LOGINบุรินทร์นึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาหนึ่งเดือนมานี้ว่าเขานอนกับใครไปบ้างระหว่างเที่ยวกลางคืนแบบสุดเหวี่ยง เขาสามารถเรียงเป็นไทม์ไลน์ออกมาได้เป็นตารางอย่างชัดเจนจนถึงขั้นสามารถระบุตัวตนสาวที่ควงได้ ทว่าในนั้นไม่มีคนชื่อเหมือนสายพันธุ์พืชหรือใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อย
แล้วเด็กนั่นมาจากไหน ถึงได้มาบอกว่าท้องกับเขา? ท้องทิพย์หรือเปล่า? บุรินทร์ไม่ใช่คนไม่มีความรับผิดชอบหรอกนะ เขานอนกับใครเขาจำได้อยู่แล้วหรือต่อให้เขาจำไม่ได้หรือเมาจนสติฟั่นเฟือน แต่เขาก็คงไม่น่าจะจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวหรอกมั้ง ขนาดเขามองหน้าเธอ ก็ยังไม่มีความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมาเลย แล้วคนเรามันจะลืมคนที่เคยนอนด้วยกันลงเหรอ คนเคยนอนด้วยกันเลยนะ จะไม่มีความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอะไรเลยได้ยังไง แต่เขาจะอุทธรณ์กับใครดีล่ะ เพราะทั้งคุณย่าพี่ชายแฝดทั้งสองคนก็มองเขาเขม็ง ราวกับจะบอกว่า 'ว่าแล้ว ว่าสักวันต้องเกิดเรื่องแบบนี้' "พ่อกระทิง นี่มันเรื่องอะไร พ่ออธิบายมาให้ย่าฟังสิ" นางจันทร์ผ่องสูดยาหอมหลายครั้ง เมื่อเช้าตรู่เสริมโชคพาหลานสาวมาร้องเรียนว่าบุรินทร์ไปทำหลานเขาท้อง วินาทีนั้นนางหน้ามืดใกล้จะเป็นลม สิ่งที่กลัวที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว "หนูชมพู่บอกว่าพ่อกระทิงเป็นพ่อเด็ก จริงหรือเปล่า" คำกล่าวอ้างจำพวกนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เนื่องด้วยเกี่ยวพันกับหลานสะใภ้นาง เพราะทั้งชมพู่และกระเต็นต่างเป็นเพื่อนสนิทกัน อีกทั้งฟาร์มอาชาไนยและฟาร์มเสริมโชคแต่เดิมก็ไม่กินเส้นกันอยู่แล้ว หากเพิ่มเรื่องท้องเข้าไปอีกจะยิ่งร้าวฉาน เคราะห์ดีอย่างหนึ่งคือชมพู่น้ำผึ้งอายุเกินสิบแปดปีแล้ว ไม่งั้นบุรินทร์คงถูกจับแน่ "ย่า บอกตรงๆ นะ หนูไม่เห็นรู้สึกคุ้นชื่อคุ้นหน้าเด็กคนนี้เลย" บุรินทร์มั่นใจ เขาไม่เคยแตะต้องเด็กคนนี้แม้แต่ปลายเล็บ ไม่สิ เขาไม่เคยเข้าใกล้เกินสองเมตร แถมยังเคยเห็นหน้าแค่ไม่กี่ครั้ง "แน่ใจรึพ่อ" นางถามอย่างระมัดระวัง เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน "แน่ใจครับย่า" "ว่าไงนะ ทำไมนายกระทิงตอบไร้ความรับผิดชอบแบบนี้!" เสริมโชคแทบเต้น พลางชี้มือไปยังหลานสาว "ไข่ทิ้งไว้แล้วแต่จะไม่รับผิดชอบงั้นเหรอ!" "มีแค่ฉันที่ทำหลานนายท้องได้เหรอเสริม แล้วมั่นใจได้ยังไงว่าเป็นฉัน" "นายกระทิงจะบอกว่าชมพู่มันโกหกงั้นเหรอ!" "อย่างน้อยฉันก็มั่นใจว่าไม่ได้โกหก" บุรินทร์ปรายตามองเด็กสาวที่นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัว