่งเยอะขนาดนี้แล้วคุณจะกินหมดเหรอ”

            “มีคุณอยู่ด้วยทั้งคนหมดแน่นอน”

            มัฑณาวีพยายามทำตัวเป็นกันเองกับชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังนั่งประจันหน้ากัน แต่ใจกลับวิตกกังวลถึงเรื่องที่เธอกำลังจะพูดกับเขา ติณณภพจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา

            “คุณจะบอกผมได้หรือยังว่าทำไมถึงอยากพบคุณติณณภพ”

            หญิงสาวสูดลมเข้าปอดอย่างแรงก่อนที่จะตอบ

            “มัทมีเรื่องจะขอร้องให้เขาช่วย”

            “เรื่องอะไร!”

            “แต่งงาน”

            หา! นี่เขาไม่ได้หูฝาดไปเองใช่ไหมที่ได้ยินเธอพูดเรื่องแต่งงาน ใครจะแต่งงานกับใคร...เขากับเธอน่ะเหรอ ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ

            “นี่คุณว่างมากจนเอาเรื่องแบบนี้มาล้อผมเล่น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองติดจะหาเรื่อง

            “ใครว่าล้อเล่นคะ มัทจริงจังนะ”

            แม้จะเห็นความจริงจังผ่านแววตาเธอ แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน

            “ถ้าคุณจะพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ล่ะก็ผมขอตัวนะ” ติณณภพลุกเดินจากไปทันทีที่พูดจบ แต่มัฑณาวีรั้งแขนเขาเอาไว้

            “ฟังมัทอธิบายก่อนนะคะ มัทอาจจะพูดรวบรัดมากเกินไปหน่อยเลยทำให้คุณเข้าใจผิด แต่มัทมีเหตุผลดินฟังเหตุผลของมัทก่อนนะ”

            สีหน้าและแววตาร้อนรนของหญิงสาวทำให้ติณณภพเปลี่ยนใจ ยอมนั่งลงที่เดิมเพื่อฟังเหตุผลของเธอ เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเธอมีเหตุผลอะไรถึงได้จะมาขอร้องให้เขาแต่งงานกับเธอ

            “มีเหตุผลอะไรก็ว่ามาผมกำลังรอฟังอยู่”

            มัฑณาวีเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับหนึ่งฤทัย ตั้งแต่ในอดีตจนถึงปัจจุบันให้ชายหนุ่มตรงหน้าฟังอย่างไม่ปิดบัง ด้วยหวังว่าเขาจะเข้าใจและยอมช่วยเหลือเธอ ให้เธอได้พบกับเจ้านายของเขาอย่างที่หวังไว้สักครั้ง แม้ว่าเปอร์เซ็นต์ที่ติณณภพจะยอมทำตามคำขอของเธอนั้นจะมีอยู่น้อยนิด หรือแทบเป็นศูนย์ แต่มัฑณาวีก็ไม่ละความพยายาม

            ขณะที่ติณณภพนั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเธอ เขาได้พิจารณาใบหน้าและแววตาของมัฑณาวีอย่างใกล้ชิด ผู้หญิงที่เขาไม่เคยรู้ข้อมูลส่วนตัวของเธอมาก่อน ไม่รู้แม้กระทั่งพื้นเพและอุปนิสัยใจคอว่าเธอเป็นคนแบบไหน

            แต่เท่าที่นั่งฟังมาพักใหญ่ทำให้รู้ว่ามัฑณาวีเป็นคนตรงไปตรงมา คิดอย่างไรก็พูดออกไปแบบนั้น แม้เธอจะไม่ใช่คนขาดความมั่นใจ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงนัก ติดจะใสซื่อ เชื่อคนง่าย และมองโลกในแง่ดีมากเกินไป จนน่าสงสัยว่าที่ผ่านมาเธอเอาตัวรอดอยู่ในสังคมปัจจุบันนี้มาได้อย่างไร

            “เรื่องนี้มันอาจจะเป็นเรื่องไร้สาระในสายตาดิน แต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับมัท เพราะมันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี ระหว่างมัทกับฤทัย บอกได้เลยว่าฆ่าได้หยามไม่ได้เด็ดขาด”

            เมื่อได้ฟังปูมหลังมาบ้างแบบนี้ก็เลยพอจะเข้าใจ แม้เขาจะมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระก็ตามที แต่เรื่องบางเรื่องผู้ชายด้วยกันเองก็ยังยอมให้กันไม่ได้เลย กรณีของเธอก็คงไม่ต่างกัน

            ในเวลานั้นเองได้มีเสียงของใครบางคนดังแทรกขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรากฏตัวให้เห็น

            “มัฑณาวี...ใช่เธอจริง ๆ ด้วย...ยินดีด้วยนะ” ปากก็บอกว่ายินดีแต่สีหน้ากลับตรงกันข้าม

            ติณณภพเห็นมัฑณาวีแอบทำสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะหันไปถาม

            “เรื่องอะไร!”