11 แผนรุกแผนร้ายแผนรัก

สามวันแล้วสินะที่พินทุอรอยู่กับเขา

เพชรพร้อม...ชายหนุ่มรุ่นน้องร่างยักษ์ที่ไม่ยอมให้เรียกว่าน้อง

วันแรกของการชดใช้หนี้กรรมผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เพชรพร้อมเตรียมกระบะไม้และเครื่องปลูกไว้ให้เธอสองกระบะ เรียกว่าถ้ากระบะหนึ่งไม่ขึ้นก็ยังมีสำรอง นับว่าเขาไม่ได้ใจร้ายเกินไปนัก หลังจากหย่อนเมล็ดลงในหลุมปลูก รดน้ำจนชุ่มแล้ว หญิงสาวก็ไม่มีอะไรให้ทำอีก เธอไปกินข้าวเที่ยงที่สาลี่โฮมสเตย์ซึ่งเป็นบ้านของอารำพึงหรือมารดาของคะนึงรัก จากนั้นก็ออกไปเที่ยวตลาดกับกลุ่มนักศึกษา โดยมีเพชรพร้อมเป็นคนพาเที่ยว สาวๆ พวกนั้นล้อมหน้าล้อมหลังชายหนุ่มร่างยักษ์ตลอด เธอจึงไม่ได้คุยอะไรกับเขามาก พอตกเย็นก็กลับมากินข้าวฝีมืออารำพึงอีกรอบ นับว่าเป็นสองมื้อที่อร่อยจนแสงแทบออกปาก แต่ก็เหงานิดหน่อยเหมือนกันเพราะคนอื่นมาเป็นกลุ่ม ต่างกับเธอซึ่งมาตัวคนเดียว

ส่วนวันที่สองเธอมาขลุกอยู่กับนางรำพึงทั้งวันเพราะลูกค้ารายย่อยที่ติดต่อมาเมื่อวันก่อนเข้ามาซื้อมะพร้าวในสวน บิดาของชายหนุ่มไม่อยู่ เพชรพร้อมจึงต้องจัดการเองทั้งหมด หลังจากผ่านไปครึ่งวันจิตแพทย์สาวก็เริ่มสนิทกับสี่สาวและหนึ่งหนุ่มรุ่นน้องมากขึ้น คุยเล่นกันมากขึ้น จะมีก็แค่ลิ้นจี่คนเดียวที่ไม่ค่อยอยากจะคุยกับเธอ พอตกเย็นชายหนุ่มก็ขับรถมารับเธอกลับไปนอนที่บ้านของเขาเหมือนสองคืนแรก

และวันนี้ก็เป็นวันที่สามแล้ว

พินทุอรนั่งรอเจ้าของบ้านอยู่ที่หน้าชานบ้านเหมือนทุกวันเพื่อรอให้เขาไปส่งที่สาลี่โฮมสเตย์ แต่เพชรพร้อมไม่ได้ลงมาตามเวลานัด หญิงสาวรีๆ รอๆ อยู่อีกครู่ใหญ่ก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปดูบนห้องนอนของชายหนุ่ม

เธอเคาะประตูสองสามครั้ง ได้ยินเสียงแว่วๆ ของเจ้าของห้องจากภายใน แต่ประตูไม่เปิดเสียที เธอจึงเคาะอีกครั้งและคราวนี้ก็ได้ผล

เพชรพร้อมเดินมาเปิดประตูด้วยท่าทางของคนหมดแรง มิหนำซ้ำหน้าตาของเขาก็ดูอิดโรยเหมือนคนเพิ่งวิ่งข้ามจังหวัดจากเหนือสู่ใต้ เมื่อเห็นหน้าเธอเขาก็ถาม

“เช้าแล้วเหรอ”

“ใช่ นี่คุณไม่สบายเหรอ”

“ผมท้องเสียนิดหน่อย เมื่อคืนลุกเข้าห้องน้ำทั้งคืน มาผล็อยหลับไปตอนรุ่งสาง โทษทีนะ ผมจะรีบแต่งตัวเดี๋ยวนี้แหละ”

“ไม่ต้องเลย ฉันไม่ไปบ้านอารำพึงวันนึงก็ได้” พินทุอรตรงเข้าประคองร่างสูงใหญ่กลับไปที่เตียงนอนตามสัญชาตญาณของหมอ “ถ่ายกี่ครั้งแล้ว อาเจียนด้วยไหม”

“น่าจะเกินห้าครั้งนะ แต่ไม่อ้วกเลย”

“เกินห้าครั้ง แล้วยังมานอนเลื้อยอยู่เนี่ยนะ จะรอให้ขิตก่อนหรือไงกัน ทำไมไม่ไปเคาะเรียก จะได้พาไปหาหมอ เอ่อ...ไม่ใช่สิ ฉันเองก็เป็นหมอ หมายถึงจะได้หายามาให้กิน”

“ก็คุณหลับ”

“ฉันจะหลับแบบไม่ตื่นหรือยังไงกัน แค่เคาะเรียกก็ตื่นแล้วมั้ย” หญิงสาวดุ แต่ก็จัดหมอนให้เขาแล้วประคองให้นอนลง จากนั้นก็เอ่ยถาม “ที่บ้านคุณมีเกลือแร่มั้ย มียาฆ่าเชื้อบ้างหรือเปล่า”

