บทที่ 48

            “อย่ากังวลไปล่วงหน้าเลย”

            “คุณยังไม่รู้จักฤทัยดีพอ ถ้าคุณรู้จักนิสัยของฤทัยจะไม่พูดแบบนี้แน่นอน ฤทัยเป็นพวกกัดไม่ปล่อย แถมยังชอบจับผิด งานนี้เราจะพลาดไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ” ขณะที่พูดเธอเผลอกุมมือเขาไว้โดยไม่รู้ตัว

            “ผมจะทำให้ดีที่สุด ผมสัญญา อย่างหนึ่งที่เราต้องระวังคืออย่าให้มีรูปของผมหรือรูปคู่ของเราหลุดไปในโลกโซเชียลเด็ดขาด ถ้าคุณรู้ว่าใครโพสต์รูปผมหรือรูปของเราให้รีบบอกผมทันที ผมจะจัดการเอง คุณเข้าใจใช่ไหมว่าทำไมผมถึงกำชับคุณแบบนี้”

            “เข้าใจค่ะ มันอาจจะป้องกันยากหน่อย เพราะพวกฤทัยคงไม่พลาดที่จะถ่ายรูปเราอัพลงในโซเชียลแน่ แต่มัทจะพยายามค่ะ ขอบคุณที่ช่วยปิดช่องโหว่ให้นะคะ” ทั้งคู่ยิ้มให้กันและกันอย่างอบอุ่น

            ที่จริงถึงแม้ว่าจะมีรูปของเขาและเธอหลุดไปในโลกไซเบอร์ก็คงไม่มีปัญหาอะไร เพราะเขาคือติณณภพตัวจริงเสียงจริง เพียงแต่ว่าเขารักความเป็นส่วนตัว และยังไม่อยากให้มีภาพของเขาว่อนอยู่ในโซเชียลโดยไม่จำเป็น ยิ่งเป็นเรื่องส่วนตัวก็ยิ่งแล้วใหญ่

            “รู้ตัวไหมมัทว่าคุณมีครอบครัวที่อบอุ่นมากจนผมรู้สึกอิจฉา”

            “ไม่เห็นมีอะไรน่าอิจฉา ใคร ๆ ก็มีครอบครัวที่อบอุ่นแบบมัทได้”

            “แต่ไม่ใช่ผม พ่อกับแม่ผมแยกทางกันตั้งแต่ผมจำความได้ แม่พาผมย้ายไปอยู่ต่างประเทศ เราอยู่กันอย่างมีความสุขจนกระทั่งโรคร้ายพรากชีวิตแม่ไปจากผม ตอนนั้นผมเคว้งคว้างและโดดเดี่ยวมาก รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกนี้ โชคดีที่ผมมีเพื่อนที่ดี เขาทำให้ผมผ่านช่วงเวลาเลวร้ายเหล่านั้นมาได้”

            เพื่อนที่ติณณภพพูดถึงคือภูมิระพี เขากับภูมิระพีเจอกันตั้งแต่แม่พาเขาย้ายไปอยู่ที่อเมริกา บ้านที่เขากับแม่ไปพักอยู่ติดกับบ้านของอีกฝ่าย และเป็นความบังเอิญที่เขาได้เข้าไปเรียนในโรงเรียนเดียวกับภูมิระพี

            นับแต่นั้นเป็นต้นมาทั้งคู่จึงสนิทสนมกันไปไหนไปด้วยกันตลอด เรียนจบก็ทำงานที่เดียวกัน จนชวนกันมาเปิดบริษัทร่วมกันกับหุ้นส่วนอีกสองคน

            พูดได้ว่าภูมิระพีเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รับรู้เรื่องราวของครอบครัวเขา และเข้าใจในตัวเขาเป็นอย่างดี ถ้าจะพูดว่ามองตาก็รู้ใจก็คงไม่ผิดนัก ช่วงที่เขาสูญเสียแม่เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ก็ได้ภูมิระพีนี่แหละที่คอยอยู่เคียงข้าง คอยให้กำลังใจและคอยประคับประคองให้เขาผ่านช่วงเวลาเลวร้ายเหล่านั้นมาได้

