แชร์

บทที่ 2/1 ใครจะรับผิดชอบ

ผู้เขียน: แอปเปิลโซดา
last update วันที่เผยแพร่: 2026-07-22 17:21:14

ด้วยความที่มั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้ทำชมพู่น้ำผึ้งท้องหรือเคยแตะต้องเธอมาก่อน ดังนั้นเขาเลยไม่มีความจำเป็นที่ต้องร้อนตัว ปล่อยให้เวลาพิสูจน์ตัวมันเองก็แล้วกัน

แต่ใช่ว่าบุรินทร์จะทำอย่างนั้นได้ เพราะทั้งคุณย่า ภวิศ ราเชน ต่างต้องการคำตอบ ไม่ใช่คำตอบของเขาว่าใช่หรือไม่ แต่คำตอบที่ว่า เขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะพูดกันตามตรง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ชมพู่น้ำผึ้งท้องกับเขาหรือเปล่า แต่ประเด็นคือเด็กคนนี้ท้อง ในตัวของเธอกำลังสร้างสิ่งมีชีวิตที่จะเติบโตขึ้นมากลายเป็นมนุษย์ในวันข้างหน้า

การให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งถือเป็นความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

บุรินทร์ไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ แต่ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเขาไม่ใช่พ่อเด็ก เกรงว่าเธอก็น่าจะยังอ้างแบบนี้ต่อไปและเขาไม่มีทางปฏิเสธความรับผิดชอบนั้นได้

"ชมพู่ เกิดอะไรขึ้น ตกน้ำได้ยังไงกัน" กระเต็นรีบปรี่มาหาชมพู่ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมให้

"ตายจริง กระเต็นรีบพาชมพู่ไปเปลี่ยนผ้าก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน" นางจันทร์ผ่องว่าเมื่อเห็นบุรินทร์กับชมพู่ที่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่กกลับมาบ้าน ดีนะที่ตอนนี้เสริมโชคแยกตัวไปคุยกับภวิศและราเชน

"ได้จ้ะย่าผ่อง" กระเต็นรีบพาเพื่อนไปทันที คล้อยหลังสองสาวคุณย่าผ่องก็ฟาดมือลงกับแขนหลานชายทีหนึ่ง

"พ่อกระทิง นี่พ่อทำอะไรหนูชมพู่"

"ผลักตกสระน้ำเองย่า" บุรินทร์พูดแล้วยักไหล่ จึงได้รับฝ่ามือพิฆาตไปอีกที

"อะไรนะ! นี่พ่อบ้ารึ สุภาพบุรุษที่ไหนทำแบบนี้กับผู้หญิงกัน" นางดมยาหอมไปด้วย บีบมือหลานสะใภ้คนโตไปด้วย เส้นความดันขึ้นมาพรวดพราด

บุรินทร์ทำหน้างอน "โธ่ย่า หนูก็แค่ช่วยสานฝันให้เธอเฉยๆ เอง หนูไม่ผิดสักหน่อย" ในท้ายที่สุดเขาก็ลงไปช่วยเธอขึ้นมา

"ย่าจะบ้าตาย ย่าปวดหัว สรุปนี่พ่อทำหนูชมพู่ท้องจริงมั้ย ฮึ! มันน่านักจริงเชียว!" นางนั่งไม่ติดที่ แต่บุรินทร์ตรงเข้าไปสวมกอดแล้วหัวเราะเบาๆ อย่างออดอ้อน

"โธ่เอ๊ย คุณย่าผ่องของหนูอย่าเครียดไปเลยนะ หนูไม่ใช่คนเหลวไหลย่าก็รู้"

"งั้นมันอะไรกันพ่อ หนูชมพู่โกหกรึ?"

บุรินทร์เพียงยิ้ม

"เดี๋ยวย่าก็ลองฟังคำตอบเธอเองแล้วกัน" เขาจะให้เธอเป็นคนตัดสินใจเองว่าอยากจะใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างสงบสุขเรียบง่าย หรืออยากจะใช้ชีวิตอยู่ใน...นรก

ประมาณสิบนาทีต่อมา คนทั้งหมดมานั่งอยู่รวมกันเพื่อฟังคำตอบของชมพู่อีกครั้ง บรรยากาศคราวนี้กดดันและอึมครึม

บุรินทร์นั่งไม่ห่างจากเธอมากนัก เขาแสดงท่าทีชัดเจนว่าคราวนี้ให้ชมพูเป็นคนพูด ส่วนเขาจะแค่ฟังเฉยๆ

"เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนมากันพร้อมหน้ากันแล้ว ถ้าอย่างนั้นย่าว่าเราก็มาฟังคำพูดหนูกันดีกว่า ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ ไม่ต้องห่วง ย่าไม่ว่าอะไรหนูหรอก" นางจันทร์ผ่องใช้น้ำเสียงเอื้ออารี นางเห็นผลตรวจยืนยันการตั้งครรภ์แล้ว ทว่าผลการตรวจที่แสดงว่าบุรินทร์เป็นพ่อเด็กนั่น ยังไม่สามารถตรวจได้ในตอนนี้ ดังนั้นจึงทำได้แค่ฟังคำพูดจากชมพู่