และเธอไม่กล้ามองสบตาเขาแม้แต่น้อย "งั้นนี่อะไร ผลตรวจบอกว่าชมพู่ท้องกับนายกระทิงชัดๆ" เสริมโชคโยนผลตรวจที่ขึ้นสองขีดให้บุรินทร์รับไปดู บุรินทร์รับมาดู "แบบนี้ไม่ได้บอกว่าท้องกับใคร แค่ยืนยันว่าเด็กคนนี้ท้องเท่านั้น" "ก็ท้องกับนายกระทิงไง" "หลานนายเป็นปลากัดเหรอ สบตาแล้วถึงท้องได้" "นายกระทิง!" "ฉันพึ่งเคยเห็นหน้าหลานนายใกล้ๆ ก็วันนี้ ถามจริง วิทยาการใหม่หรือ ถึงท้องได้ทั้งๆ ที่ไม่เคยได้กัน" "ก็คงจะท้องกับคนบัดซบแถวนี้ไง" "พ่อเสริม นั่งลงก่อนใจเย็นๆ ย่าเวียนหัว" นางจันทร์ผ่องห้ามทัพที่กำลังจะวางมวยในไม่ช้า "ถ้าพ่อกระทิงทำผิดจริง ย่าจะให้พ่อกระทิงรับผิดชอบหนูชมพู่แน่นอน" นางให้คำมั่น บุรินทร์พยักหน้าขึ้นลงสองที "ถ้าเธอท้องกับผมจริง ผมก็ยินดีรับผิดชอบ" นัยน์ตาคมวาวจ้องเด็กสาวสุดเฉิ่มเขม็ง "แต่ถ้าไม่ ก็อย่ามาใส่ร้ายกัน" "ใครใส่ร้าย..." "น้าเสริม พอแล้ว" ชมพู่รวบรวมความกล้าจนพูดออกมา "เรากลับฟาร์มกันนะ ชมพู่ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว" "กลับได้ยังไง ลูกในท้องแกใครจะรับผิดชอบ" "ช่างมันเถอะน้า เรากลับกันนะ" เสริมโชคชักหน้า "แกพูดอะไรแบบนี้ หรือแกไม่ได้ท้องกับนายกระทิง งั้นแกท้องกับใคร หา! แกท้องกับใครบอกน้ามานะ!" "น้า เจ็บนะ" "นายเสริม อย่าทำร้ายพู่แบบนี้สิ" กระเต็นออกโรงปกป้องเพื่อน แต่เสริมโชคก็ยังไม่ปล่อย "แกบอกฉันมาว่าท้องกับใคร" "พอแล้วไอ้เสริม ไม่เห็นเหรอว่าเด็กมันเจ็บ" บุรินทร์ต้องออกโรงด้วยตัวเอง เขาคว้าไหล่ชมพู่มาอยู่ด้านหลังตัวเอง "มันจะได้เจ็บกว่านี้อีกถ้ายังไม่บอกมาว่าท้องกับใคร" เสริมโชคทำหน้าที่เลี้ยงดูชมพู่ไม่ต่างจากผู้ให้กำเนิด มาวันนี้ได้รับรู้ว่าหลานท้องไม่พร้อม เสริมโชคย่อมโกรธเป็นธรรมดา "แกจะทำร้ายใครก็ได้เสริม แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่ ในบ้านของฉัน" บุรินทร์คว้ามือเด็กสาวแล้วลากไปด้วยกัน เขาไม่ได้อยากยุ่งเรื่องนี้ แต่แค่ไม่ชอบความวุ่นวายยุ่งยาก จึงขอจัดการเองดีกว่า "ขอเวลาส่วนตัวเราสักครู่นะครับ" "พ่อจะทำอะไร" "นายกระทิง" "ไม่ต้องห่วง ผมแค่จะหาว่าใครเป็นพ่อเด็กหรือเธอท้องกับผมจริงมั้ย" บุรินทร์ตอบแล้วพาชมพู่ลงเรือนไปกึ่งๆ บังคับ ส่วนคนอื่นๆ ก็ได้แต่มองตามด้วยอารมณ์หลากหลาย "นายสิงห์ นายกระทิงจะทำอะไรชมพู่มั้ย" สีหน้ากระเต็นเต็มไปด้วยความกังวล อยากจะตามไป แต่ก็ดูจะเสียมารยาทเกินไป ราเชนบีบมือเบาๆ ให้คลายกังวล "เธอก็รู้ว่ากระทิงมันใจดี มันไม่ทำร้ายเพื่อนเธอหรอก" ในบรรดาพี่น้องทั้งหมดราเชนกล้ายืนยันเลยว่าบุรินทร์นิสัยดีที่สุด