            ภูมิระพีตัดสินใจย้ายเข้ามาพักอยู่กับเขา เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขา ซึ่งพ่อกับแม่ของภูมิระพีก็ไม่คัดค้าน และนั่นทำให้เขาไม่อ้างว้างมากจนเกินไปนัก

            ถ้าไม่มีภูมิระพีคอยช่วยในวันนั้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะผ่านช่วงเวลาเลวร้ายเหล่านี้ไปได้อย่างไร ฉะนั้นเมื่อถึงเวลาที่พ่อแม่ของภูมิระพีเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

            ติณณภพจึงเข้าไปช่วยจัดการทุกอย่างราวกับพวกท่านเป็นบุพการีของตนเอง และคอยอยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้เพื่อนรักในช่วงเวลาอันเลวร้ายเหล่านั้นเช่นกัน

            นับได้ว่าภูมิระพีเป็นเพื่อนคู่คิด ไม่ว่ามีเรื่องอะไรเขาก็จะปรึกษาเพื่อนคนนี้เสมอ อย่างเรื่องการมาทำงานที่นี่ทำให้ไม่มีเวลากลับไปดูแลธุรกิจที่เริ่มต้นไว้ที่เมืองนอก สุดท้ายก็ตัดสินใจขายหุ้นให้กับหุ้นส่วนของบริษัทที่เหลืออยู่

            เหตุเพราะไม่มีเวลากลับไปดูแลและไม่อยากจับปลาสองมือในเวลาเดียวกัน จึงตัดสินใจทำตามคำแนะนำของภูมิระพีซึ่งเขาเองเห็นว่าดี ภูมิระพีก็ขายหุ้นของตัวเองไปเช่นกัน

            นับเป็นครั้งแรกที่เขาเปิดปากเล่าเรื่องชีวิตส่วนตัวให้เธอฟัง ซึ่งปกติแล้วเขาจะไม่ค่อยเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้ใครฟังง่าย ๆ

            “แล้วพ่อของคุณละคะ”

            “เราไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยนับจากวันที่พวกท่านเลิกกัน จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ผมต้องกลับมาเจอพ่ออีกครั้ง คุณเข้าใจใช่ไหมเราห่างกันนานเกินไป นานจนไม่มีความผูกพันใด ๆ ระหว่างผมกับพ่อ สำหรับผมแล้วมีพ่อหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน”

            เพราะความห่างเหินกันมานาน กลับมาคราวนี้ทำให้เขาปฏิบัติต่อบิดาตามหน้าที่ของลูก หาใช่ความผูกพันทางสายเลือดที่มีต่อกันอย่างที่ควรจะเป็น

            “ต่างสิคะ รู้ไหมว่าต่างกันตรงไหน”

            “ตรงไหน!”

            “ก็ตรงที่คุณยังมีท่านให้กอด ยังมีโอกาสได้ทำหน้าที่ของลูกในการดูแลท่าน ในขณะที่มัทไม่มีโอกาสเหล่านั้นอีกแล้ว เวลาที่มัทคิดถึงพ่อกับแม่ทำได้เพียงแค่กอดรูปถ่ายของพวกท่านเท่านั้น แต่คุณยังมีโอกาสและอย่าละทิ้งโอกาสนั้นเด็ดขาด”

            “ไม่รู้ทำไมผมถึงไม่รู้สึกยินดีกับโอกาสที่คุณเอ่ยถึง”

            “อะไรที่ทำให้คุณทุกข์หรือเศร้าก็อย่าไปนึกถึงมัน ให้นึกถึงแต่เรื่องดี ๆ ที่คุณเคยทำร่วมกับพ่อ”

            “เท่าที่จำได้ไม่มี”

            “ยิ่งไม่มีก็ยิ่งต้องทำ”

            “หมายถึง!” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเอ่ยถาม

            “ความทรงจำดี ๆ ที่คุณสร้างขึ้นมาร่วมกับพ่อของคุณไง ต้องทำนะก่อนที่จะสายเกินไป”

            ความเงียบคือสิ่งที่เธอได้รับจากผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างตัว ซึ่งเธอเองก็เดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร