Masuk[ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าตกหลุมรัก ก็รู้แล้วว่าจะต้องเจ็บปวด
แต่เขาก็เลือกที่จะโอบกอดมันเอาไว้] ณ บ้านสน หลังจากผ่านค่ำคืนที่สุดเหวี่ยงจนน็อกไป บุรินทร์นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงจนเช้า เขาหลับสนิท แม้แสงแดดแห่งรุ่งอรุณจะมาเยือนก็ยังคงนอนต่อไป เสียงสั่นเตือนของมือถือเด้งตลอดตั้งแต่เมื่อคืน เป็นทั้งข้อความและสายเรียกเข้าหลายสิบสาย แต่ทั้งหมดถูกเมิน กระทั่งบ้านสนที่สงบเงียบถูกรบกวนด้วยฝีมือของใครบางคนที่ถูกไหว้วานให้มาตามนายสายตรง บุรินทร์จึงถูกกระชากตื่นจากห้วงนิทราอย่างหยาบคาย "นายคับ สายโด่งแล้วนะคับ ตื่นได้แล้วคับ!" บุรินทร์นิ่วหน้าเอาผ้าห่มมาปิดหน้า เสียงเคาะประตูกลายเป็นทุบ ระดับความดังของเสียงเพิ่มขึ้นจนเป็นมลภาวะต่อการได้ยิน เสียงบักเขียงมันเหมือนผีเปรตมาขอส่วนบุญ ได้ยินแล้วทุกข์ทรมานชะมัด "ฉันจะนอน" "นายกระทิงอย่าขี้เกียจสิคับ รีบตื่นมาแต่งตัวเถอะนะคับนาย" อาจจะเพราะเกรงว่าเจ้านายหนุ่มจะไม่สนใจฟังตนบักเขียงเลยเล่นใหญ่ไปอีก "คุณย่าผ่องย้ำว่าถ้าอีกสิบห้านาที นายกระทิงไม่มาพบ จะโดนไม่ใช่น้อยนะคับ" "หุบปาก ฉันจะนอน" บุรินทร์เป็นคนใจดีเสมอ ในบรรดานายๆ ก็มีเขาที่เฟรนด์ลีไม่แบ่งแยกฐานะ แต่อย่ามาขัดตอนกำลังนอน เพราะเวลาบุรินทร์โมโห เขาก็พายุไซโคลนดีๆ นี่เอง บักเขียงเคาะประตูปังๆ อย่างเกรงใจแต่ก็ต้องทำ ถ้าตนเรียกนายกระทิงลงเขาไปไม่ได้ เขาจะโดนไม่ใช่น้อย "นายกระทิงเลิกนอนเถอะคับ เรื่องนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายเลยนะคับ" บุรินทร์ยังไม่สนใจ บักเขียงเลยต้องงัดไม้ตาย เอาวิชาเอกการแสดงเข้าสู้ บักเขียงคุกเข่าบีบน้ำตา แผดเสียงดังขึ้นอีก "โถชีวิต! โถพ่อจ๋า แม่จ๋า บักเขียงคนนี้ทำเต็มที่แล้ว วันนี้ทำงานที่คุณๆ ไหว้วานไม่สำเร็จ คงต้องถูกไล่ออกเป็นแน่แท้ ฮือ~" บุรินทร์กลอกตาไปมา ปวดหัวก็ปวด ง่วงก็ง่วงยังต้องมาเจอลูกน้องเอกการแสดงอีก สุดท้ายเขาที่เป็นเจ้านายก็ต้องยอม! ไม่งั้นคงได้ฟังเสียงน่าสยดสยองต่อไปแน่ "จบสิ้นแล้ว! ต้องกลับบ้านนอกไปขุดกบขุดจิ้งหรีดขายประทังชีวิต..." "เงียบ!" บุรินทร์สั่งเสียงเด็ดขาด บักเขียงที่บีบน้ำตาจระเข้ก็ร้องกระซิกๆ ยืนสงบจิตสงบใจพลางปาดน้ำตา "ถ้าผมถูกไล่ออก น้องผมคงไม่มีเงินไปโรงเรียน ฮือ~" "บอกให้เงียบบักเขียง" "ผมสะเทือนใจนี่คับนายกระทิง นายก็รู้ว่าผมถูกไล่ออกไม่ได้ ผมมีพ่อ แม่ พี่ น้อง อาม่า อากง อาอึ้ม อาอี้ ให้ต้องเลี้ยงดู" "พึ่งรู้ว่านายมีเชื้อสายจีน" "ผมแซ่กิม" "จีนเก๊นะสิ" บุรินทร์จุดไฟแช็กขึ้นสูบบุหรี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนหน้า "มีอะไรรีบๆ พูดมา" "คุณย่าผ่องตามให้ไปพบคับ" "เรื่องอะไร" "ผมไม่ทราบคับ แต่คุณย่าผ่องกำชับมาว่าถ้าทำให้นายกระทิงลงเขามาไม่ได้ ผมต้องเก็บเสื่อโล้สำเภากลับบ้านเกิด" ประโยคหลังเขาเติมเองเพื่อเพิ่มความรันทด "มีเรื่องอะไรไม่ดีหรือเปล่า ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีนี่" หัวสมองของบุรินทร์แล่นเร็วรี่ ช่วงนี้เขาไม่ได้ทำเรื่องอะไรนี่นา แล้วทำไมคุณย่าต้องเรียกพบอย่างนี้ มันเรื่องอะไรกัน? หรือว่าจะเป็นเรื่องนั้น เรื่องที่ทำให้บุรินทร์ต้องระเห็จตัวออกมาจากบ้านเพื่อหลบเลี่ยง เรื่องแต่งงาน! ใช่แน่ๆ เพราะตั้งแต่ 'ภวิศ' พี่ชายคนโตของเขาและ 'ราเชน' เป็นฝั่งเป็นฝากันหมด คุณย่าก็เริ่มมาทุ่มเทเฟ้นหาหญิงสาวจากทั่วทุกสารทิศมาให้เขาลองศึกษาทำความรู้จัก ซึ่งมันไม่ใช่เส้นทางของเพลย์บอยอย่างบุรินทร์เลยสักนิด เขายังไม่อยากจะเอาบ่วงมาคล้องคอตอนนี้เลย แต่คุณย่าก็มุ่งมั่นเหลือเกินจนบุรินทร์ได้แต่ต้องหาข้ออ้างขึ้นมานอนบนเขา ไม่งั้นคงได้ถูกคุณย่าจับคู่กับใครสักคนแน่ คิดแล้วขนลุกซู่! "นายกระทิง ผมว่านายรีบลงเขาเถอะคับ ขืนชักช้าไปมากกว่านี้ คุณย่าผ่องคงจะโกรธน่าดู" บุรินทร์บี้ก้นบุหรี่กับจานเขี่ย "ไปอยู่กับพี่สิงห์ไม่นาน ติดนิสัยเจ้าเล่ห์มาไม่น้อยนะนายเขียง กล้าเอาย่ามาขู่ฉันด้วย" บุรินทร์เป็นคนใจอ่อน คุณย่ารู้ดีเลยส่งนายเขียงเอกการแสดงมาตามเขาลงไป "โธ่คุณพระ! นายกระทิงของเขียงอย่าเข้าใจผมผิดสิคับ ผมก็แค่ลูกน้องตาดำๆ คนหนึ่งจะกล้าขัดคำสั่งเจ้านายได้ยังไง" "งั้นนายลงไปสืบมาก่อนว่ามันมีเรื่องอะไรกันแน่แล้วค่อยมารายงานฉัน" บุรินทร์เสริม "แต่ถ้าเป็นเรื่องแต่งงาน บอกคุณย่าไปว่าฉันติดงาน" "โธ่นายคับ นายก็ลงไปกับเขียงสิคับ จะได้ไม่ต้องรอหรือวุ่นวาย" บุรินทร์ยิ้มพลางกดเสียงลง "นายเขียง อย่าลืมสิว่าใครเป็นนายสายตรง คิดว่ามีแค่คุณย่า พี่เสือ พี่สิงห์ที่ไล่นายออกได้เหรอ" ที่บุรินทร์จะสื่อก็คือ เขาก็ไล่นายเขียงออกได้! "ไม่เกินยี่สิบนาทีคับนาย!" นายเขียงรับคำก่อนจะลงเขาไปด่วนจี๋ ไม่นานหลังจากนั้นบักเขียงรีบควบรถวิบากขึ้นเขามารายงานบุรินทร์หน้าตาตื่น และคราวนี้ไม่ได้แสดงละครแต่อย่างใด ทว่าเป็นสีหน้าของความตกใจจริงๆ "นายกระทิง! เรื่องใหญ่ๆ" "มีอะไร ใครเป็นอะไร" "ไม่มีใครเป็นอะไร แต่เป็นข่าวดีคับนาย!" "อะไร" "นายกำลังจะเป็นพ่อคน!" "ใครนะ?" บุรินทร์เกรงว่าโสตประสาทการได้ยินของเขาจะมีปัญหา ถึงได้ฟังผิดจึงลองแคะๆ หูดู "ใครเป็นพ่ออะไรของใคร" "นายไงคับ โธ่นาย นายแอบไปได้กับหลานนายเสริมก็ไม่บอก