คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]

[ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าตกหลุมรัก ก็รู้แล้วว่าจะต้องเจ็บปวดแต่เขาก็เลือกที่จะโอบกอดมันเอาไว้]ณ บ้านสนหลังจากผ่านค่ำคืนที่สุดเหวี่ยงจนน็อกไป บุรินทร์นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงจนเช้า เขาหลับสนิท แม้แสงแดดแห่งรุ่งอรุณจะมาเยือนก็ยังคงนอนต่อไปเสียงสั่นเตือนของมือถือเด้งตลอดตั้งแต่เมื่อคืน เป็นทั้งข้อความและสายเรียกเข้าหลายสิบสาย แต่ทั้งหมดถูกเมินกระทั่งบ้านสนที่สงบเงียบถูกรบกวนด้วยฝีมือของใครบางคนที่ถูกไหว้วานให้มาตามนายสายตรง บุรินทร์จึงถูกกระชากตื่นจากห้วงนิทราอย่างหยาบคาย"นายคับ สายโด่งแล้วนะคับ ตื่นได้แล้วคับ!"บุรินทร์นิ่วหน้าเอาผ้าห่มมาปิดหน้า เสียงเคาะประตูกลายเป็นทุบ ระดับความดังของเสียงเพิ่มขึ้นจนเป็นมลภาวะต่อการได้ยินเสียงบักเขียงมันเหมือนผีเปรตมาขอส่วนบุญ ได้ยินแล้วทุกข์ทรมานชะมัด"ฉันจะนอน""นายกระทิงอย่าขี้เกียจสิคับ รีบตื่นมาแต่งตัวเถอะนะคับนาย" อาจจะเพราะเกรงว่าเจ้านายหนุ่มจะไม่สนใจฟังตนบักเขียงเลยเล่นใหญ่ไปอีก "คุณย่าผ่องย้ำว่าถ้าอีกสิบห้านาที นายกระทิงไม่มาพบ จะโดนไม่ใช่น้อยนะคับ""หุบปาก ฉันจะนอน" บุรินทร์เป็นคนใจดีเสมอ ในบรรดานายๆ ก็มีเขาที่เฟรนด์ลีไม่แบ่งแยกฐานะ แต่อย

ด้วยความที่มั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้ทำชมพู่น้ำผึ้งท้องหรือเคยแตะต้องเธอมาก่อน ดังนั้นเขาเลยไม่มีความจำเป็นที่ต้องร้อนตัว ปล่อยให้เวลาพิสูจน์ตัวมันเองก็แล้วกันแต่ใช่ว่าบุรินทร์จะทำอย่างนั้นได้ เพราะทั้งคุณย่า ภวิศ ราเชน ต่างต้องการคำตอบ ไม่ใช่คำตอบของเขาว่าใช่หรือไม่ แต่คำตอบที่ว่า เขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะพูดกันตามตรง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ชมพู่น้ำผึ้งท้องกับเขาหรือเปล่า แต่ประเด็นคือเด็กคนนี้ท้อง ในตัวของเธอกำลังสร้างสิ่งมีชีวิตที่จะเติบโตขึ้นมากลายเป็นมนุษย์ในวันข้างหน้าการให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งถือเป็นความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆบุรินทร์ไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ แต่ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเขาไม่ใช่พ่อเด็ก เกรงว่าเธอก็น่าจะยังอ้างแบบนี้ต่อไปและเขาไม่มีทางปฏิเสธความรับผิดชอบนั้นได้"ชมพู่ เกิดอะไรขึ้น ตกน้ำได้ยังไงกัน" กระเต็นรีบปรี่มาหาชมพู่ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมให้ "ตายจริง กระเต็นรีบพาชมพู่ไปเปลี่ยนผ้าก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน" นางจันทร์ผ่องว่าเมื่อเห็นบุรินทร์กับชมพู่ที่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่กกลับมาบ้าน ดีนะที่ตอนนี้เสริมโชคแยกตัวไปคุยกับภวิศและร