Share

บทที่ 2/2 ใครจะรับผิดชอบ

last update publish date: 2026-07-22 17:21:58

เที่ยงคืนเศษๆ บุรินทร์กลับมาถึงฟาร์มแล้ว บ้านหลังนี้ของเขาอยู่ห่างจากเรือนคุณย่าไม่มาก พอเปิดประตูบ้านเข้ามา ก็มีเด็กสาวตาใสที่ไม่รู้ว่าจะใสซื่ออย่างที่เห็นหรือเป็นเหล้าขาวกันแน่นั่งอยู่ในบ้าน

เขาก้าวเท้าเข้าบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมแต่กลิ่นอายบางอย่างในบ้านเปลี่ยนไป แต่เขาไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ ก็แค่รู้สึกแปลก

แปลกที่มีเธออยู่ในบ้าน...

บุรินทร์ถอดรองเท้าบูตวางบนชั้น หางตาเหลือบเห็นเงาร่างที่ยืนกุมมืออย่างประหม่าอยู่ทางซ้าย ท่าทางเธอดูไม่มีพิษมีภัยและใบหน้าแสนธรรมดาของเธอก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูด แล้วคนแบบนี้ก็ไม่ค่อยอยู่ในสายตาเขาเสียด้วยสิ

เชื่อเถอะว่าถ้าเจอกันในสถานการณ์ที่ต่างออกไป บุรินทร์คงแค่มองผ่านๆ หรือจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเจอกัน

"ยังไม่นอนล่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว" บุรินทร์พูดจบร่างน้อยก็สะดุ้งทีหนึ่ง ไม่รู้ตกใจเสียงเขา หรือเป็นอาการร้อนตัวของเธอเอง

"เมื่อกี้กระเต็นมาหาค่ะ พวกเราเลยคุยเล่นกัน"

"อ้อ เลยดูไม่ค่อยสบายใจที่เห็นฉันกลับมาสินะ" บุรินทร์ยิ้มนิดหน่อย เข้าใจแล้วว่ารอยรถตรงลานเป็นของใคร คาดว่ากระเต็นน่าจะถูกราเชนพากลับไปก่อนหน้าเขาไม่นานนัก

"เปล่าค่ะ นายกระทิงไปไหนมาเหรอคะ" เธอถามเสียงเบาคล้ายไม่รู้จะชวนคุยเรื่องอะไร แถมยังดูเกร็งและหวาดกลัวจนบุรินทร์อยากจะถามกลับว่าถ้าจะกลัวจนตัวแข็งแบบนี้แล้วจะเลือกมาอยู่กับเขาทำไม

"ขอน้ำหน่อย" ครั้นเขาขอ เธอก็รีบลุกไปรินน้ำมาให้อย่างลนลานและดูเหมือนการหกล้มเมื่อกลางวันจะทำให้เธอเดินไม่สะดวก แต่ก็คงไม่ได้แย่นักหรอก สองสามวันก็น่าจะหายดี

"นี่ค่ะ"

บุรินทร์ยังไม่รับน้ำในแก้วที่เธอยื่นมาให้ เขาเพียงใช้สายตาเป็นนัยๆ ว่าให้วางบนโต๊ะแล้วกัน เธอจึงวางตรงหน้าเขา แล้วไปนั่งที่โซฟาตามเดิม ในท่าสงบนิ่ง ไม่เงยหน้า

"เงยหน้าสิ" บุรินทร์สั่งขณะจิบน้ำไปด้วย เขาถือโอกาสสองสามวินาทีในการพิจารณาเธออย่างถี่ถ้วนว่าใบหน้าของเธอถูกประกอบขึ้นมาจากอะไรบ้างและรูปร่างเล็กบางเหมือนพร้อมจะปลิวไปกับสายลมของเธอ จะทนมือเขาได้แค่ไหน...

