9.1 หนีออกจากนรก

“พลับจีน.. ใช่จริง ๆ ด้วย”

“...”

“จำฉันได้ไหม เฟญ่าไง”

คนถูกทักนิ่งเงียบไป มองหน้าหญิงสาวที่เข้ามาทักนิ่ง ใบหน้าชาวาบพร้อมกับหัวใจที่เต้นถี่ขึ้น ทำไมเขาจะจำเธอไม่ได้

เรียกได้ว่าจำได้ขึ้นใจเลยต่างหาก...

“กลับกันไหมพลับ”

ดูจากสีหน้าของพลับจีนน่านน้ำก็พอรู้แล้วว่าตอนนี้เพื่อนของตัวเองกำลังรู้สึกไม่ดีอยู่แน่ ๆ ต่างจากหญิงสาวที่กำลังยกยิ้มร่า ทว่าสายตาของเธอจ้องพลับจีนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

น่านน้ำไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าที่เพิ่งกินไปได้ไม่ถึงครึ่ง ตอนนี้ความรู้สึกของพลับจีนสำคัญที่สุด ครั้นเห็นพลับจีนยังคงนั่งนิ่ง ก็รีบลุกขึ้นไปจับมือให้เดินหนีออกมาไม่ลืมที่จะจ่ายเงินให้พนักงานโดยที่ไม่รอเงินทอน

“จะรีบไปไหนล่ะ? ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยหรือไง” ไม่วายเฟญ่ายังเดินตามออกมาติด ๆ

“พอดีพวกเรามีธุระต้องไปทำต่อครับ” น่านน้ำหันหลังกลับมาตอบกลับอีกฝ่าย

“นายเป็นใคร ฉันไม่คุยกับนายนะ”

“รู้ครับ แต่ดูเหมือนพลับจะไม่อยากคุยกับคุณเหมือนกัน”

เอาว่ะ! ที่ผ่านมายอมคนอื่นมาตลอด ครั้งนี้เขาต้องออกตัวปกป้องเพื่อนบ้าง แม้จะแอบหน้าชานิดหน่อยกับคำพูดของผู้หญิงตรงหน้า

“เฮอะ! หรือว่าลืมฉันไปแล้วล่ะพลับจีน ลืมด้วยหรือเปล่าว่าแกกับน้องของแกทำอะไรไว้กับฉัน”

น่านน้ำหันหน้ามองพลับจีนที่ยังคงยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่จะหันกลับมา ทั้งที่ปกติแล้วเพื่อนของเขาไม่ใช่คนกลัวคน กล้าเผชิญหน้ากับคนอื่นมากกว่าเขาเสียอีก แต่ทำไมกับเธอคนนี้พลีบจีนถึงได้ดูอึดอัดใจ ราวกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก สีหน้าก็ดูไม่ค่อยสู้ดี แล้วที่เธอพูดถึงพลับจีนกับน้องหมายความว่ายังไง พลับจีนไปทำอะไรให้ น้องล่ะ.. เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพลับจีนมีน้อง

“ไปกันเถอะพลับ”

ไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรต่อ น่านน้ำรับลากพลับจีนออกมาทันที ของขวัญวันเกิดที่จะให้พลับจีนช่วยเลือกคงต้องเอาไว้วันอื่น เพราะตอนนี้ดูแล้วคงไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรต่อ

ภายในรถยังคงเงียบมาตลอดทาง น่านน้ำลอบมองพลับจีนอยู่เป็นระยะด้วยความเป็นห่วง ก่อนหน้านี้ตอนไปรับที่ทำงานก็ดูมีเรื่องหนักอกหนักใจอยู่แล้ว อุตส่าห์พาไปหาอะไรกินเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น แต่ใครก็ไม่รู้มาทำให้พลับจีนกลับมาคิดมากแบบนี้อีก

“พลับ.. โอเคไหม”

พลับจีนสะดุ้งเล็กน้อย ครั้นน่านน้ำวางมือลงบนหลังมือตนเอง กระนั้นถึงได้รู้สึกเจ็บขึ้นมาเพราะเผลอจิกเล็บลงบนมือตัวเองจนมีได้เลือด

“...” พลับจีนส่ายหน้าไปมา อยากปฏิเสธออกไปอยู่หรอก ทว่าเห็นสายตาเป็นห่วงเป็นใยของน่านน้ำแล้วก็โกหกไม่ลง

“พอจะมีเวลาไหม”

“อือ”

“ไปขับรถเล่นกัน”

