EP 3/3 จูบของเลฟและกลิ่นซิก้า

“บอกทีว่าคุณเอาสร้อยฉันมา” ณัชรินทร์เริ่มคำถาม

เลฟไม่ได้โต้ตอบในทันที เขากำลังควบคุมอารมณ์ให้นิ่งอยู่ เลยหันมองแต่ปุยหิมะนอกหน้าต่าง มันไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกแม้แต่นิดเดียว

“เลฟ!?”

“เอาสร้อยมาจากไหน” เขาย้อนถามณัชรินทร์ มือข้างหนึ่งล้วงเอาสายสร้อยออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“มีคนให้น่ะสิ เอามานะ นั่นของฉัน”

เธอทวงคืนของที่เลฟขโมยมา เขาไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับของของเธอ

“เธออายุเท่าไหร่”

“ผู้ชายไม่ควรถามอายุผู้หญิงแบบนี้นะ ที่นี่เขาไม่รู้จักคำว่ามารยาทเหรอ”

เลฟยักไหล่ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย แต่ทำให้คนมองอย่างณัชรินทร์ต้องกะพริบตาถี่ๆ เวลาเขายิ้มก็เหมือนว่าเธอจะเห็นรอยยิ้มของอเล็กเซย์ด้วย

“ขอถามอีกรอบว่าเอาสร้อยมาจากไหน”

ณัชรินทร์มุ่นคิ้วแรงๆ อะไรของเขากันนะ

“ยัยขวัญให้มาตั้งแต่ตอนฉันเล็กๆ น่ะ คงใส่จนเบื่อเลยโยนมาให้ละมั้ง”

เลฟคิดตามคำบอกเล่า มองสร้อยในมือสลับกับใบหน้าของคนพูด

“ขวัญ?”

“น้องสาวฉันไง คุณไม่รู้ชื่อเธอเหรอ”

เขาส่ายหน้าปฏิเสธ เริ่มคิดถึงคนที่เคยเป็นเจ้าของสร้อยเส้นนี้ คงดีหากเจ้าหล่อนอยู่ที่นี่ด้วย เพราะเขาจะได้ถามสักคำว่าเพชรอยู่ที่ไหน

“ขยับมา จะใส่ให้”

“ฉันใส่เองได้น่า” เอ่ยปฏิเสธ แต่เขากลับดึงเธอเข้าไปใกล้ ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ราดรดใบหน้าเธอ ปลายนิ้วเขาช่างอุ่นร้อน ยิ่งตอนที่เขาบรรจงสวมสร้อยให้กัน เธอก็ได้ยืนตัวแข็งทื่อ

ผู้ชายอย่างเลฟทำอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอ ท่าทีเขาเหมือนจะป่าเถื่อนละนะ แต่ตอนที่ตั้งอกตั้งใจติดตะขอสร้อย มันดูอ่อนโยนจนรู้สึกได้เลย

“ถ้าเป็นของสำคัญก็ไม่ควรทำหายสิ เธอทำมันหล่นบนเตียงเมื่อคืนนี้”

“ฉันแน่ใจว่าไม่มีทางทำมันหล่นแน่ๆ คุณต่างหากที่ขโมยมา”

เลฟทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ มองคนที่กำลังกล่าวหาเขาอย่างไม่กริ่งเกรงใดๆ เขาเป็นเจ้าของเกาะนี้นะ เป็นเหมือนราชา หล่อนไม่เกรงกลัวบารมีกันบ้างเหรอ

“พาสปอร์ตฉันจะได้วันไหน”

“ได้แล้ว”

“จริงเหรอ!”

พอหญิงสาวส่งเสียงคล้ายตะลึง เลฟก็ได้เปิดเซฟของเขาแล้วหยิบเอาพาสปอร์ตเล่มหนึ่งออกมา คนที่มีอำนาจและเงินตรา มันดีอย่างนี้เองสินะ เขาสามารถเสกพาสปอร์ตเล่มใหม่ให้เธอได้ในพริบตาเลย

ณัชรินทร์โผเข้าไปหมายว่าจะคว้าพาสปอร์ตจากมือเลฟ แต่เลฟไวกว่า เขาโยนพาสปอร์ตเล่มนั้นเข้าเซฟแล้วปิดล็อก ก่อนจะคว้าเอวบางของกระต่ายน้อยน่ารัก กอดหล่อนไว้ พาร่างหล่อนออกห่างจากตู้เซฟ

“ปล่อยฉันนะ!”

“ไม่ปล่อย ทำไมนิสัยไม่ดีล่ะ แค่ให้ดู ไม่ใช่ว่าจะให้เลย น้องเธอเอาเพชรมาคืนเมื่อไหร่ เธอได้พาสปอร์ตแน่”

“แล้วมันเมื่อไหร่ล่ะ! ถ้าหาพาขวัญไม่เจอ ฉันไม่ต้องอยู่ที่นี่จนแก่ตายเหรอ!”