"นายมีอะไรเหรอคะ" เธอเงยขึ้นครู่เดียวแล้วก้มลงเหมือนเดิม สายตาคมปลาบปลายเฉี่ยวนิดๆ ของเขาทำเธอนั่งไม่ติดที่

"พี่น่ากลัวเหรอ" เขาถามนิ่งๆ

"ไม่ค่ะ"

"งั้นเธอกลัวอะไร" บุรินทร์วางแก้วน้ำลงกับจาน ภายในบ้านเงียบกริบมีเพียงเสียงลมหายใจและการเคลื่อนไหวของบุรินทร์ "หืม? เธอกลัวอะไรกันแน่ถึงได้ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาพี่"

"นะ...นายจะทำอะไร" เธอขยับถอยหนี แต่ช้าไปเสียแล้ว บุรินทร์กางมือดักทางไม่ให้เธอหนี และไม่มีทางหลีกเลี่ยงนอกจากต้องถูกกักขังอยู่ในอาณัติของบุรินทร์

"พี่ไม่ทำร้ายเธอหรอก ดังนั้นไม่ต้องกลัว" บุรินทร์ใช้น้ำเสียงทุ้มๆ ของตัวเองบอกเธอ สะกดเธอให้อยู่นิ่งด้วยนัยน์ตาที่ดึงดูดผู้คนจนลุ่มหลง

บุรินทร์รู้ดีว่าตัวเองมีเสน่ห์และมักจะชอบหว่านไปทั่ว ยิ่งคนที่เขาจงใจทำให้หลง ร้อยทั้งร้อยไม่มีทางหนีพ้น

"อย่าเข้ามาใกล้นักได้มั้ยคะ ชมพู่อึดอัด" เธอยันมือกับอกแกร่ง แต่แล้วก็พลันพบว่าใต้ฝ่ามือร้อนจัด

"เธอไม่ได้อึดอัด เธอแค่เขินต่างหาก" มือเรียวเกี่ยวเส้นผมนุ่มไปทัดใบหู ใบหน้าซีดเริ่มแดงเรื่อและดวงตาที่นับเป็นจุดเด่นเดียวของเธอก็เผยประกายระแวดระวังภัยเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับพวงแก้มเบาๆ อย่างยั่วเย้า

แววตาของเธอเหมือนกวางน้อย ทั้งตื่นกลัว ทั้งหวาดระแวง

"นายกระทิงอย่างทำคนท้องนะคะ"

"รู้หรือว่าพี่จะทำอะไร" เขาทำเสียงพร่า เอนตัวลงไปแนบชิดเธอปลายจมูกปัดป่ายใกล้ดวงหน้าที่เอนหนีสุดชีวิตอย่างตื่นกลัว

บุรินทร์รวบมือเธอไว้ง่ายๆ โดยไม่พูดไม่จา เป่ารดลมหายใจกระตุ้นประสาทสัมผัสของเธอให้แตกซ่าน ผิวเนื้อใต้ฝ่ามือคล้ายจะหลอมเหลว เมื่อถูกสายตาคมจ้องมองราวกับจะกลืนกิน

"มะ...ไม่เอา"

"ชู่..." รอยยิ้มหวานจุดขึ้นบนริมฝีปาก บุรินทร์ไล่ต้อนเธอให้จนมุมด้วยมือเพียงข้างเดียว สายตาอ่อนเข้มสื่อความหมาย พริบตาเดียวที่ชมพู่พลาดสบตาเข้า เธอก็เผลอไผลไปกับเสน่ห์เหลือร้ายของเพลย์บอยนักล่า

"เจ็บ..."

