บทที่ 76

            “ถึงอย่างไรมันก็เป็นเรื่องราวในอดีต อะไรที่ปล่อยวางได้ก็ปล่อยวางไป มันจะได้ไม่ทำให้ใจของคุณเป็นทุกข์”

            “ผมกำลังพยายามอยู่ แต่บอกตามตรงนะมัทมันไม่ง่ายที่จะทำแบบนั้น”

            “มัทเข้าใจ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร ขอให้รู้ไว้ว่ามัทจะอยู่เคียงข้างและคอยเป็นกำลังใจให้เสมอ”

            กำลังใจที่ส่งผ่านรอยยิ้มอบอุ่นของมัฑณาวี เหมือนน้ำทิพย์ชโลมหัวใจที่แห้งผากของเขาให้กลับมามีชีวิตขึ้นอีกครั้ง สองหนุ่มสาวสบตากันและกันในระยะประชิด ติณณภพไม่สามารถหักห้ามความต้องการของตัวเองไว้ได้อีกต่อไป

            เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าหาเธออย่างช้า ๆ สองมือประคองใบหน้าเธอให้แหงนรับจุมพิตจากเขา แต่ก่อนที่เขาจะประทับรอยจูบที่ริมฝีปากของเธอนั้น เขาได้เว้นระยะนิดหนึ่งจากนั้นก็ค่อยๆ แนบริมฝีปากของตนเองลงบนริมฝีปากของเธอย่างนุ่มนวล

            ริมฝีปากของเธอนุ่มและรู้สึกหอมหวานทั้งที่ไม่ได้กลิ่น

            เขาเริ่มจูบแรกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเริ่มประกบปากย้ำ ๆ เพื่อทวีความร้อนแรงและดูดดื่ม

            ดวงตาของมัฑณาวีเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆที่สูงลิบลิ่ว เมื่อได้สัมผัสกับจุมพิตที่เร่าร้อนแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนหวานจากเขา มันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

            ติณณภพมอมเมาเธอด้วยจูบที่เร่าร้อนแผดเผาราวกับไฟ ลิ้นอุ่นเร่งเร้าลุกล้ำตามแต่ใจปรารถนา หัวใจของมัฑณาวีเต้นแรงมาก จนเกรงว่าเขาจะได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจเธอ เขาจูบเธอเนิ่นนานจนเธอแทบจะขาดอากาศหายใจ ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคนจะแดงด้วยความเขินอาย

            “เราไม่ควรทำแบบนี้ เพื่อนไม่ควรจูบปากเพื่อน” มัฑณาวีพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทันทีที่เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ก่อนจะลุกเดินหนีไป

            แต่เขาฉุดมือเธอพร้อมกับดึงตัวเธอมากอดไว้จากทางด้านหลัง และเอ่ยกระซิบที่ข้างหูเธอ

            “ผมไม่อยากเป็นแค่เพื่อน อยากเป็นมากกว่านั้นแต่คงเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม”

            “คุณกำลังทำให้มัทสับสน หรือว่าคุณลืมภารกิจลับที่คุณบอกให้มัททำ มัทขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบก็เดินจากไป

            ครั้งนี้เขาไม่ได้รั้งเธอไว้และยอมปล่อยเธอไปแต่โดยดี เพราะรู้ว่าเธอกำลังสับสนจริง ๆ ถามว่าเสียใจไหมที่ทำลงไปแบบนั้น

            บอกเลยว่า...ไม่

            ใครจะยอมให้ภูมิระพีเร่งทำคะแนนอยู่ฝ่ายเดียว ขืนอยู่นิ่งเฉยโดยไม่ทำอะไรเลยเขาอาจจะต้องสูญเสียเธอไป ซึ่งยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด เพราะเขารู้แล้วว่าเธอมีความหมายต่อหัวใจของเขามากแค่ไหน

            ไม่สิ! ที่ถูกต้องบอกว่าเธอเป็นเสมือนลมหายใจของเขา ถ้าขาดเธอไปจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง

            นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา ทำไมถึงได้ยอมให้เขาจูบ แถมยังเผลอไผลไปกับจุมพิตของเขา ใจก็เต้นแรงทุกครั้งเมื่อเวลาที่เขาเข้ามาแนบชิด ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร

            “มันไม่ควรเป็นแบบนี้ ตั้งสติเดี๋ยวนี้เลยมัฑณาวี” หญิงสาวเอ่ยเตือนตัวเองพร้อมกับตบแก้มทั้งสองข้างเบา ๆ 

