บทที่ 75

            ระหว่างขึ้นลิฟต์กลับขึ้นไปที่ห้องพัก ภูมิระพีได้หันมาเอ่ยถามชายสูงวัยที่ขึ้นลิฟต์มาด้วยกัน

            “คุณอาทรเห็นอาการหึงหวงของติณณ์ไหมครับ”

            “เห็นครับ ว่าแต่ทำแบบนี้จะดีเหรอครับคุณภูมิ”

            “ผมแค่อยากให้ติณณ์รู้ซึ้งถึงหัวใจของตัวเอง และยอมรับว่ารักคุณมัทมากแค่ไหน ยิ่งผมเห็นแววตาของติณณ์ตอนที่มองผมจูงมือคุณมัท ก็ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่านางในดวงใจของติณณ์จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกจากเธอ”

            “เล่นกับไฟระวังภัยจะมาถึงตัวนะครับ”

            “ขอบคุณที่เตือนครับ แต่ผมกับคุณมัทเราเป็นเพียงเพื่อนกันเท่านั้นครับ” 

            “ว่าแต่คุณภูมิมีอะไรจะปรึกษาผมเหรอครับ”

            “อันที่จริงผมอยากเปิดโอกาสให้ติณณ์อยู่กับคุณมัทสองต่อสองน่ะครับ”

            “ผมก็นึกว่ามีเรื่องสำคัญอะไร”

            “จะว่าไปก็มีครับ เรื่องพ่อของติณณ์น่ะครับ คุณอาทรคิดยังไงครับ”

            “พวกคุณสงสัยว่าคุณไตรเป็นแบบนี้เพราะฝีมือของคุณอร”

            “มันก็เป็นไปได้ไม่ใช่เหรอครับ เมื่อสองสามวันก่อนที่เราจะเดินทางมาที่นี่ ผมกับติณณ์ไปพบพ่อ ก็ยังเห็นท่านอาการปกติดี ไม่มีทีท่าว่าจะป่วยออกจะดูแข็งแรงด้วยซ้ำ ผ่านไปเพียงไม่กี่วันทำไมถึงป่วยนอนติดเตียงได้ มันน่าสงสัยนะครับ แต่นั่นก็เป็นแค่ข้อสันนิฐานของเราเท่านั้น”

            “คุณอรจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร”

            “เป็นไปได้ไหมครับว่าเธอรู้เห็นเป็นใจกับพี่ชายเรื่องการยักยอกเงินบริษัท ก็เลยทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของติณณ์ เพื่อให้ติณณ์รีบเดินทางกลับไปดูอาการป่วยของพ่อ แทนที่จะอยู่ดูแลการตรวจสอบบัญชีที่นี่ ถ้าติณณ์ไม่อยู่สักคนจะจัดการอะไรก็ง่ายขึ้น”

            “ก็อาจจะเป็นไปได้ครับ”

            แม้จะมีความเป็นไปได้ แต่อาทรก็ยังไม่ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะมันเป็นเพียงแค่ข้อสันนิฐาน ไม่ใช่ว่าเขาไว้ใจเธอ แต่เขาไม่คิดว่าอรจิราจะกล้าลงมือทุบหม้อข้าวของตัวเอง ทุกวันนี้ที่เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายก็เพราะคุณไตรภพ ถ้าคุณไตรภพเป็นอะไรไปเธอนั่นล่ะที่จะต้องเดือดร้อนมากกว่าใคร ยกเว้นเสียแต่ว่าเธอจะมีเป้าหมายใหม่ให้เกาะ

            มัฑณาวีและติณณภพออกมาเดินเล่นริมหาดยามค่ำคืน ท่ามกลางแสงจันทร์และหมู่ดาวอยู่พักใหญ่ก่อนจะชวนกันนั่งพักบนพื้นทราย คืนนี้เธอสังเกตว่าเขาพูดน้อยลง เธอจึงชักชวนเขาคุย

            “ยังกังวลเรื่องพ่ออยู่อีกเหรอคะ”

            “นิดหน่อยครับ ไม่รู้ทำไมผมถึงสลัดความสงสัยออกไปจากหัวไม่ได้เสียที”

            “ถ้าเป็นห่วงท่านคุณก็กลับไปดูท่านสิคะ”

            “มันง่ายแบบนั้นก็ดีน่ะสิ”

            ติณณภพรู้ดีว่าถ้าเขาไม่อยู่ที่นี่งานที่ทำก็อาจจะไม่ราบรื่น การเข้าถึงข้อมูลบางอย่างอาจจะทำได้ยากขึ้น หรืออาจมีการเตะถ่วงเพื่อยื้อเวลา แต่ถ้าเขาอยู่ด้วยปัญหาเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้น หรือถ้ามีปัญหาอะไรเขาก็จะจัดการแก้ไขมันได้ทันท่วงที

            เขาเริ่มจะเข้าใจการกระทำของพ่อแล้วว่าเหตุใดเรื่องงานถึงต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว เพราะการดูแลรับผิดชอบชีวิตของคนหมู่มาก บางครั้งอาจต้องละวางเรื่องส่วนตัวไว้ข้างหลัง เพราะต้องคำนึงถึงเรื่องงานที่จะมีผลกระทบกับหลายชีวิตที่อยู่ในปกครอง