บุรินทร์หันเหความสนใจเธอด้วยการแนบริมฝีปากกับต้นคอระหง เขากดล็อกตัวเธอให้อยู่นิ่งไม่อาจเคลื่อนไหวหากเขาไม่ต้องการ

สัมผัสของบุรินทร์ร้อนนาบไปทั่วร่างกาย เขาไม่ได้แตะต้องเธอเลย แต่เท่านี้ก็ทำให้ชมพู่ตัวสั่นราวกับจับไข้

"นายกระทิง..." เพียงเส้นด้ายลอดผ่าน บุรินทร์ก็จะจุมพิตลงมาแล้ว ทว่าอยู่ๆ เขาก็หยุดทันที

"กระจอกกว่าที่คิดนะชมพู่น้ำผึ้ง" บุรินทร์หัวเราะเสียงต่ำ เขาเชยปลายคางเธอด้วยปลายนิ้ว นัยน์ตาคล้ายทอประกายเย้าหยอก

"นายล้อเล่นกันเหรอ"

บุรินทร์ผละห่าง ราวกับเธอเป็นของน่ารังเกียจ "พี่แค่อยากรู้เฉยๆ ว่าตกลงแล้วเธอเป็นคนยังไง"

"หมายความว่ายังไง"

"อยากฟังจริงๆ นะเหรอ"

ชมพู่เม้มปาก ท่าทางของบุรินทร์เหมือนจะเหยียดกันโดยไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ตัดสินเธอแล้วว่าเธอง่าย จึงไม่แปลกที่จะท้อง ซ้ำยังท้องไม่มีพ่อ "นายคิดว่าชมพู่ง่ายใช่มั้ย"

"ไม่ง่าย แต่เป็นของฟรีเลยมั้ง"

"..."

"แตะนิดแตะหน่อยก็ตัวอ่อน ถามจริงเถอะ ไม่ใช่ว่าเธอสร้างเรื่องเพื่อหวังจะนอนกับพี่หรอกใช่มั้ย" เพราะมั่นใจในตัวเองและเหตุการณ์ทำนองนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน บุรินทร์เลยตัดสินเธอในแง่นั้น

ชมพู่กำมือแน่น เธอมองปลายนิ้วมือของตัวเองที่กำลังหลั่งเลือดด้วยสายตาเศร้า และเข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้

"นายคิดทำอะไร นายกรีดนิ้วชมพู่ทำไม"

"จะได้รู้ว่าเธอท้องจริงมั้ยไง" เขาใช้เวลาตอนที่เธอเผลอ แอบเอาเลือดเธอไว้ในขวดแล้ว แม้จะดูเลวไปหน่อย แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ เขาก็คงไม่มีทางได้รู้ความจริงในเร็ววัน

"ถ้านายไม่เชื่อ งั้นนายบอกว่าจะรับผิดชอบกันทำไม"

"ขอโทษนะยัยหนู อะไรคือการที่เธอมาทำท่าทางเหมือนพี่ไปทำผิดต่อเธอล่ะ พี่นี่ พี่ต่างหากที่ถูกเธอเอาเปรียบ" เธอเป็นคนมากล่าวอ้าง มาทำให้ชีวิตเขาวุ่นวาย

"นายคิดว่าชมพู่โกหกมาตลอดเลยใช่มั้ย คิดว่าชมพู่โกหกทุกอย่าง"

บุรินทร์ทำหน้านิ่งเฉย "งั้นบอกมาว่ามีอะไรที่เป็นความจริงบ้าง แล้วพี่จะพิจารณาเองว่าอะไรเป็นอะไร"

"ชมพู่ท้องกับนายจริง..."

"ฉันไม่เคยนอนกับเธอ" บุรินทร์สาวเท้าเข้าไปใกล้เธอ "ในสมองของฉันไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่น้อย"

ชมพู่เป็นเด็กสาวที่ดูธรรมดาไร้ความน่าสนใจ แถมเวลาปกติก็ชอบใส่แว่นสายตาเสมอจึงยิ่งทำให้ดูเฉิ่มเชย แล้วเธอที่เป็นแบบนี้ จะมาเข้าตาเขาได้ยังไง

"...ฉันมองออกว่าเธอมีเรื่องโกหก"