“มีทั้งเกลือแร่ ยาดูดซับสารพิษ แล้วก็ยากลุ่มนอร์ฟลอก อยู่แถวๆ เคาน์เตอร์ใกล้โต๊ะอาหาร ”

พินทุอรเลิกคิ้ว “รู้จักยานอร์ฟลอกซาซินด้วย”

“ผมเป็นเกษตรกร ไม่ได้เป็นควาย จะได้ไม่รู้อะไรเลยนอกจากการไถนา แค่ความรู้เรื่องยาหาได้ทั่วไปตามอินเทอร์เน็ต”

“ฉันไม่ได้หมายความในเชิงดูถูกเกษตรกรแบบนั้นเสียหน่อย แค่คิดว่าคนทั่วไปไม่ค่อยจำชื่อยา จำแค่ยาแก้ท้องเสีย ยาแก้อักเสบ อะไรแบบนี้ต่างหาก”

“ผมก็พูดธรรมดา ไม่ได้ตั้งใจกวน ปากผมมันก็แบบนี้อยู่แล้ว” เพชรพร้อมบอก

“งั้นรอเดี๋ยวนะ ฉันลงไปเอายาให้ ไม่ต้องลุกขึ้นมา ถ้าลุกขึ้นมาฉันจะด่านะ”

จิตแพทย์สาวรีบสาวเท้าลงไปชั้นล่าง พลางนึกถึงเรื่องบนโต๊ะอาหารมื้อเย็นเมื่อคืนนี้

นางรำพึงสอนเธอและนักศึกษากลุ่มนั้นทำแกงเขียวหวาน โดยเริ่มตั้งแต่การโขลกเครื่องแกงไปจนถึงการคั้นกะทิ จนสุดท้ายก็สำเร็จออกมาเป็นแกงเขียวหวานหนึ่งหม้อจนได้ ผลออกมาไม่น่าแปลกใจนัก อาหารที่สาวๆ ทำดูน่ากิน แถมยังอร่อย ส่วนแกงเขียวหวานที่เธอทำมีสีช้ำเลือดช้ำหนองชอบกล รสชาติก็เค็มปะแล่มๆ แต่เผ็ดแบบยมบาลยังยอมเรียกเธอว่าแม่ แม้แต่เชฟรำพึงเองยังยิ้มแห้งเมื่อชิมผลงานของลูกศิษย์ แต่ก็ยอมตักแกงสีเน่าๆ ของเธอใส่ชามขึ้นโต๊ะอาหาร

‘โอ้โฮ! ใครทำแกงถ้วยนี้อะป้า เหมือนทุกอย่างยกเว้นแกงเขียวหวาน แต่ถ้าจะให้บอกว่าเหมือนอะไรที่สุดก็คงจะเป็น...เหมือนน้ำขี้โคลนมากเลยป้า’ เปี๊ยกโวยวายแต่ก็โดนคนเป็นป้าทุบดังอั้ก

‘ผีเจาะปากมาพูดเหรอวะ คนเขาอุตส่าห์เสียเวลาทำอยู่ตลอดบ่าย ดันไปว่าแกงเขาเหมือนน้ำโคลนเสียได้’

พินทุอรยิ้มแหยๆ มองถ้วยแกงเขียวหวานตรงหน้าอย่างไม่ค่อยไว้ใจเหมือนกัน ‘ขอโทษทีนะเปี๊ยก พี่ทำเองแหละ เพิ่งหัดทำครั้งแรก เดี๋ยวฝึกอีกหน่อยก็คงดีขึ้นเองนะ’

ลิ้นจี่เลื่อนชามแกงเขียวหวานหน้าตาน่ากินมาตรงหน้าพินทุอรเหมือนจะอวด ‘นี่หนูก็ทำครั้งแรกเหมือนกันนะคะ ชิมแล้วอร่อยดีค่ะ พี่อิงชิมของตัวเองหรือยังคะ’

‘ชิมแล้วจ้ะ เผ็ดไปนิดหน่อย พี่ทำอาหารไม่เก่งจริงๆ’

‘เป็นหมอไม่ใช่ต้องเก่งทุกอย่างเหรอ’ เปี๊ยกสงสัย

‘หมอก็คนนะ ไม่ใช่ยอดมนุษย์’ เพชรพร้อมที่นั่งเงียบอยู่นานบอกเปี๊ยกก่อนจะหันไปหาพินทุอร ‘คุณเลื่อนมาให้ผมก็ได้ ถ้าไม่มีใครกิน เดี๋ยวผมกินเอง’

‘กินถ้วยของลิ้นจี่ดีกว่าค่ะพี่เพชร ถ้วยนั้นดูไม่ปลอดภัยนะคะ’

‘ไม่เป็นไร ลิ้นจี่กับเพื่อนกินเถอะ’ ชายหนุ่มปฏิเสธสั้นๆ

‘พี่เพชรไม่กินเผ็ดไม่ใช่เหรอ’ เปี๊ยกท้วง

‘กินได้ พี่กินได้’

จากนั้นเพชรพร้อมก็กินข้าวกับแกงเขียวหวานที่เธอทำจนหมด แถมยังไปบอกนางรำพึงด้วยว่าให้เอาแกงที่เธอทำใส่กล่องกลับบ้าน

นึกมาถึงตรงนี้พินทุอรก็ยิ้มแห้งๆ กับตัวเอง ที่เพชรพร้อมท้องเสียขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะแกงเขียวหวานสีน้ำโคลนของเธอแน่ๆ