ตอนนี้คุณหนูคนนั้นตั้งครรภ์แล้วนะคับ" "ใครตั้งครรภ์?" "ปัดโธ่นาย! นี่นายเป็นคนยังไงเนี่ย นายไปทำผู้หญิงท้องแต่ไม่รู้ได้ยังไง มิน่าล่ะ คุณย่าผ่องถึงดูโมโหนักหนา" "นายเขียง นายว่าใครท้อง หลานไอ้เสริมอะไร ฉันจำไม่เห็นได้" เขาเคยเห็นหลานไอ้เสริมสองสามครั้ง แต่จำได้แค่หน้า ชื่อว่าอะไรเขายังไม่รู้เลย บักเขียงตอบทันที "คนนั้นไงนาย เพื่อนของกระเต็นแฟนคุณสิงห์ ชื่ออะไรนะ อ๋อ ชมพู่น้ำผึ้ง!" "ชมพู่เพชรน้ำผึ้ง?" ชื่อเหมือนสายพันธุ์พืช ใครอุตริเอามาตั้งเป็นชื่อคน "ไม่ใช่นาย ชมพู่น้ำผึ้ง" บักเขียงทำหน้าเหนื่อยใจ "ชื่อบ้าอะไรไม่เห็นเคยได้ยิน" บุรินทร์มั่นใจว่าเขาไม่เคยได้ยินชื่อที่ยาวเหมือนเสาไฟฟ้าแบบนี้จากที่ไหนมาก่อน และไม่ว่าจะเค้นสมองคิดยังไงก็จำไม่ได้ว่าเคยนอนด้วยกัน เด็กนั่นหลอนหรือเปล่า?!เที่ยงคืนเศษๆ บุรินทร์กลับมาถึงฟาร์มแล้ว บ้านหลังนี้ของเขาอยู่ห่างจากเรือนคุณย่าไม่มาก พอเปิดประตูบ้านเข้ามา ก็มีเด็กสาวตาใสที่ไม่รู้ว่าจะใสซื่ออย่างที่เห็นหรือเป็นเหล้าขาวกันแน่นั่งอยู่ในบ้านเขาก้าวเท้าเข้าบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมแต่กลิ่นอายบางอย่างในบ้านเปลี่ยนไป แต่เขาไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ ก็แค่รู้สึกแปลกแปลกที่มีเธออยู่ในบ้าน...บุรินทร์ถอดรองเท้าบูตวางบนชั้น หางตาเหลือบเห็นเงาร่างที่ยืนกุมมืออย่างประหม่าอยู่ทางซ้าย ท่าทางเธอดูไม่มีพิษมีภัยและใบหน้าแสนธรรมดาของเธอก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูด แล้วคนแบบนี้ก็ไม่ค่อยอยู่ในสายตาเขาเสียด้วยสิเชื่อเถอะว่าถ้าเจอกันในสถานการณ์ที่ต่างออกไป บุรินทร์คงแค่มองผ่านๆ หรือจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเจอกัน"ยังไม่นอนล่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว" บุรินทร์พูดจบร่างน้อยก็สะดุ้งทีหนึ่ง ไม่รู้ตกใจเสียงเขา หรือเป็นอาการร้อนตัวของเธอเอง"เมื่อกี้กระเต็นมาหาค่ะ พวกเราเลยคุยเล่นกัน""อ้อ เลยดูไม่ค่อยสบายใจที่เห็นฉันกลับมาสินะ" บุรินทร์ยิ้มนิดหน่อย เข้าใจแล้วว่ารอยรถตรงลานเป็นของใคร คาดว่ากระเต็นน่าจะถูกราเชนพากลับไปก่อนหน้าเขาไม่นานนัก"เปล่าค่ะ นายกระทิงไปไหนมาเหรอคะ" เธอถามเสียงเบาคล