"ก็ได้" ชมพู่กลั้นน้ำตาเอาไว้ เธอผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะบอกเขาอย่างแน่วแน่ "นายอยากตรวจใช่มั้ยว่าชมพู่ท้องกับนายหรือเปล่า เอาสิ ตรวจก็ตรวจ แต่อย่ามาทำตัวแบบนี้ใส่กัน"

"เธอพูดเองนะว่าจะตรวจ"

"นายอยากให้ตรวจ ชมพู่ก็จะตรวจ"

ความเด็ดเดี่ยวที่สะท้อนออกมาจากนัยน์ตาทำให้บุรินทร์รู้สึกสะดุดใจ ในหัวของบุรินทร์คล้ายปรากฏภาพบางอย่าง อย่างรางเลือน แต่ก็เพียงแค่เท่านั้นก่อนจะถูกบุรินทร์ปัดทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

สงสัยเขาจะประสาท จำหญิงสาวคนนั้นสลับกับยัยหนูคนนี้ได้ยังไง

ในเมื่อชมพู่ยืนยันที่จะตรวจ บุรินทร์จึงพาเธอไปโรงพยาบาลใกล้บ้านแต่เช้า เหตุปะทะคารมเมื่อคืนทำให้ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้นตลอดการเดินทาง เขาเงียบเธอก็เงียบ

บุรินทร์ใช้เส้นสายติดต่อน้องที่รู้จักให้เป็นคนตรวจให้ทีเพื่อป้องกันการเล่นตุกติกอะไรก็แล้วแต่ที่อาจจะเกิดขึ้น หลังคอยอยู่พักใหญ่ คิวตรวจของชมพู่ก็มาถึง การตรวจใช้เวลาไม่นาน เธอก็กลับมารอฟังผลด้วยกัน

ผลการตรวจจะออกภายในสองถึงสามชั่วโมง ระหว่างนั้นบุรินทร์สังเกตสีหน้าแววตาเธอไปด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเสแสร้งเก่งหรือว่าอะไร แต่เหมือนเธอจะไม่กังวลที่จะตรวจการตั้งครรภ์เลยสักนิด จนบุรินทร์เกือบจะเชื่อแล้วว่าเธอตั้งครรภ์กับเขาจริงๆ

ทว่าผลตรวจที่ออกมากลับไม่ได้บอกอย่างนั้น

เธอโกหก!

"เป็นไปได้ยังไง..." ชมพู่รับผลตรวจด้วยสีหน้ามึนงง บุรินทร์เกือบจะหลงเชื่อฝีมือการแสดงที่ยอดเยี่ยมของเธอแล้วจริงๆ ถ้าไม่ได้มาเห็นผลตรวจด้วยตัวเอง

"เธอนี่แสดงละครเก่งเหลือเกินนะ" อย่างมากบุรินทร์ก็คิดไว้แค่ว่าเธอน่าจะแค่หลอกว่าท้องกับเขา แต่เธอน่าจะท้องจริงๆ ทว่าเธอโกหกทั้งหมด!

"นายกระทิง คราวนั้นชมพู่ตรวจมันขึ้นสองขีดจริงนะ แถมตอนที่ตรวจ..." เธอหันมองเขาแล้วอธิบาย ทว่าบุรินทร์ไม่ฟังแล้ว

"งั้นเธอจะบอกว่าหมอที่ฉันเลือกมาเป็นพิเศษโกหกงั้นเหรอ" บุรินทร์เหยียดยิ้ม "ไม่มั้ง เธอหรือเปล่าที่โกหก"

"นายกระทิง..."

"พอแล้วชมพู่น้ำผึ้ง ฉันไม่รู้นะว่าเธอมาโกหกแบบนี้เพื่อจุดประสงค์อะไร แต่พอได้แล้ว"

"ชมพู่ไม่ได้โกหก" เป็นอีกครั้งที่เธอพูดด้วยความแน่วแน่

"ไม่ได้โกหกแต่ก็ไม่ได้พูดความจริง คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอมีจุดประสงค์บางอย่างถึงได้เข้ามาหาฉัน" บุรินทร์เดินหน้าเข้าหาเธอที่ถอยหลัง แววตาเขาเจืออารมณ์ที่ไม่ควรล้อเล่น "พี่เป็นคนใจดี แต่พี่ก็มีขีดความอดทน"

"..."