            “คุณติณณ์คงไม่ว่าอะไรหรอกค่ะถ้าคุณจะขอกลับก่อนเพราะเหตุผลนี้”

            “ผมคิดดีแล้วและเห็นด้วยกับพ่อว่าควรทำงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับ”

            “ถ้าอย่างนั้นก็หาเวลาโทรไปคุยกับท่านทุกวัน จะได้สอบถามอาการของท่านไปในตัว”

            ความเงียบคือสิ่งที่หญิงสาวได้รับจากเขาทำให้เธอเอ่ยขึ้น

            “มัทไม่รู้หรอกนะว่าดินมีปัญหาอะไรกับพ่อ แต่ไม่ว่าปัญหาอะไรก็แก้ไขได้ โดยเริ่มต้นจากการหันหน้ามาพูดคุยปรับความเข้าใจกัน อะไรที่ติดค้างอยู่ในใจก็พูดมันออกไป” เธอวางมือตรงตำแหน่งหัวใจของเขา

            “ท่านจะไม่มีวันรู้ถ้าคุณไม่พูดมันออกมานะดิน”

            “ระหว่างผมกับพ่อมันมีรอยร้าวยากที่จะประสาน เพียงแค่การพูดคุยคงไม่ทำให้ความสัมพันธ์ของเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ง่าย ๆ หรอก”

            “เล่าให้มัทฟังบ้างได้ไหม บางทีการที่คุณได้ระบายความรู้สึกอึดอัดในใจออกมาให้ใครบางคนรับรู้ อาจทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น แต่ถ้าคุณยังไม่ไว้ใจมัทก็ไม่เป็นไรมัทเข้าใจ”

            “ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจคุณนะมัทแต่ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงต่างหาก”

            “ก็เริ่มจากวันที่ความรู้สึกที่คุณมีต่อพ่อของคุณเปลี่ยนไป”

            “พ่อของผมเป็นคนเจ้าชู้ เขาไม่เคยขาดผู้หญิงรอบกายในขณะที่มีแม่ผมอยู่แล้วทั้งคน ความเจ้าชู้ของพ่อเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่มีปากเสียงกัน มันเป็นเช่นนั้นอยู่บ่อยครั้ง เพราะพ่อเปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้า”

            แม้ตอนเริ่มต้นเล่าอาจจะยาก แต่เมื่อได้เล่าแล้วก็เหมือนกับจะหยุดไม่ได้ ติณณภพเล่าย้อนถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตให้มัฑณาวีฟังอย่างไม่ปิดบัง ทั้งที่เขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟังง่าย ๆ มีคนที่เขาไว้ใจเพียงไม่กี่คนท่านั้นที่รู้เรื่องเหล่านี้ และหนึ่งในนั้นคือภูมิระพี

            “แม้ว่าพ่อจะให้เกียรติแม่ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และพาออกงานด้วยเสมอ แต่เขาก็ไม่เคยลดละเลิกเรื่องพวกนี้ เขานอกใจแม่โดยไม่มีความรู้สึกผิดเลยสักนิด สิ่งที่ทำให้แม่ตัดสินใจหย่าขาดจากพ่อ ไม่ใช่ว่าแม่จับได้ว่าพ่อมีผู้หญิงอื่น นั่นเป็นเรื่องปกติที่พ่อทำ แต่เป็นเพราะมีผู้หญิงของพ่อตามมาราวีแม่ถึงที่บ้าน เธอร้องห่มร้องไห้บอกว่าเธอท้องกับพ่อของผม และขอให้แม่เห็นใจลูกผู้หญิงด้วยกันพร้อมกับหลีกทางให้เธอ เพื่อให้เด็กในท้องของเธอมีพ่อ แต่พ่อของผมกลับมาเห็นเข้าเขาลากตัวเธอออกไป”

            “เธอท้องกับคุณพ่อของคุณจริงไหม”

            “ไม่จริง พ่อผมป้องกันทุกครั้งไม่เคยพลาด นั่นเป็นสิ่งที่ผมแอบได้ยินพ่อคุยกับแม่”

            “แล้วอะไรที่เป็นต้นเหตุให้พวกท่านเลิกรากัน”

            “เพราะผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นล้ำเส้น ขนกระเป๋าเสื้อผ้าย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน บอกว่าจะใช้ชีวิตกันแบบสามคนผัวเมีย พ่อบอกว่าจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง แม้พ่อจะกำจัดเธอออกไปจากชีวิตได้ แต่นั่นก็เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้แม่ของผมสิ้นสุดความอดทน แม่รู้ดีว่าพ่อไม่มีวันเปลี่ยนได้ จบจากผู้หญิงคนนี้ก็ต้องมีผู้หญิงคนอื่นอยู่ดี มันเป็นสันดานของผู้ชายเจ้าชู้ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้ แม่จึงขอหย่าขาดจากพ่อและพาผมย้ายไปอยู่ที่อเมริกา จากนั้นผมกับพ่อก็ขาดการติดต่อกัน วันที่แม่ป่วยหนักผมได้โทรกลับมาขอร้องให้พ่อไปดูใจแม่เป็นครั้งสุดท้าย แต่พ่อก็ไม่มาจนกระทั่งแม่จากไปอย่างสงบ” แววตาของเขาดูเจ็บปวดยามเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้