ด้วยความที่มั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้ทำชมพู่น้ำผึ้งท้องหรือเคยแตะต้องเธอมาก่อน ดังนั้นเขาเลยไม่มีความจำเป็นที่ต้องร้อนตัว ปล่อยให้เวลาพิสูจน์ตัวมันเองก็แล้วกันแต่ใช่ว่าบุรินทร์จะทำอย่างนั้นได้ เพราะทั้งคุณย่า ภวิศ ราเชน ต่างต้องการคำตอบ ไม่ใช่คำตอบของเขาว่าใช่หรือไม่ แต่คำตอบที่ว่า เขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะพูดกันตามตรง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ชมพู่น้ำผึ้งท้องกับเขาหรือเปล่า แต่ประเด็นคือเด็กคนนี้ท้อง ในตัวของเธอกำลังสร้างสิ่งมีชีวิตที่จะเติบโตขึ้นมากลายเป็นมนุษย์ในวันข้างหน้าการให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งถือเป็นความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆบุรินทร์ไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ แต่ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเขาไม่ใช่พ่อเด็ก เกรงว่าเธอก็น่าจะยังอ้างแบบนี้ต่อไปและเขาไม่มีทางปฏิเสธความรับผิดชอบนั้นได้"ชมพู่ เกิดอะไรขึ้น ตกน้ำได้ยังไงกัน" กระเต็นรีบปรี่มาหาชมพู่ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมให้ "ตายจริง กระเต็นรีบพาชมพู่ไปเปลี่ยนผ้าก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน" นางจันทร์ผ่องว่าเมื่อเห็นบุรินทร์กับชมพู่ที่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่กกลับมาบ้าน ดีนะที่ตอนนี้เสริมโชคแยกตัวไปคุยกับภวิศและร
บุรินทร์นึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาหนึ่งเดือนมานี้ว่าเขานอนกับใครไปบ้างระหว่างเที่ยวกลางคืนแบบสุดเหวี่ยง เขาสามารถเรียงเป็นไทม์ไลน์ออกมาได้เป็นตารางอย่างชัดเจนจนถึงขั้นสามารถระบุตัวตนสาวที่ควงได้ ทว่าในนั้นไม่มีคนชื่อเหมือนสายพันธุ์พืชหรือใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อยแล้วเด็กนั่นมาจากไหน ถึงได้มาบอกว่าท้องกับเขา?ท้องทิพย์หรือเปล่า?บุรินทร์ไม่ใช่คนไม่มีความรับผิดชอบหรอกนะ เขานอนกับใครเขาจำได้อยู่แล้วหรือต่อให้เขาจำไม่ได้หรือเมาจนสติฟั่นเฟือน แต่เขาก็คงไม่น่าจะจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวหรอกมั้งขนาดเขามองหน้าเธอ ก็ยังไม่มีความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมาเลย แล้วคนเรามันจะลืมคนที่เคยนอนด้วยกันลงเหรอคนเคยนอนด้วยกันเลยนะ จะไม่มีความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอะไรเลยได้ยังไงแต่เขาจะอุทธรณ์กับใครดีล่ะ เพราะทั้งคุณย่าพี่ชายแฝดทั้งสองคนก็มองเขาเขม็ง ราวกับจะบอกว่า 'ว่าแล้ว ว่าสักวันต้องเกิดเรื่องแบบนี้'"พ่อกระทิง นี่มันเรื่องอะไร พ่ออธิบายมาให้ย่าฟังสิ" นางจันทร์ผ่องสูดยาหอมหลายครั้ง เมื่อเช้าตรู่เสริมโชคพาหลานสาวมาร้องเรียนว่าบุรินทร์ไปทำหลานเขาท้อง วินาทีนั้นนางหน้ามืดใกล้จะเป็นลม สิ่งที่กลัวที่สุดได้เกิดขึ้
[ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าตกหลุมรัก ก็รู้แล้วว่าจะต้องเจ็บปวดแต่เขาก็เลือกที่จะโอบกอดมันเอาไว้]ณ บ้านสนหลังจากผ่านค่ำคืนที่สุดเหวี่ยงจนน็อกไป บุรินทร์นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงจนเช้า เขาหลับสนิท แม้แสงแดดแห่งรุ่งอรุณจะมาเยือนก็ยังคงนอนต่อไปเสียงสั่นเตือนของมือถือเด้งตลอดตั้งแต่เมื่อคืน เป็นทั้งข้อความและสายเรียกเข้าหลายสิบสาย แต่ทั้งหมดถูกเมินกระทั่งบ้านสนที่สงบเงียบถูกรบกวนด้วยฝีมือของใครบางคนที่ถูกไหว้วานให้มาตามนายสายตรง บุรินทร์จึงถูกกระชากตื่นจากห้วงนิทราอย่างหยาบคาย"นายคับ สายโด่งแล้วนะคับ ตื่นได้แล้วคับ!"บุรินทร์นิ่วหน้าเอาผ้าห่มมาปิดหน้า เสียงเคาะประตูกลายเป็นทุบ ระดับความดังของเสียงเพิ่มขึ้นจนเป็นมลภาวะต่อการได้ยินเสียงบักเขียงมันเหมือนผีเปรตมาขอส่วนบุญ ได้ยินแล้วทุกข์ทรมานชะมัด"ฉันจะนอน""นายกระทิงอย่าขี้เกียจสิคับ รีบตื่นมาแต่งตัวเถอะนะคับนาย" อาจจะเพราะเกรงว่าเจ้านายหนุ่มจะไม่สนใจฟังตนบักเขียงเลยเล่นใหญ่ไปอีก "คุณย่าผ่องย้ำว่าถ้าอีกสิบห้านาที นายกระทิงไม่มาพบ จะโดนไม่ใช่น้อยนะคับ""หุบปาก ฉันจะนอน" บุรินทร์เป็นคนใจดีเสมอ ในบรรดานายๆ ก็มีเขาที่เฟรนด์ลีไม่แบ่งแยกฐานะ แต่อย
กลิ่นน้ำมันสนอบอวลอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมปิดสนิท บนผืนผ้าใบสีขาวสะอาดถูกละเลงด้วยสีสัน แปรงพู่กันตวัดไปมาไร้รูปแบบ สีกระเซ็นเปื้อนชายเสื้อเป็นวงๆ การขยับเคลื่อนไหวของพู่กันที่ขูดไปตามผ้าใบเป็นสิ่งเดียวที่เป็นแหล่งกำเนิดของเสียงภายในห้อง นอกจากเสียงตวัดพู่กันแล้ว ทั้งห้องก็เงียบกริบ...ใบหน้าครึ่งหนึ่งของผู้วาดอยู่ใต้หน้ากาก นัยน์ตาสีอ่อนที่ซ่อนอยู่หลังแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองจ้องแบบวาดเบื้องหน้าด้วยความจดจ่อ เขาบรรจงวาดดวงตาที่หวาดกลัวและเส้นสายของความสิ้นหวังอย่างเชื่องช้าเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติอย่างละเมียดละไมเค้าโครงเบื้องต้นเริ่มปรากฏให้เห็น ร่างกายสมส่วนไร้อาภรณ์ถูกตรึงติดอยู่กับโครงเหล็ก ในท่วงท่าราวกับพระเยซูคริสต์ถูกตรึงกางเขนเวลาเคลื่อนผ่าน ยิ่งนาน แบบที่มีชีวิตก็เริ่มจะนิ่งสนิทและสิ้นลมหายใจก่อนที่ผู้วาดจะได้เก็บรายละเอียดอย่างครบถ้วนสมบูรณ์น่าเสียดาย...จะวาดเสร็จแล้วเชียวเขาทิ้งพู่กันไว้ตรงนั้นก่อนจะเดินมาล้างมือ ใบหน้าที่ปราศจากหน้ากากสะท้อนอยู่ในกระจกเงาที่มืดสลัวจนทำให้ไม่น่ามอง"ของ อยู่ที่สองคนนั้นหรือเปล่า""ไม่ครับ ผมทดสอบดูแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้โกหก ทั้งยังไม่รู้ด้วย