"หวังว่าเธอจะไม่คิดอยากลองดีหรอกนะชมพู่น้ำผึ้ง"

กระนั้นจนถึงตอนนี้ ชมพู่ก็ยังคงยืนยันคำเดิม แต่ไม่มีใครเชื่อเธอแล้วโดยเฉพาะบุรินทร์

หลังความจริงเปิดเผย เขาคาดหวังว่าทุกอย่างคงจบ แต่ผิดคาด เพราะเสริมโชคได้สร้างข่าวลือว่าอีกไม่นานบุรินทร์กับชมพู่จะแต่งงานกัน ฟาร์มใหญ่สองฟาร์มจะเกี่ยวดองสร้างแรงกระเพื่อมไหวจนคนเล่าสู่ปากต่อปาก

คุณย่าจะพูดปฏิเสธก็พูดไม่ออก ทำให้เรื่องยุ่งยากไปอีกขั้น

ตอนนี้ข่าวลือที่เสริมโชคปั้นแต่งแพร่สะพัดไปทุกที่ จนยากจะห้ามปรามราวกับไฟลามทุ่ง สุดท้ายด้วยความเห็นใจ คุณย่าผ่องจึงรับชมพู่มาอยู่ที่เรือนนางก่อนเพื่อหลบหน้าคนและรอข่าวซา

เกรงว่าหากอธิบายไปว่าเรื่องราวเป็นยังไง ชมพู่คงถูกคนนินทาครหาจนอยู่ไม่ได้ นางจันทร์ผ่องเลยขอให้บุรินทร์อย่าพึ่งพูดอะไรทั้งนั้น

บุรินทร์รับคำอย่างไม่เต็มใจนัก เขาทำตัวเหมือนปกติ แต่พอเห็นหน้าชมพู่ที่ยังอาศัยอยู่ในฟาร์มก็หน้าตึง เขาไม่เข้าใจว่าคุณย่าจะรับเด็กโกหกอย่างเธอไว้ทำไม และที่สำคัญก็คือ ทำไมใครๆ จึงดูให้ความสำคัญกับเธอนัก

แม้กระทั่งราเชนก็ยังทำดีด้วย?

แรกทีเดียวบุรินทร์ก็ไม่อะไรหรอก เขาสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้แล้วจึงไม่เดือดร้อนว่าคนอื่นจะว่ายังไง แต่พอเขาออกไปข้างนอก คนที่ไม่รู้ความจริงต่างพูดกันแล้วตบเท้ามาแสดงความยินดีที่เขาจะได้แต่งงาน

"ยินดีด้วยนะ ได้ข่าวว่าจะแต่งงานเร็วๆ นี้แล้วเหรอ งั้นต่อไปจะมาเที่ยวแบบนี้อีกไม่ได้แล้วสิ"

บุรินทร์แค่ยิ้ม

"ว่าแต่ว่าที่เจ้าสาวเป็นใครเอ่ย พามาแนะนำให้รู้จักกันหน่อยซี"

พวกเขาเห็นบุรินทร์ไม่พูดอะไร ก็คิดไปว่าหึงจึงสำทับ "ไม่ใช่อย่างนั้นนะนาย กระทิง พวกเราแค่ได้ยินมาว่าเจ้าสาวนายสวยเลยอยากเจอเท่านั้นเอง"

ถ้าอย่างชมพู่สวย คนขี้เหร่คงระดับดาราแล้วล่ะ

"ว่าแต่จะแต่งกันเมื่อไหร่ อย่าลืมเชิญพวกเรานะนายกระทิง"

ช่วงเวลานั้นบุรินทร์ได้แต่ยิ้มแล้วไม่ตอบอะไร

ทุกคืนเขาตั้งใจจะมาเที่ยวสนุกควงสาวเพลินๆ เหมือนในอดีต แต่ตอนนี้ข่าวลือทำให้เขาดูเลวที่จะเที่ยวกลางคืน

จนถึงปัจจุบัน กระทั่งจะควงสาวที่ถูกใจก็ทำไม่ได้!