            “ท่องไว้ให้ขึ้นใจว่าเขาเป็นเพื่อน จะจูบกับเพื่อนแบบนี้ไม่ได้...ไม่ได้เด็ดขาด” เธอย้ำเตือนตัวเอง

            น่าแปลกที่มัฑณาวีไม่เคยเกิดความรู้สึกเขินอาย หรือใจเต้นแรงเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดติณณภพ ทั้งที่เขาก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบเธอ แต่กลับรู้สึกหวั่นไหวไปกับดิน แถมยังรู้สึกวาบหวามกับจูบที่เขามอบให้

            นี่มันอะไร...ทำไมต้องมาทำให้รู้สึกสับสนแบบนี้ด้วย

            ให้ตายสิ! แล้วพรุ่งนี้จะมองหน้ากันยังไง

            เพราะไม่เคยมีความรักกับใครสักคนอย่างจริงจัง มีแต่แค่แอบรัก แถมยังไม่สมหวัง ก็เลยไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อดินมันคืออะไร...เรียกว่า ‘รัก’ ได้ไหม

            “คิดไปก็เท่านั้น นอนเอาแรงไว้ทำงานในวันพรุ่งนี้ดีกว่า”

            เช้าวันต่อมา...แม้มัฑณาวีจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่มันช่างยากเย็น เธอก็เลยเลือกวิธีที่จะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับดิน ด้วยการหันมาสนใจกับงานของตัวเองแทน ตลอดทั้งวันหญิงสาวนั่งทำงานโดยไม่พูดจากับใคร

            แม้ว่าภูมิระพีและติณณภพจะพยายามชวนเธอคุย แต่ก็เป็นไปแบบถามคำตอบคำ สุดท้ายพวกเขาก็ยอมถอยและปล่อยให้เธอจมอยู่กับงานตรงหน้า

            ภูมิระพีใช้ช่วงจังหวะที่มัฑณาวีเดินไปเข้าห้องน้ำเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจ

            “เกิดอะไรขึ้นวะติณณ์ เมื่อวานนายทำอะไรคุณมัท เธอถึงได้เป็นแบบนี้”

            “ก็แค่จูบ”

            “นายจูบเธอ”

            “ใช่ ตกใจอะไร”

            “ทำไมทำแบบนั้น”

            ภูมิระพีย้อนถามด้วยความอยากรู้ เขาไม่เคยคิดว่าเพื่อนรักจะทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนั้น

            “ก็แค่อยากจูบ ความหมายมันก็ตรงตัวอยู่นะ เข้าใจยากตรงไหน ฉันไม่ยอมให้นายเร่งทำคะแนนกับมัทอยู่ฝ่ายเดียวหรอก”

            “จะบอกว่าที่ทำมาทั้งหมดนี่เพราะหึง ทั้งที่ฉันทำตามแผนของนาย”

            “นายเล่นนอกบท”

            “ตรงไหน! ถ้าหมายถึงที่ฉันคว้าตัวคุณมัทเข้ามากอดเมื่อวานนี้ล่ะก็มันเป็นอุบัติเหตุโว้ย ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นซะหน่อย”

            “แล้วทำไมนายต้องเดินจูงมือมัทด้วย ไม่เห็นจำเป็นเลย”

            “ฉันก็แค่แสดงไปตาบทบาทที่นายยัดเยียดให้ต่างหาก”

            “ไม่ต้องเนียนขนาดนั้นก็ได้ เอาแค่พองามเพื่อไม่ให้เธอสงสัย นี่อะไรเล่นซะเนียนเลย”

            “คุณมัทเดินกลับมาแล้วนะครับ” คำเตือนของอาทรทำให้สองหนุ่มแยกย้ายกันไปทำงานของตนเอง ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “พรุ่งนี้เย็นผมกับดินต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ แล้ว คุณจะกลับพร้อมผมหรือต้องอยู่เก็บข้อมูลที่นี่ก่อน” ภูมิระพีเอ่ยถามมัฑณาวี

            “มัทเหลือข้อมูลที่ต้องตรวจอีกไม่มากแล้ว ถ้าจะให้เสร็จทันเวลาและกลับกรุงเทพฯ พร้อมคุณติณณ์ คืนนี้มัทคงต้องอยู่ดึกเพื่อทำให้เสร็จ เราจะได้กลับกรุงเทพฯ พร้อมกัน”