รอยยิ้มเล็ก ๆ ของน่านน้ำทำพลับจีนอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้เจอน่านน้ำ ดีใจที่เราได้เป็นเพื่อนกัน แม้น่านน้ำไม่ได้พูดอะไรมากมายแต่กลับกุมมือพลับจีนข้างที่มีแผลจากรอยเล็บเมื่อครู่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย

เมื่อเส้นทางถูกเปลี่ยนพ้นตัวเมืองมานิดหน่อย น่านน้ำจึงลดกระจกรถลงเพื่อรับลม เหลือบมองคนข้าง ๆ ที่มองไปนอกรถ แม้จะมีคำถามมากมาย แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป ไม่อยากทำให้พลับจีนรู้สึกไม่ดีหากต้องรื้อฟื้นเรื่องที่ไม่อยากเล่า

เรื่องราวมากมายที่พลับจีนเก็บเอาไว้พรั่งพรูถาโถมเข้ามาราวกับตอกย้ำว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน ทั้งที่คิดว่าหนีออกมาไกลมากแล้ว แต่ความจริงโลกนี้ทั้งกลม ทั้งแคบ ต่อให้หนีไปไกลสุดขอบฟ้าความจริงก็จะยังไล่ตามติดเขาอยู่ดี เช่นเดียวกับใครบางคนที่ต่อให้หนีไปไกลแค่ไหน วันหนึ่งก็อาจบังเอิญเจอกันอีกครั้ง อย่างเช่นวันนี้

.

.

10 ปีที่แล้ว

“รีบเก็บเสื้อผ้าเร็วเข้าพลัม เราต้องรีบไปจากที่นี่”

“แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนกันพี่พลับ เราไม่มีเงิน”

“พี่มี.. รีบเก็บของเถอะ”

เสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดถูกยัดใส่กระเป๋าสะพายเก่า ๆ หนึ่งใบ พลับจีนร้อนรนรีบพาน้องสาววัยสิบขวบออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ทางหนีทีไร่ที่พลับจีนทำเอาไว้ตอนนี้ได้ถูกใช้เป็นทางผ่านให้เขาออกจากขุมนรกนี่สักที

“ตามจับพวกมันมาให้ได้!!”

เสียงแหลมตะเบ็งสั่งลูกน้องราวห้าคนให้ออกตามหาตัวพลับจีนและลูกพลัม หญิงวัยกลางคนยืนหอบหายใจใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอไม่มีทางปล่อยให้เด็กสองคนนั้นหลุดรอดออกไปจากที่นี่ หากจับตัวกลับมาได้เธอจะโบยให้หลังลายทั้งพี่ทั้งน้องเลยคอยดูเถอะ

พลับจีนพาลูกพลัมลัดเลาะมาตามทางป่ากล้วยด้านหลัง ถึงแม้เขาจะอายุเพียงสิบหกปีแต่เรื่องเอาตัวรอดพลับจีนคิดว่าตัวเองทำได้ ขอแค่ไม่หวาดกลัวจนเกินไป เป้าหมายเดียวของเขาตอนนี้คือการพาน้องสาวหนีไปจากที่นี่ หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

เสียงฝีเท้าที่วิ่งตามไล่หลังมาทำให้พลับจีนต้องพาน้องสาวเข้าไปแอบให้โพลงหญ้าใกล้สระน้ำ เพื่อรอให้ชายฉกรรจ์คนนั้นวิ่งผ่านไปก่อน เพราะลำพังหากมีแค่ตัวเขาคนเดียวเขาสามารถลัดเลาะวิ่งหนีไปได้ แต่นี่มีลูกพลัมอยู่ด้วยเขากลัวว่าน้องจะวิ่งตามไม่ทัน แต่ก็ไม่ได้ชั่งใจเสียทีเดียวเขายังมีแผนสำรองเอาไว้ ยังไงเสียวันนี้เขาก็ไม่ยอมโดนจับได้และกลับไปอยู่ที่นั่นแน่

“ฟังพี่ให้ดีนะพลัม วิ่งไปตามทางเรื่อย ๆ แล้วจะเจอโพลงหญ้าแบบนี้อยู่ฝั่งซ้าย แอบอยู่ตรงนั้นห้ามออกมาเด็ดขาด แล้วพี่จะรีบตามไป”

“จะให้พลัมทิ้งพี่พลับเหรอ ไม่เอานะ” เด็กหญิงเริ่มใจเสีย น้ำตาคลอหน่วยด้วยความหวาดกลัว

“ไม่พลัม เราจะหนีไปด้วยกัน เชื่อใจพี่นะ พลัมแค่วิ่งไปให้เร็วที่สุด ทำได้ไหม”

“อึก พลัมกลัว”

“ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการกลับไปอยู่ที่นั่น” พลับจีนยังคงพูดหนักแน่น ใช่ว่าเขาเองจะไม่กลัว แต่หากให้มาอ่อนแอตอนนี้จะทำให้ลูกพลัมใจเสียยิ่งกว่าเดิม อย่างน้อยพี่ชายอย่างเขาก็ควรเป็นที่พึ่งให้เธอ “ไม่มีเวลาแล้วพลัม รีบไป วิ่งให้เร็วที่สุด แล้วอย่าหันกลับมามอง เข้าใจไหมพลัม”

“พี่พลับต้องรีบมานะ อึก.. ต้องมาหาพลัมนะ”

“อืม พี่สัญหาพี่จะรีบตามไป”

ลูกพลัมพยักหน้ารับทั้งน้ำตา เธอไม่อยากให้ความตั้งใจของพี่ชายสูญเปล่า เธอเชื่อว่าพลับจีนจะไม่ผิดสัญญา

เด็กหญิงลุกขึ้นเดินออกไปตามริมสระ เมื่อเห็นว่าทางสะดวกจึงรีบวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ตามที่ชายบอก เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปให้ถึงจุดหมาย

ทางฝั่งพลับจีน ครั้นเห็นน้องสาววิ่งออกไปไกลแล้วจึงรีบทำลายโพรงหญ้าที่ตัวเองทำเอาไว้ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาชัดขึ้น ทำให้พลับจีนต้องวิ่งไปตามริมสระน้ำ

“เฮ้ย! มึงหยุดวิ่งเดี๋ยวนี้นะไอ้เด็กเหี้ย”

ยังดีที่อย่างน้อยชายฉกรรจ์ที่ตามมามีเพียงคนเดียว เพราะคนอื่น ๆ คงแยกกันไปหาคนละทาง ต่อให้พลับจีนจะตัวเล็กกว่าแต่เขาคิดว่าคงพอสู้ได้

ด้วยความยาวของขาที่ต่างกันทำให้พลับจีนวิ่งไปได้ไม่ไกลอีกฝ่ายก็ตามมาทัน ร่างเล็กถูกรวบเอาไว้ด้วยลำแขนแข็งแรง พลับจีนพยายามดิ้นสุดแรงแต่ก็เป็นผล จึงใช้ฟันกัดต้นแขนจนโดนสะบัดล้มลงไปกองอยู่บนพื้นดิน ครั้นจะวิ่งก็ถูกกระชากข้อเท้ากลับมา เพราะขนาดตัวที่ต่างกันทำให้พลับจีนมีแรงไม่มากพอ

และแน่นอนว่าเมื่อหมามันจนตอก มันต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองรอดอยู่แล้ว ต่อให้ไม่อยากทำแต่พลับจีนก็ไม่มีทางเลือก เพราะทางเลือกเดียวของเขาคือการหนีไป

กรรไกรเล่มขมที่เหน็บอยู่ตรงกระเป๋าถูกหยิบออกมาแทงเข้าที่แขนชายฉกรรจ์ ก่อนจะถูกถอนออกมา แม้ว่าแผลนั่นจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บมากเพียงใด แต่ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ พลับจีนจึงต้องแทงไปที่ขาข้างหนึ่งอีกครั้ง พร้อมกับลุกขึ้นถีบชายร่างใหญ่ให้ตกลงไปในสระน้ำ อย่างน้อยก็คงพอถ่วงเวลาให้เขาได้วิ่งไปถึงลูกพลัมได้

เขาไม่มีเวลามานึกกลัวหรือตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ เพราะสิ่งเดียวที่ต้องนึกถึงคือน้องสาว พลับจีนออกแรงวิ่งไปตามทางเร็วที่สุด โดยไม่สนเลยว่าขาของตัวเองจะมีรอยถลอกเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

“พลัม ลูกพลัม” เสียงเรียกของพลับจีนทำให้เด็กหญิงรีบคลานออก เธอโผเข้ากอดพี่ชายทั้งน้ำตา

“พลัมกลัว ฮือออ”

“ไม่เป็นไรนะ พี่มาแล้ว เรารีบไปกันเถอะ”

“แต่ขาพี่พลับ”

“พี่ไม่เป็นไร ไปเถอะ”

“ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการกลับไปอยู่ที่นั่น” 

tbc.

คุยกับนักเขียน

ชีวิตพลับจีนคือเจอเรื่องห่าเหวมาตั้งแต่เด็ก กว่าจะโตมาได้ขนาดนี้ผ่านเรื่องราวมาสารพัด คนที่ดีกับพลับจีนที่สุดก็คงมีแค่น่านน้ำคนเดียวจริง ๆ โธ่ลูกเอ้ยยย