ความรู้สึกเล็กน้อยนั่นถูกสะสมกดทับเป็นมวลความรู้สึกที่ไม่พอใจ นานวันเข้าก็เริ่มกลายเป็นความไม่สบอารมณ์

แล้วเขาจะทำยังไงกับความไม่สบอารมณ์นั่นล่ะ...

ระบายมันออกมา ใครที่เป็นตัวต้นเหตุก็เตรียมรับกรรมได้เลย!

"ไอ้เขียง"

"คับนายกระทิงของเขียง" นายเขียงรับคำอย่างนอบน้อม ช่วงนี้ข่าวลือทำให้นาย กระทิงฉุนเฉียวง่ายและวันนี้นายเหนือหัวก็ดูเมาพร้อมอาละวาดเสียด้วย

"ยัยเด็กนั่นอยู่ไหน"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทที่ 2/2 ใครจะรับผิดชอบ

    เที่ยงคืนเศษๆ บุรินทร์กลับมาถึงฟาร์มแล้ว บ้านหลังนี้ของเขาอยู่ห่างจากเรือนคุณย่าไม่มาก พอเปิดประตูบ้านเข้ามา ก็มีเด็กสาวตาใสที่ไม่รู้ว่าจะใสซื่ออย่างที่เห็นหรือเป็นเหล้าขาวกันแน่นั่งอยู่ในบ้านเขาก้าวเท้าเข้าบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมแต่กลิ่นอายบางอย่างในบ้านเปลี่ยนไป แต่เขาไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ ก็แค่รู้สึกแปลกแปลกที่มีเธออยู่ในบ้าน...บุรินทร์ถอดรองเท้าบูตวางบนชั้น หางตาเหลือบเห็นเงาร่างที่ยืนกุมมืออย่างประหม่าอยู่ทางซ้าย ท่าทางเธอดูไม่มีพิษมีภัยและใบหน้าแสนธรรมดาของเธอก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูด แล้วคนแบบนี้ก็ไม่ค่อยอยู่ในสายตาเขาเสียด้วยสิเชื่อเถอะว่าถ้าเจอกันในสถานการณ์ที่ต่างออกไป บุรินทร์คงแค่มองผ่านๆ หรือจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเจอกัน"ยังไม่นอนล่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว" บุรินทร์พูดจบร่างน้อยก็สะดุ้งทีหนึ่ง ไม่รู้ตกใจเสียงเขา หรือเป็นอาการร้อนตัวของเธอเอง"เมื่อกี้กระเต็นมาหาค่ะ พวกเราเลยคุยเล่นกัน""อ้อ เลยดูไม่ค่อยสบายใจที่เห็นฉันกลับมาสินะ" บุรินทร์ยิ้มนิดหน่อย เข้าใจแล้วว่ารอยรถตรงลานเป็นของใคร คาดว่ากระเต็นน่าจะถูกราเชนพากลับไปก่อนหน้าเขาไม่นานนัก"เปล่าค่ะ นายกระทิงไปไหนมาเหรอคะ" เธอถามเสียงเบาคล

