บทที่ 49

            มัฑณาวีมองเห็นแววตาที่บ่งบอกถึงความอ้างว้างของเขา แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีแต่เธอก็สังเกตเห็นมัน และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอเอื้อมมือไปโอบกอดเขาเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น และเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป ก็ได้แต่หวังว่าอ้อมกอดนี้คงพอจะทดแทนได้ไม่มากก็น้อย

            อ้อมกอดของเธอทำให้ติณณภพรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ คล้ายจะเข้ามาเติมเต็มความอ้างว้างในจิตใจของเขาได้อย่างน่าประหลาด คงต้องยอมรับว่าเธอได้นำพาความสุขที่เขาโหยหาให้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง

            นับวันมัฑณาวีก็เริ่มจะเข้ามามีเนื้อที่ในหัวใจของเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว

            ขณะที่เธอกำลังจะผละออกห่างแต่เขาก็ยื้อเธอไว้

            “ขอผมอยู่แบบนี้อีกสักพักนะมัท”

            เธอยินยอมทำตามที่เขาขอและพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ชีวิตที่คิดลบมันจะทำให้คุณทุกข์และจมอยู่กับความเศร้าหมอง คุณต้องหัดเป็นคนมองโลกในแง่ดีบ้าง”

            เขายอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ ก่อนจะโต้ตอบไปตามความคิดของตัวเอง

            “แต่การเชื่อใจคนง่ายและมองโลกในแง่ดีมากเกินไปอย่างคุณก็ใช่ว่าจะดี ผมเคยสงสัยนะว่าที่ผ่านมาคุณเอาตัวรอดในสังคมยุคปัจจุบันนี้มาได้ยังไงโดยไม่ถูกเอารัดเอาเปรียบ”

            “คงเป็นความโชคดีของมัทที่ได้เจอแต่คนดี ๆ”

            “รวมถึงเพื่อนที่ชื่อฤทัยด้วยหรือเปล่า”

            “นั่นล่ะสีสันในชีวิตของมัทล่ะ เราเคยเป็นเพื่อนรักกัน”

            “แต่ต้องมาแตกคอกันเพราะผู้ชาย”

            มัฑณาวีถอนหายใจก่อนจะพยักหน้า “ก็ทำนองนั้น”

            เขายิ้มให้เธอก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา “ผมขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม”

            “อยากรู้อะไรก็ถามมาสิคะ”

            “ผมเห็นคุณกับลียาสนิทกันมาก ลียาก็รักคุณและคุณยายมากเช่นกัน ผมเลยอยากรู้ว่าอะไรทำให้พวกคุณรักและสนิทสนมกันมากแบบนี้ ทั้งที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน” โดยปกติแล้วติณณภพจะไม่ค่อยสนใจหรือยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากรู้เรื่องความสัมพันธ์ที่สนิทสนมแน่นแฟ้นของมัฑณาวีและฬียากรว่ามันมีความเป็นมาอย่างไร

            มัฑณาวีย้อนนึกถึงเรื่องราวในอดีตอันขมขื่นของเพื่อนรุ่นน้อง ที่เธอรักเสมือนน้องสาวของตนเองก่อนจะถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดให้ชายหนุ่มฟัง

            “ชีวิตของลียาน่าสงสารมากค่ะ เธอเติบโตมาในครอบครัวที่มีแต่ความรุนแรง ร่างกายของลียามีแต่รอยเขียวช้ำมาโรงเรียนไม่เว้นแต่ละวัน เพราะเธอและแม่มักจะถูกพ่อขี้เมาซ้อมเสมอ เมามาทีไรก็กลับมาทำร้ายลูกเมียทุกที เมื่อทนจนทนไม่ไหวน้าณีก็เลยสู้และพาลียาหนีมาหาที่อยู่ใหม่ ก่อนจะได้ยินข่าวว่าเขาประสบอุบัติเหตุเมาแล้วขับ เสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ หลังจากนั้นไม่นานน้าณีก็ตัดสินใจอยู่กินกับผู้ชายคนใหม่ โดยไม่รู้เลยว่าลียาต้องทนกับการที่ถูกพ่อเลี้ยงของตัวเองลวนลามทุกครั้งที่เขามีโอกาส แม้ลียาจะพยายามหลีกเลี่ยงแต่ก็ทำได้ยาก”

            “จากนั้นเกิดอะไรขึ้น”

            “ค่ำวันหนึ่งน้าณีกลับมาเห็นผัวใหม่ของตัวเองกำลังพยายามข่มขืนลูก ทำให้เธอเข้าไปช่วยเหลือ ทั้งทุบตีและด่าทอผัวที่บังอาจขืนใจลียา ทั้งคู่มีปากเสียงกันอย่างรุนแรงลงไม้ลงมือถึงขั้นเลือดตกยางออก เธอบอกให้ลียารีบหนีไป นั่นเป็นสิ่งที่เราได้รับรู้จากปากของลียาในเวลาต่อมา”

            “แล้วคุณเจอลียาได้ยังไง”

            “คืนวันนั้นระหว่างที่มัทเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างจากบ้านของพวกเรามากนัก มัทเห็นลียานั่งตัวสั่นงันงกอยู่ข้างร้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่น ตามเนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำ มัทถามว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ยอมตอบเอาแต่นั่งร้องไห้ สุดท้ายมัทก็เลยพาลียากลับไปที่บ้าน แล้วเราก็ได้เห็นข่าวแม่ของลียาถูกตำรวจจับกุมตัวด้วยข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา ข่าวนั้นทำให้ลียาช็อกไม่พูดอะไรกับใครอยู่นานเป็นเดือนเลยค่ะ จนเรากังวลว่าเธอจะเป็นโรคซึมเศร้าหรือคิดอะไรสั้น ๆ ด้วยการทำร้ายตัวเอง มัทก็เลยพยายามที่จะอยู่ใกล้ชิดลียาตลอดเวลา ไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวจะได้ไม่คิดสั้น”

            “บอกผมได้ไหมว่าพวกคุณใช้วิธีไหนเยียวยาบาดแผลในใจของลียา” ติณณภพเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

            “เราใช้ความรักความอบอุ่นของเราเยียวยาจิตใจลียาค่ะ แน่นอนว่ามันไม่ง่ายเลยกว่าที่เราจะทำให้ลียาสัมผัสได้ถึงความรักความปรารถนาดีที่เรามีต่อเธอ แต่สุดท้ายเธอก็สัมผัสมันได้ด้วยหัวใจ เธอยอมเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้พวกเราฟังทั้งน้ำตา ตลอดเวลาที่เล่าคุณยายจะใช้อ้อมแขนที่อบอุ่นคอยกอดเพื่อปลอบประโลม และบรรเทาเบาบางความเจ็บปวดที่อยู่ในใจของลียา เราพาเธอไปเยี่ยมน้าณี ก่อนที่จะกลับน้าณีได้ฝากฝังให้คุณยายช่วยดูแลลียา ในขณะที่เธอต้องชดใช้กรรมในคุกจนกว่าเธอจะได้ออกมาจากที่นั่น จากวันนั้นเป็นต้นมาลียาก็อยู่ในความดูแลของคุณยาย และเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเราค่ะ”