แต่นั่นก็ตั้งอยู่บนพื้นฐานความจริงที่ว่า ร่างมารของบุรินทร์ยังไม่ประทับทรง และเชื่อเถอะ ว่าไม่มีใครอยากเจอร่างมารของบุรินทร์แน่ บุรินทร์ปล่อยมือออกจากข้อมือที่จับไว้ เขากอดอกพิจารณาเธออีกรอบเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่เคยเจอเธอมาก่อนจริงๆ ก่อนจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างเป็นมิตร "ตอนนี้มีแค่เราแล้ว ไม่ต้องกลัว มีอะไรก็พูดกันตรงๆ" เขายิ้มการค้าที่ดูใจดีที่สุด ชมพู่ก้มหน้าก้มตา มือประสานกันไว้อย่างเกร็งๆ แววตาที่ซุกซ่อนภายใต้แว่นตาอันหนาเตอะทำให้บุรินทร์มองความนัยไม่ออกว่าเธอประหม่า กลัว หรือแค่พยายามจะซุกซ่อนความนัยอะไรไว้ "เธอท้องกับใคร" บุรินทร์เปิดประเด็น "ชมพู่น้ำผึ้ง เธอท้องกับใครกันแน่ บอกพี่มา" "กับนายกระทิง..." บุรินทร์หน้าขรึม "งั้นบอกพี่มาว่าเราทำกันที่ไหน เมื่อไหร่ กลางวันหรือกลางคืน กี่นาที กี่ชั่วโมง ทำยังไงบ้าง ท่าเด็ดพี่คืออะไร เธอชอบท่าไหนบ้าง" "ตอน...ตอนนั้น..." ชมพู่เม้มปากแน่น เธออ้ำอึ้งพร้อมหลั่งเหงื่อบริเวณหน้าผาก ประหม่าจนเผลอดันแว่นขึ้นไป "ตอนไหนล่ะ หรือเมื่อเดือนก่อน แต่ขอโทษ เมื่อเดือนก่อนตารางพี่แน่นพอสมควร แต่ไม่มีเธออยู่ในนั้น" เขาสามารถกางตารางให้เธอดูได้ถ้าต้องการ "..." "อย่าเงียบ ความเงียบไม่ช่วยอะไรหรอก" บุรินทร์ขยับเท้าเข้าหาเธอ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกคุกคาม แต่เขาตัวใหญ่และเสียงดุเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ความกดดันหรือความกลัวทำให้ชมพู่ทนอยู่กับบุรินทร์ไม่ไหว เธอเลยคิดจะวิ่งหนีกลับบ้าน แต่บุรินทร์ไม่ยอม เขาต้องเค้นความจริงมาให้ได้ไม่อย่างนั้นเรื่องก็จะวุ่นวายไม่หยุด "จะไปไหน" "ชมพู่จะกลับบ้าน ปล่อยมือ" "ตอบมาก่อนว่าใครเป็นพ่อเด็ก" "นายไง" "จะให้เป็นพี่ให้ได้เลยสินะ" บุรินทร์ดึงเธอเบาๆ แต่แรงเขาก็มากเกินไปจนทำให้ชมพู่ปลิวมาปะทะอกเขา แรงยื้อทำให้แว่นเลื่อนหลุดออกจากใบหน้า จนเผยให้เห็นแววตาทรงลูกอัลมอนด์สวยที่กำลังตื่นกลัว "ปล่อยชมพู่นะ" เธอขึ้นเสียงโดยพลัน เมื่อรับรู้ได้ถึงมือร้อนๆ ที่กำลังโอบเอวและกรงเล็บที่ยึดมือไว้ไม่ยอมปล่อย "ไหนว่าพี่เป็นพ่อเด็ก แล้วทำไมตัวสั่นขนาดนี้ล่ะ" บุรินทร์สบตาเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมาเบาบางยามลมพัด ทำให้เขาเกิดความใคร่รู้ว่ามันคือกลิ่นอะไรกันแน่จนเผลอเหม่อไปชั่วขณะ "ปล่อยเลยนะ" ชมพู่กระทืบเท้าลงไปบนปลายเท้าจนบุรินทร์ต้องปล่อยมือ พอได้รับอิสรภาพเธอก็วิ่งหนี แต่เพราะสายตาสั้นก็วิ่งไปสะดุดกระดานไม้จนล้มคว่ำ "ยัยหนู