“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น เห็นหรือยังว่าการปล่อยเวลาให้สูญเปล่ามันไร้ประโยชน์” เขาชี้แนะแล้วเริ่มลูบไล้แผ่นหลังของณัชรินทร์

“สาวๆ ไม่ควรปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าๆ ไปขลุกอยู่บนเตียงสี่เสาสนุกกว่าเยอะ ทั้งโซ่แส้ กุญแจมือ มีทุกอย่างเลย ถ้าเธอต้องการ”

“โรคจิต! คุณพูดเรื่องอย่างว่าตอนเช้าขนาดนี้ได้ยังไง ไม่พะอืดพะอมบ้างเหรอ”

“ก็ไม่นะ ฉันชอบไง จะเวลาไหนก็สะดวก โดยเฉพาะเวลาที่มีผู้หญิงปากเก่งมายืนเถียงฉอดๆ ในอ้อมแขน”

หญิงสาวอ้าปากค้าง ทั้งดิ้นทั้งทุบเข้าที่แผงอกของคนตัวโต

หมับ!

“อ๊ะ! เจ็บนะ!” ร้องโอดโอยเมื่อมือใหญ่ขยุ้มเข้าที่พวงผมของเธอ ก่อนจะบังคับให้เธอเงยหน้า เพื่อเผยออ้าริมฝีปากให้เขาจ้องมอง

“ขอโทษทีนะคนสวย พอดีตื่นเต้นน่ะ เลยมือหนักไปหน่อย เธอควรทำตัวให้ชินนะ ฉันอาจจะรุนแรงได้มากกว่านี้ เพราะฉันมันโรคจิต!”

“ไอ้บ้า! ไอ้...อื้อ...”

ด่าเขาไม่ทันสาแก่ใจก็ถูกริมฝีปากชายบดบี้ขยี้จูบลงมา เขากอดเธอไว้ด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาดันศีรษะเธอเข้าหา ให้เธอไม่อาจเบี่ยงใบหน้าหนีจุมพิตตีตราที่เขายัดเยียดให้ ปากเขาอุ่นเหลือเกิน ทั้งอุ่นทั้งหวาน ลิ้นเขาแตะต้องลิ้นกันแต่ละทีเหมือนมีกระแสไฟพุ่งไปที่ปลายเท้า มันชวนให้เธออยากละทิ้งทิฐิและความตั้งอกตั้งใจทั้งหลาย แล้วแก้ผ้าลงตรงนี้ ถอดชุดอันแสนเกะกะ ถอดบราที่คับแน่นเกินไป ให้เหลือเพียงกายเนื้อล่อนจ้อน เพื่อให้เลฟ...ได้ลงโทษกันให้สาแก่ใจ

“อา...รสชาติแบบนี้ ทำไม...ไม่เคยเจอนะ”

เขาพร่ำพูดอยู่ข้างหูของณัชรินทร์ เมื่อบดจูบจนหนำใจก็เลื่อนปากลงมาที่ข้างลำคอ ซุกซบอยู่ตรงนั้น สูดดมและดูดดึงผิวเนื้ออ่อนอย่างตะกละตะกราม

หญิงสาวใจเต้นถี่ อยากขัดขืนให้เต็มที่ แต่กำลังที่มีกลับถูกลิดรอนให้ลดลง จมูกเขา ปากเขา ลมหายใจเขา อานุภาพช่างรุนแรงนัก เธอเหมือนคนที่อดอยากจนไร้เรี่ยวแรง ต้องรอรับสัมผัสอุ่นๆ จากเขาเพื่อหล่อเลี้ยงร่างกาย ช่างโง่เง่านัก ทำไมถึงได้พ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มล่ะณัชรินทร์ ทำไมกัน!

“อย่า...เลฟ อย่าเพิ่ง ไม่ใช่...ตอนนี้ ไม่ใช่...ที่นี่...”

“ชู่ว์...ที่ไหนก็เหมือนกัน ตอนไหนก็ไม่แตกต่าง ไม่ต้องรอแล้ว ฉันไม่อยากรอ อยากจะกลืนกินเธอทั้งตัวเลยชาช่า” มิใช่แค่ลมปาก แต่การกระทำนั้นบอกว่าปรารถนาหญิงสาวเพียงใด เขาอุ้มหล่อนไปวางบนโต๊ะ ไม่สนมือเล็กที่คอยแต่จะปัดป้องมิให้จับให้กอด ดูเอาเถอะ หล่อนตอบสนองเขา รับรสจูบเขา แต่ก็ยังขัดขืน มันน่าฟาดก้นนัก