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทที่ 2/1 ใครจะรับผิดชอบ

    ด้วยความที่มั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้ทำชมพู่น้ำผึ้งท้องหรือเคยแตะต้องเธอมาก่อน ดังนั้นเขาเลยไม่มีความจำเป็นที่ต้องร้อนตัว ปล่อยให้เวลาพิสูจน์ตัวมันเองก็แล้วกันแต่ใช่ว่าบุรินทร์จะทำอย่างนั้นได้ เพราะทั้งคุณย่า ภวิศ ราเชน ต่างต้องการคำตอบ ไม่ใช่คำตอบของเขาว่าใช่หรือไม่ แต่คำตอบที่ว่า เขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะพูดกันตามตรง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ชมพู่น้ำผึ้งท้องกับเขาหรือเปล่า แต่ประเด็นคือเด็กคนนี้ท้อง ในตัวของเธอกำลังสร้างสิ่งมีชีวิตที่จะเติบโตขึ้นมากลายเป็นมนุษย์ในวันข้างหน้าการให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งถือเป็นความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆบุรินทร์ไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ แต่ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเขาไม่ใช่พ่อเด็ก เกรงว่าเธอก็น่าจะยังอ้างแบบนี้ต่อไปและเขาไม่มีทางปฏิเสธความรับผิดชอบนั้นได้"ชมพู่ เกิดอะไรขึ้น ตกน้ำได้ยังไงกัน" กระเต็นรีบปรี่มาหาชมพู่ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมให้ "ตายจริง กระเต็นรีบพาชมพู่ไปเปลี่ยนผ้าก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน" นางจันทร์ผ่องว่าเมื่อเห็นบุรินทร์กับชมพู่ที่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่กกลับมาบ้าน ดีนะที่ตอนนี้เสริมโชคแยกตัวไปคุยกับภวิศและร

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทที่ 1/2 ทำใครท้อง

    บุรินทร์นึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาหนึ่งเดือนมานี้ว่าเขานอนกับใครไปบ้างระหว่างเที่ยวกลางคืนแบบสุดเหวี่ยง เขาสามารถเรียงเป็นไทม์ไลน์ออกมาได้เป็นตารางอย่างชัดเจนจนถึงขั้นสามารถระบุตัวตนสาวที่ควงได้ ทว่าในนั้นไม่มีคนชื่อเหมือนสายพันธุ์พืชหรือใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อยแล้วเด็กนั่นมาจากไหน ถึงได้มาบอกว่าท้องกับเขา?ท้องทิพย์หรือเปล่า?บุรินทร์ไม่ใช่คนไม่มีความรับผิดชอบหรอกนะ เขานอนกับใครเขาจำได้อยู่แล้วหรือต่อให้เขาจำไม่ได้หรือเมาจนสติฟั่นเฟือน แต่เขาก็คงไม่น่าจะจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวหรอกมั้งขนาดเขามองหน้าเธอ ก็ยังไม่มีความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมาเลย แล้วคนเรามันจะลืมคนที่เคยนอนด้วยกันลงเหรอคนเคยนอนด้วยกันเลยนะ จะไม่มีความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอะไรเลยได้ยังไงแต่เขาจะอุทธรณ์กับใครดีล่ะ เพราะทั้งคุณย่าพี่ชายแฝดทั้งสองคนก็มองเขาเขม็ง ราวกับจะบอกว่า 'ว่าแล้ว ว่าสักวันต้องเกิดเรื่องแบบนี้'"พ่อกระทิง นี่มันเรื่องอะไร พ่ออธิบายมาให้ย่าฟังสิ" นางจันทร์ผ่องสูดยาหอมหลายครั้ง เมื่อเช้าตรู่เสริมโชคพาหลานสาวมาร้องเรียนว่าบุรินทร์ไปทำหลานเขาท้อง วินาทีนั้นนางหน้ามืดใกล้จะเป็นลม สิ่งที่กลัวที่สุดได้เกิดขึ้

