บทที่ 111

            ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ติณณภพเดินเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาวที่เขารัก โดยไม่ได้ทำเสียงกระโตกกระตาก เขาพบว่าเธอกำลังยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง และยังไม่มีทีท่าจะรู้ตัวว่ามีคนบุกรุกเข้ามาภายในห้อง ติณณภพเดินตรงเข้าไปสวมกอดมัฑณาวีไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับจูบไซ้ซอกคอเธอด้วยความคิดถึง หญิงสาวตกใจที่ถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน

            แต่เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนทำก็รีบสลัดตัวออกจากอ้อมกอดเขา พร้อมกับหันมายืนเผชิญหน้า เธอจ้องมองเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

            “คุณเข้ามาได้ยังไง ใครให้คุณเข้ามาที่นี่”

            “คุณยายอนุญาตผมแล้ว และห้องของคุณก็ไม่ได้ล็อคผมก็เลยเดินเข้ามา”

            “ออกไป” เธอเอ่ยปากไล่เขาซึ่งหน้า

            “ไม่”

            “ฉันบอกให้คุณออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้” เพราะความโกรธทำให้เธอเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้แทนตัวเอง

            “ผมจะไม่ยอมก้าวออกไปไหนทั้งนั้นถ้าเรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง”

            “ความจำเสื่อมหรือไง เราเลิกกันแล้ว ระหว่างเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน ถ้าไม่ออกไปอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

            “เอาเลยมัท อยากทำอะไรก็ทำเลย แต่ผมจะไม่ยอมก้าวไปไหนแน่นอน จนกว่าคุณจะยอมฟังผมอธิบาย”

            “ฉันไม่ฟัง ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องมาทนฟังคุณพล่าม ไม่ไปใช่ไหม ว่าฉันร้ายไม่ได้นะ”

            เธอคว้าแจกันดอกไม้ที่อยู่ใกล้มือขว้างใส่เขาสุดแรง ติณณภพยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมหลบ แจกันใบนั้นเฉียดหัวเขาไปได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะตกลงมาแตก เสียงนั่นทำให้คนที่อยู่ด้านล่างสะดุ้ง

            “จะรอดไหม!!” ภาคินสยองแทนติณณภพเลย

            “ไม่แปลกใจเลยที่โดน”

            “ทำไมคุณยายถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ” ภูมิระพีเอ่ยถาม

            “เพราะมัทรักติณณ์มากเมื่อผิดหวังจึงเสียใจมาก คงไม่ยอมฟังเหตุผลหรือคำอธิบายอะไรทั้งนั้น ต้องรอให้อาละวาดจนเหนื่อยเสียก่อนถึงจะยอมฟัง” ที่พูดแบบนี้เพราะเธอรู้จักนิสัยของหลานสาวเป็นอย่างดี

            ในขณะนั้นเหตุการณ์ด้านบนก็กำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤต สองหนุ่มสาวยืนเผชิญหน้าจ้องตากันแบบไม่มีใครยอมใคร

            “ฟังผมอธิบายก่อนนะมัท”

            “ไม่ ฉันไม่อยากจะฟังอะไรที่คุณพูดทั้งนั้น กลับไปเสียก่อนที่คุณจะโดนมากกว่านี้”

            มัฑณาวีไม่ฟังแถมยังไล่เขากลับไปแต่เขาไม่ยอม เขารวบตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น เธอดิ้นรนต่อสู้ ปากก็ตะโกนบอกให้เขาปล่อย

            “ปล่อยฉันนะ...ฉันบอกให้ปล่อย” แต่แรงเธอหรือจะสู้เขาได้ ยิ่งดิ้นรนหลีกหนีเขาก็ยิ่งรัดร่างของเธอแน่นขึ้น

            “ผมจะปล่อยก็ต่อเมื่อคุณยอมฟังผมพูด ฟังผมอธิบายสักครั้งนะมัทผมขอร้อง” เขาพูดขอร้องเธอด้วยน้ำเสียงวิงวอน

            “อยากจะพูดอะไรก็รีบพูดมา พูดจบแล้วจะได้ไปให้พ้นหน้าฉันเสียที ฉันเบื่อหน้าคุณเต็มทนแล้ว”

            “ผมรู้ว่าคุณโกรธผม ที่ผมทำเหมือนไม่เชื่อใจคุณ”

            เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาเจ็บช้ำที่เขาสะกิดแผลในใจของเธอ

            “ใครไม่เชื่อในตัวฉันไม่เป็นไร แต่ต้องไม่ใช่คุณ คุณไม่เชื่อไม่ได้” หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขาทั้งน้ำตา

            เขาปล่อยตัวเธอเป็นอิสระ และปล่อยให้เธอได้พูดระบายความอัดอั้นในใจ เธอรัวกำปั้นทุบไปที่อกเขาไม่ยั้งหลายต่อหลายครั้ง ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยให้เธอทำโดยไม่ปัดป้อง

            น้ำตาแห่งความเสียใจของมัฑณาวีไหลลงมาไม่ขาดสาย ติณณภพรู้สึกบีบคั้นหัวใจเมื่อเห็นคนที่เขารักต้องร้องไห้เสียใจมากมายเช่นนี้ โดยมีเขาเป็นต้นเหตุแห่งความเสียใจนั้น

            “ผมขอโทษ เสียใจที่ทำให้คุณต้องเป็นทุกข์ แต่ผมมีเหตุผล และอยากให้คุณฟังเหตุผลของผม” 

            “คุณมันใจร้าย ใจร้ายมากที่สงสัยในตัวฉัน ทั้งที่ฉันถูกปรักปรำแทนที่คุณจะปกป้องฉัน แต่คุณกลับพูดจาทำร้ายหัวใจฉัน รู้บ้างไหมว่าฉันเสียใจมากแค่ไหน มันเจ็บตรงนี้” เธอทุบไปที่ตำแหน่งหัวใจของเอง

            “เจ็บเหมือนจะตาย” มัฑณาวีพูดย้ำเหมือนที่เคยบอกกับคนใกล้ชิดมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง เกี่ยวกับความรู้สึกของเธอกับเหตุการณ์นี้

            ติณณภพคว้ามือข้างนั้นของเธอไว้ พร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามากอดอีกครั้ง เขาเริ่มเข้าใจในสิ่งที่ภูมิระพีพูดแล้วว่ามัฑณาวีร้องไห้เสียใจ ราวกับหัวใจของเธอแตกสลายมันเป็นอย่างไร เขาพร่ำพูดขอโทษเธอหลายครั้ง

            “คนไม่มีหัวใจอย่างคุณคงไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าฉันรู้สึกยังไง”

            “ผมเข้าใจดีมัท เพราะผมเองก็รู้สึกทุกข์ใจไม่ต่างไปจากคุณ”

            “ทุกข์ใจเหรอ ทุกข์ใจเรื่องอะไรในเมื่อคุณเป็นฝ่ายกระทำ ฉันต่างหากที่ต้องทุกข์ใจ”

            “ผมยอมรับผิด และพร้อมจะยอมทำทุกอย่างตามที่คุณบอกให้ผมทำ ขออย่างเดียวอย่าเดินออกไปจากชีวิตผม คุณเป็นเสมือนลมหายใจของผมนะมัท ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ” 

            คำพูดของเขาทำให้เธอเย็นลง