นี่ล่ะที่เขาบอกกันว่ากรรมติดจรวด" บุรินทร์ตามมาคว้าเสื้อเธอขึ้นมาพลางหัวเราะ แต่เขาก็เกิดความกังวลเพราะเธอบอกว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ ถึงเขาจะไม่ใช่พ่อเด็กก็เถอะ "เจ็บตรงไหนมั้ย แท้งขึ้นมาจะทำยังไง" "นายไม่คิดจะรับผิดชอบ จะสนใจทำไม" พอไร้แว่นตา ภาพที่เห็นก็พร่ามัวมองอะไรไม่ชัด แล้วความเจ็บจากหัวเข่าที่ถลอกก็ทำให้อยากร้องไห้ "เอาๆ จะร้องไห้เสียแล้ว งอแงเป็นเด็กสามขวบไปได้" บุรินทร์ปาดน้ำตาออกให้ ก่อนจะวางมือบนไหล่เธอแล้วถามอย่างจริงจัง "ทำไมต้องเป็นพี่ล่ะ ทำไมพี่ต้องเป็นพ่อเด็ก หืม?" "นายเป็นพ่อเด็กจริงๆ นะ" เธอจะต้องโกหกให้ได้เลยสินะ "ชมพู่น้ำผึ้ง" บุรินทร์จ้องเธอ "อย่ามาล้อเล่นกับพี่โดยไม่คิดอะไรแบบนี้" "ขอร้องล่ะ!" ชมพู่โพล่งออกมา เหมือนกำลังแบกรับความหนักอึ้งบนบ่า "รับเป็นพ่อเด็กหน่อยได้มั้ย" "เห็นพี่เป็นนักบุญเหรอ ทำไมต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ไม่ได้ทำ ยัยหนูขี้โกหก" ชมพู่ตอบน้ำเสียงสั่นเครือ "ไม่ได้โกหก" "เหรอ" บุรินทร์เชยคางเธอขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองนัยน์ตาสวยที่ฉ่ำวาว เธอกำลังโกหกแต่ไม่ยอมรับและดึงดันจะให้เขาเป็นพ่อเด็กให้ได้ จนเขาอยากจะรู้ขึ้นมาว่าแล้วเพราะอะไร เด็กคนนี้ถึงอยากให้เขาเป็นพ่อเด็กมากขนาดนี้ "รู้ตัวมั้ยว่าเธอเป็นคนโกหกที่โคตรไร้ความสามารถ พี่มองตาเธอก็รู้แล้วยัยหนูว่าเธอมันโกหก" แม้จะไม่รู้ว่าโกหกเรื่องอะไรบ้าง แต่เธอโกหกแน่ๆ อย่างน้อยก็เรื่องหนึ่ง "..." "ชมพู่น้ำผึ้ง พี่ก็ไม่อยากทำถึงขั้นนี้หรอกนะ แต่อย่ามาบีบกันเลย ถ้าตรวจไปแล้วไม่เจอว่าเธอท้องกับพี่ สุดท้ายแล้วเธอเองนั่นแหละที่จะขายหน้า" เคยมีคนพยายามจะจับเขาด้วยวิธีนี้มาแล้ว แต่สุดท้ายก็เป็นแค่เรื่องโกหก "เธอคิดดีๆ สิ จะโกหกแบบนี้เพื่ออะไร" ท่าทางเธอไม่ได้พิศวาสอะไรเขานี่ "..." เธอเงียบ แล้วก้มหน้า บุรินทร์จึงต้องพูดต่อ "พี่พอจะเข้าใจว่าเรื่องมันหนักหนามาก แต่ก็ไม่ควรเริ่มต้นด้วยการโกหก สุดท้ายคนที่จะพังก็ตัวเราเองนะรู้มั้ย" เขาพูดขนาดนี้ เธอก็น่าจะเข้าใจแล้ว บุรินทร์เดินหันหลังจะกลับเข้าบ้านหลังจบประโยคนั้น ทว่าพึ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรหล่นลงไปในน้ำจึงหันกลับมาตามสัญชาตญาณ แล้วในวินาทีนั้น บุรินทร์ก็ได้เห็น เด็กคนนั้นยืนอยู่ขอบสระบัวด้วยรองเท้าข้างเดียว! "นั่นเธอจะทำอะไร" บุรินทร์จ้องเขม็ง เห็นแววตาของเธอแล้วเขาไม่ไว้ใจเลย ราวกับเธอกำลังคิดจะตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ เด็กคนนี้ เห็นหงิมๆ แต่ท่าจะร้ายไม่เบา "ช่วยเป็นพ่อให้ชมพู่หน่อยได้มั้ย..." ชมพู่เดินถอยหลัง จนชิดขอบสระบัว หากว่าขยับไปอีกแต่เซนตรเดียว ก็ล้มหงายลงสระทันที "ไม่ช่วย เพี้ยนเหรอ ไปยืนตรงนั้นทำไม" บุรินทร์ยืนนิ่งด้วยสีหน้าอดกลั้น เขาจะไม่ช่วยอะไรเด็กขี้โกหกคนนี้หรอก และเธอชักจะร้ายเกินไปแล้ว "นายกระทิง ถ้านายมาช่วยชมพู่ แสดงว่านายยอมรับเป็นพ่อของเด็กนะ" "พูดอะไรบ้าๆ พี่ชักจะหมดความอดทนกับเธอแล้วนะ" เด็กนี่คิดจะบีบเขาให้รับเป็นพ่อด้วยวิธีบ้าๆ แบบนี้งั้นเหรอ คิดว่าเขาจะสนหรือไง ไม่ ไม่สน! แววตาบุรินทร์เปลี่ยนไปในฉับพลัน ความอบอุ่นที่เคยรายล้อมถูกกลบฝัง "โดดสิ อยากโดดก็โดด" ชมพู่ยังยืนนิ่ง คาดไม่ถึงว่าบุรินทร์ที่มีกิตติศัพท์ของความใจดีมีเมตตาจะพูดจาเย็นชา และทำสีหน้าแบบนี้ จนเผลอแสดงแววตาสับสนออกมา "เอ้า ไม่โดดล่ะ โดดสิ" บุรินทร์กอดอกบิดยิ้ม ที่แท้เด็กนี่ก็ไม่กล้าจริงอย่างที่เขาคิด แล้วไอ้ท่าทีที่มาข่มขู่เขาโดยเอาชีวิตเข้าแลกแบบนั้น บุรินทร์ชักจะไม่สบอารมณ์เสียแล้วสิ ในเมื่ออยากโดดน้ำ ได้! เดี๋ยวเขาสานฝันให้! "นายจะทำอะไร! อย่านะ!" "โดดสิ ก็บอกว่าให้โดดไง เดี๋ยวเป็นพ่อเด็กให้" บุรินทร์สาวเท้าเข้าหาชมพู่ที่ยืนหน้าซีดปากสั่น ครั้นจะวิ่งหนีก็ไม่ทันเพราะบุรินทร์ตรงเข้ามาคว้าไหล่เธอไปยืนเขย่งบนขอบสระเสียเอง "นะ...นาย จะทำอะไรนะ!" ชมพู่ดิ้นรนคว้าแขนเขาไว้แน่นอย่างร้อนรน เธอได้แต่ใช้ปลายเท้ายืนเกาะขอบสระ ความหวาดกลัวฉายชัด เพราะหากเขาปล่อยมือ เธอก็ร่วงแน่ "อ้าว ก็ไหนว่าจะโดดน้ำไง เลยสงเคราะห์ให้" บุรินทร์พูดยิ้มๆ ไม่สะทกสะท้านกับเรี่ยวแรงที่พยายามจะต่อสู้ดิ้นรนของเธอ ในเมื่อเธอกล้ามาล้อเล่นกับเขา ก็ต้องยอมรับผลของการกระทำให้ได้ "ไม่! ไม่โดดแล้ว นายกระทิงปล่อยชมพู่เถอะนะ!" วินาทีนั้นชมพู่ถึงเข้าใจ ประโยคที่คนเขาพูดกันว่าคนใจดีเวลาโมโห น่ากลัวที่สุด! "อา...หลุดมือ" เขาพูดหน้าตาย "นายกระทิง!" ชมพู่ใจหล่นหาย เธอถูกบุรินทร์ผลักลงสระบัว ก่อนจะจมดิ่งลงไปในน้ำอย่างรวดเร็วราวกับถูกดูดเข้าหลุมดำ เธอดิ้นรนตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดในน้ำเย็นจัด ความหวาดกลัวและอากาศที่ใกล้จะหมดทำให้ยิ่งตระหนก หลังพยายามอยู่นานชมพู่ก็สามารถโผล่ขึ้นมาหายใจเฮือกหนึ่งเหนือผิวน้ำ แล้วพบว่าสระตื้นแค่ระดับอก "ฮึก! แฮกๆ! แคก! คนเลว" เธอสำลักน้ำจนหน้าแดง หรือโกรธก็ไม่รู้ บุรินทร์ยิ้มทะเล้น "หลุดมือ ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย" "นายคิดจะฆ่ากันหรือไง" ชมพู่ตัวสั่นเพราะหนาว บนศีรษะมีเศษผักบุ้งเหมือนผีพราย สภาพตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำ ไม่สิ! เธอเป็นลูกหมาที่ถูกผลักตกน้ำต่างหาก "ก็ไม่เห็นตาย" เขารู้ดีว่าสระบัวน้ำตื้นเลยผลักลงไปไง ไม่งั้นก็ไม่ทำหรอก "นายมันคนเลว!" ยิ่งเห็นบุรินทร์หัวเราะร่า ชมพู่ยิ่งโกรธ "ก็ใช่ไง พี่มันคนเลวนะยัยหนู แล้วยังอยากได้พี่เป็นผัวอีกเหรอคะ ไม่หรอกใช่มั้ย เธอคงไม่สิ้นคิดแบบนั้นหรอก" เขาไม่สามารถเป็นผู้ชายที่ดีให้ใครได้ เป็นพ่อยิ่งไม่กล้าคิด "ไม่ต้องตอบพี่ก็ได้ แต่หวังว่าจะคิดได้นะ" "..." ชมพู่ไม่ได้ตอบ เพราะไม่ว่ายังไง เธอก็ได้กลายเป็นคนสิ้นคิดเรียบร้อยแล้ว ความจำเป็นที่เธอต้องเก็บงำเอาไว้ ทำให้เธอต้องทำอะไรบ้าๆ "อีกเดี๋ยวเธอจะตอบยังไงก็ลองคิดดู" บุรินทร์ไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเธอแต่อย่างใด เขาทิ้งเธอไว้ในสระบัวแล้วเดินจากมา หลังจากนี้เธอจะตัดสินใจยังไงก็แล้วแต่เธอเถอะ กระนั้นบุรินทร์ก็หวัง หวังว่าการที่เขาผลักเธอตกน้ำ จะเรียกสติเธอกลับคืนมาสักทีเที่ยงคืนเศษๆ บุรินทร์กลับมาถึงฟาร์มแล้ว บ้านหลังนี้ของเขาอยู่ห่างจากเรือนคุณย่าไม่มาก พอเปิดประตูบ้านเข้ามา ก็มีเด็กสาวตาใสที่ไม่รู้ว่าจะใสซื่ออย่างที่เห็นหรือเป็นเหล้าขาวกันแน่นั่งอยู่ในบ้านเขาก้าวเท้าเข้าบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมแต่กลิ่นอายบางอย่างในบ้านเปลี่ยนไป แต่เขาไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ ก็แค่รู้สึกแปลกแปลกที่มีเธออยู่ในบ้าน...บุรินทร์ถอดรองเท้าบูตวางบนชั้น หางตาเหลือบเห็นเงาร่างที่ยืนกุมมืออย่างประหม่าอยู่ทางซ้าย ท่าทางเธอดูไม่มีพิษมีภัยและใบหน้าแสนธรรมดาของเธอก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูด แล้วคนแบบนี้ก็ไม่ค่อยอยู่ในสายตาเขาเสียด้วยสิเชื่อเถอะว่าถ้าเจอกันในสถานการณ์ที่ต่างออกไป บุรินทร์คงแค่มองผ่านๆ หรือจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเจอกัน"ยังไม่นอนล่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว" บุรินทร์พูดจบร่างน้อยก็สะดุ้งทีหนึ่ง ไม่รู้ตกใจเสียงเขา หรือเป็นอาการร้อนตัวของเธอเอง"เมื่อกี้กระเต็นมาหาค่ะ พวกเราเลยคุยเล่นกัน""อ้อ เลยดูไม่ค่อยสบายใจที่เห็นฉันกลับมาสินะ" บุรินทร์ยิ้มนิดหน่อย เข้าใจแล้วว่ารอยรถตรงลานเป็นของใคร คาดว่ากระเต็นน่าจะถูกราเชนพากลับไปก่อนหน้าเขาไม่นานนัก"เปล่าค่ะ นายกระทิงไปไหนมาเหรอคะ" เธอถามเสียงเบาคล
ด้วยความที่มั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้ทำชมพู่น้ำผึ้งท้องหรือเคยแตะต้องเธอมาก่อน ดังนั้นเขาเลยไม่มีความจำเป็นที่ต้องร้อนตัว ปล่อยให้เวลาพิสูจน์ตัวมันเองก็แล้วกันแต่ใช่ว่าบุรินทร์จะทำอย่างนั้นได้ เพราะทั้งคุณย่า ภวิศ ราเชน ต่างต้องการคำตอบ ไม่ใช่คำตอบของเขาว่าใช่หรือไม่ แต่คำตอบที่ว่า เขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะพูดกันตามตรง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ชมพู่น้ำผึ้งท้องกับเขาหรือเปล่า แต่ประเด็นคือเด็กคนนี้ท้อง ในตัวของเธอกำลังสร้างสิ่งมีชีวิตที่จะเติบโตขึ้นมากลายเป็นมนุษย์ในวันข้างหน้าการให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งถือเป็นความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆบุรินทร์ไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ แต่ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเขาไม่ใช่พ่อเด็ก เกรงว่าเธอก็น่าจะยังอ้างแบบนี้ต่อไปและเขาไม่มีทางปฏิเสธความรับผิดชอบนั้นได้"ชมพู่ เกิดอะไรขึ้น ตกน้ำได้ยังไงกัน" กระเต็นรีบปรี่มาหาชมพู่ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมให้ "ตายจริง กระเต็นรีบพาชมพู่ไปเปลี่ยนผ้าก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน" นางจันทร์ผ่องว่าเมื่อเห็นบุรินทร์กับชมพู่ที่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่กกลับมาบ้าน ดีนะที่ตอนนี้เสริมโชคแยกตัวไปคุยกับภวิศและร
บุรินทร์นึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาหนึ่งเดือนมานี้ว่าเขานอนกับใครไปบ้างระหว่างเที่ยวกลางคืนแบบสุดเหวี่ยง เขาสามารถเรียงเป็นไทม์ไลน์ออกมาได้เป็นตารางอย่างชัดเจนจนถึงขั้นสามารถระบุตัวตนสาวที่ควงได้ ทว่าในนั้นไม่มีคนชื่อเหมือนสายพันธุ์พืชหรือใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อยแล้วเด็กนั่นมาจากไหน ถึงได้มาบอกว่าท้องกับเขา?ท้องทิพย์หรือเปล่า?บุรินทร์ไม่ใช่คนไม่มีความรับผิดชอบหรอกนะ เขานอนกับใครเขาจำได้อยู่แล้วหรือต่อให้เขาจำไม่ได้หรือเมาจนสติฟั่นเฟือน แต่เขาก็คงไม่น่าจะจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวหรอกมั้งขนาดเขามองหน้าเธอ ก็ยังไม่มีความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมาเลย แล้วคนเรามันจะลืมคนที่เคยนอนด้วยกันลงเหรอคนเคยนอนด้วยกันเลยนะ จะไม่มีความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอะไรเลยได้ยังไงแต่เขาจะอุทธรณ์กับใครดีล่ะ เพราะทั้งคุณย่าพี่ชายแฝดทั้งสองคนก็มองเขาเขม็ง ราวกับจะบอกว่า 'ว่าแล้ว ว่าสักวันต้องเกิดเรื่องแบบนี้'"พ่อกระทิง นี่มันเรื่องอะไร พ่ออธิบายมาให้ย่าฟังสิ" นางจันทร์ผ่องสูดยาหอมหลายครั้ง เมื่อเช้าตรู่เสริมโชคพาหลานสาวมาร้องเรียนว่าบุรินทร์ไปทำหลานเขาท้อง วินาทีนั้นนางหน้ามืดใกล้จะเป็นลม สิ่งที่กลัวที่สุดได้เกิดขึ้
[ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าตกหลุมรัก ก็รู้แล้วว่าจะต้องเจ็บปวดแต่เขาก็เลือกที่จะโอบกอดมันเอาไว้]ณ บ้านสนหลังจากผ่านค่ำคืนที่สุดเหวี่ยงจนน็อกไป บุรินทร์นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงจนเช้า เขาหลับสนิท แม้แสงแดดแห่งรุ่งอรุณจะมาเยือนก็ยังคงนอนต่อไปเสียงสั่นเตือนของมือถือเด้งตลอดตั้งแต่เมื่อคืน เป็นทั้งข้อความและสายเรียกเข้าหลายสิบสาย แต่ทั้งหมดถูกเมินกระทั่งบ้านสนที่สงบเงียบถูกรบกวนด้วยฝีมือของใครบางคนที่ถูกไหว้วานให้มาตามนายสายตรง บุรินทร์จึงถูกกระชากตื่นจากห้วงนิทราอย่างหยาบคาย"นายคับ สายโด่งแล้วนะคับ ตื่นได้แล้วคับ!"บุรินทร์นิ่วหน้าเอาผ้าห่มมาปิดหน้า เสียงเคาะประตูกลายเป็นทุบ ระดับความดังของเสียงเพิ่มขึ้นจนเป็นมลภาวะต่อการได้ยินเสียงบักเขียงมันเหมือนผีเปรตมาขอส่วนบุญ ได้ยินแล้วทุกข์ทรมานชะมัด"ฉันจะนอน""นายกระทิงอย่าขี้เกียจสิคับ รีบตื่นมาแต่งตัวเถอะนะคับนาย" อาจจะเพราะเกรงว่าเจ้านายหนุ่มจะไม่สนใจฟังตนบักเขียงเลยเล่นใหญ่ไปอีก "คุณย่าผ่องย้ำว่าถ้าอีกสิบห้านาที นายกระทิงไม่มาพบ จะโดนไม่ใช่น้อยนะคับ""หุบปาก ฉันจะนอน" บุรินทร์เป็นคนใจดีเสมอ ในบรรดานายๆ ก็มีเขาที่เฟรนด์ลีไม่แบ่งแยกฐานะ แต่อย
กลิ่นน้ำมันสนอบอวลอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมปิดสนิท บนผืนผ้าใบสีขาวสะอาดถูกละเลงด้วยสีสัน แปรงพู่กันตวัดไปมาไร้รูปแบบ สีกระเซ็นเปื้อนชายเสื้อเป็นวงๆ การขยับเคลื่อนไหวของพู่กันที่ขูดไปตามผ้าใบเป็นสิ่งเดียวที่เป็นแหล่งกำเนิดของเสียงภายในห้อง นอกจากเสียงตวัดพู่กันแล้ว ทั้งห้องก็เงียบกริบ...ใบหน้าครึ่งหนึ่งของผู้วาดอยู่ใต้หน้ากาก นัยน์ตาสีอ่อนที่ซ่อนอยู่หลังแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองจ้องแบบวาดเบื้องหน้าด้วยความจดจ่อ เขาบรรจงวาดดวงตาที่หวาดกลัวและเส้นสายของความสิ้นหวังอย่างเชื่องช้าเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติอย่างละเมียดละไมเค้าโครงเบื้องต้นเริ่มปรากฏให้เห็น ร่างกายสมส่วนไร้อาภรณ์ถูกตรึงติดอยู่กับโครงเหล็ก ในท่วงท่าราวกับพระเยซูคริสต์ถูกตรึงกางเขนเวลาเคลื่อนผ่าน ยิ่งนาน แบบที่มีชีวิตก็เริ่มจะนิ่งสนิทและสิ้นลมหายใจก่อนที่ผู้วาดจะได้เก็บรายละเอียดอย่างครบถ้วนสมบูรณ์น่าเสียดาย...จะวาดเสร็จแล้วเชียวเขาทิ้งพู่กันไว้ตรงนั้นก่อนจะเดินมาล้างมือ ใบหน้าที่ปราศจากหน้ากากสะท้อนอยู่ในกระจกเงาที่มืดสลัวจนทำให้ไม่น่ามอง"ของ อยู่ที่สองคนนั้นหรือเปล่า""ไม่ครับ ผมทดสอบดูแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้โกหก ทั้งยังไม่รู้ด้วย