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทที่ 1/1 ทำใครท้อง

    [ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าตกหลุมรัก ก็รู้แล้วว่าจะต้องเจ็บปวดแต่เขาก็เลือกที่จะโอบกอดมันเอาไว้]ณ บ้านสนหลังจากผ่านค่ำคืนที่สุดเหวี่ยงจนน็อกไป บุรินทร์นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงจนเช้า เขาหลับสนิท แม้แสงแดดแห่งรุ่งอรุณจะมาเยือนก็ยังคงนอนต่อไปเสียงสั่นเตือนของมือถือเด้งตลอดตั้งแต่เมื่อคืน เป็นทั้งข้อความและสายเรียกเข้าหลายสิบสาย แต่ทั้งหมดถูกเมินกระทั่งบ้านสนที่สงบเงียบถูกรบกวนด้วยฝีมือของใครบางคนที่ถูกไหว้วานให้มาตามนายสายตรง บุรินทร์จึงถูกกระชากตื่นจากห้วงนิทราอย่างหยาบคาย"นายคับ สายโด่งแล้วนะคับ ตื่นได้แล้วคับ!"บุรินทร์นิ่วหน้าเอาผ้าห่มมาปิดหน้า เสียงเคาะประตูกลายเป็นทุบ ระดับความดังของเสียงเพิ่มขึ้นจนเป็นมลภาวะต่อการได้ยินเสียงบักเขียงมันเหมือนผีเปรตมาขอส่วนบุญ ได้ยินแล้วทุกข์ทรมานชะมัด"ฉันจะนอน""นายกระทิงอย่าขี้เกียจสิคับ รีบตื่นมาแต่งตัวเถอะนะคับนาย" อาจจะเพราะเกรงว่าเจ้านายหนุ่มจะไม่สนใจฟังตนบักเขียงเลยเล่นใหญ่ไปอีก "คุณย่าผ่องย้ำว่าถ้าอีกสิบห้านาที นายกระทิงไม่มาพบ จะโดนไม่ใช่น้อยนะคับ""หุบปาก ฉันจะนอน" บุรินทร์เป็นคนใจดีเสมอ ในบรรดานายๆ ก็มีเขาที่เฟรนด์ลีไม่แบ่งแยกฐานะ แต่อย

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทนำ

    กลิ่นน้ำมันสนอบอวลอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมปิดสนิท บนผืนผ้าใบสีขาวสะอาดถูกละเลงด้วยสีสัน แปรงพู่กันตวัดไปมาไร้รูปแบบ สีกระเซ็นเปื้อนชายเสื้อเป็นวงๆ การขยับเคลื่อนไหวของพู่กันที่ขูดไปตามผ้าใบเป็นสิ่งเดียวที่เป็นแหล่งกำเนิดของเสียงภายในห้อง นอกจากเสียงตวัดพู่กันแล้ว ทั้งห้องก็เงียบกริบ...ใบหน้าครึ่งหนึ่งของผู้วาดอยู่ใต้หน้ากาก นัยน์ตาสีอ่อนที่ซ่อนอยู่หลังแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองจ้องแบบวาดเบื้องหน้าด้วยความจดจ่อ เขาบรรจงวาดดวงตาที่หวาดกลัวและเส้นสายของความสิ้นหวังอย่างเชื่องช้าเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติอย่างละเมียดละไมเค้าโครงเบื้องต้นเริ่มปรากฏให้เห็น ร่างกายสมส่วนไร้อาภรณ์ถูกตรึงติดอยู่กับโครงเหล็ก ในท่วงท่าราวกับพระเยซูคริสต์ถูกตรึงกางเขนเวลาเคลื่อนผ่าน ยิ่งนาน แบบที่มีชีวิตก็เริ่มจะนิ่งสนิทและสิ้นลมหายใจก่อนที่ผู้วาดจะได้เก็บรายละเอียดอย่างครบถ้วนสมบูรณ์น่าเสียดาย...จะวาดเสร็จแล้วเชียวเขาทิ้งพู่กันไว้ตรงนั้นก่อนจะเดินมาล้างมือ ใบหน้าที่ปราศจากหน้ากากสะท้อนอยู่ในกระจกเงาที่มืดสลัวจนทำให้ไม่น่ามอง"ของ อยู่ที่สองคนนั้นหรือเปล่า""ไม่ครับ ผมทดสอบดูแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้โกหก ทั้งยังไม่รู้ด้วย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status