ทว่าจากประสบการณ์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ทำให้นางมองอะไรทะลุปรุโปร่ง และพูดกันอย่างยุติธรรมไม่ลำเอียงเข้าข้างหลาน นางมองร่องรอยของคำโกหกของเธอออก ทว่านางไม่อยากพูด

อาจจะเพราะในคำโกหกของเธอมีความจำเป็นบางอย่าง และนางก็มั่นใจว่าบุรินทร์มองความจำเป็นนั้นออก จึงให้ชมพู่ได้ตัดสินใจเลือกอีกครั้ง

และนี่คือโอกาสสุดท้าย

ชมพู่กดดันและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งนางจันทร์ผ่องเมตตามากแค่ไหน ร่องรอยความละอายใจยิ่งเด่นชัด แต่สุดท้ายความรู้สึกละอายใจนั่นก็ไม่มากพอให้เธอพูดความจริงออกไป

"ชมพู่ท้องกับนายกระทิงจริงๆ ค่ะ..."

"อย่างนั้นรึ พ่อกระทิง พ่อล่ะว่ายังไง"

บุรินทร์ไม่แสดงความรู้สึก เขาแค่ยิ้มเฉยๆ แล้วตอบโดยเหมือนไม่ตอบ "ถ้าเธอบอกว่าท้องกับผม งั้นเธอก็คงท้องกับผมนั่นแหละครับ"

"แสดงว่าพ่อจะรับผิดชอบหนูชมพู่ใช่มั้ย"

บุรินทร์พยักหน้า นัยน์ตาคมปลาบมองสบตาเธออย่างจ้องมองราวกับจะมองให้ลึกถึงข้างใน "ถ้าเธออยากให้รับผิดชอบ ผมก็จะรับผิดชอบ"

"นายกระทิงพูดแล้วนะว่าจะรับผิดชอบชมพู่ ห้ามกลับคำล่ะ" เสริมโชคพูด เขาก็พอมองออกว่าชมพู่โกหกบางอย่าง แต่จะทำยังไงได้ เขาไม่อยากให้หลานท้องไม่มีพ่อ

"แน่นอน ฉันจะ 'รับผิดชอบ' อย่างดีเลยล่ะ" บุรินทร์ได้ให้โอกาสเธอแล้ว แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะโกหกต่อไป

ภายใต้ท่าทียิ้มๆ ของบุรินทร์ มีคำเตือนซ่อนเร้นอยู่ในนั้นที่ส่งตรงถึงชมพู่เพียงคนเดียว

สองทุ่มกว่าๆ บุรินทร์ก็ขับรถมาถึงโรงพยาบาล เขานัดคุยกับคุณหมอ 'ฐากูร' สูตินรีแพทย์ที่คบหากันสมัยเรียนเพื่อคุยเรื่องชมพู่โดยเฉพาะ บุรินทร์เตรียมหลักฐานมาด้วย เขาเห็นว่าบางทีผลการตรวจเลือดหาฮอร์โมน hCG อาจจะมีประโยชน์ แม้เขาจะมืดแปดด้านว่าผลตรวจนี่คืออะไรก็ตาม

"นายไปทำใครเขาท้องมางั้นเหรอ" ฐากูรเอ่ยถามขำๆ ไม่จริงจัง แต่พอดูสีหน้าเพื่อนแล้ว เกรงว่าจะใช่ "จริงดิ ใครกัน"

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน นายช่วยดูทีว่าผลตรวจนี่น่าเชื่อถือมั้ย" บุรินทร์ส่งผลตรวจให้อีกฝ่ายดู ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่บุรินทร์รู้สึกว่าเด็กคนนั้นมีอะไรบางอย่างปิดบังเขาอยู่ จนทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าสรุปแล้วเธอท้องจริงมั้ยด้วยซ้ำ

"เชื่อถือได้ แต่ค่าฮอร์โมน hCG ต่ำไปหน่อย อยู่แค่ยี่สิบห้าเอง พึ่งได้สี่สัปดาห์เหรอ"

"อืม เหมือนว่าจะพึ่งได้ประมาณนั้น แล้วยังไง ค่าฮอร์โมนมันผิดปกติยังไง" บุรินทร์ไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เสียด้วยสิ

"ก่อนอื่นเลยคงต้องอธิบายก่อนว่าค่าฮอร์โมน hCG คืออะไร มันคือเป็นฮอร์โมนที่เกิดขึ้นจากตัวอ่อนหลังปฏิสนธิไปแล้ว ตรวจพบแค่ในสตรีตั้งครรภ์เท่านั้น ยิ่งค่าสูง ก็ยิ่งแสดงว่าท้อง"

"สูงขนาดไหน"

"สูงกว่ายี่สิบห้าขึ้นไปก็ยืนยันได้ว่าตั้งครรภ์ ในอายุครรภ์ขนาดนี้อะนะ"

"เด็กคนนี้ได้แค่ยี่สิบห้า แสดงว่าเธอไม่ได้ตั้งครรภ์หรือ?"

"ไม่ใช่ บอกแล้วไงว่าฮอร์โมน hCG ตรวจเจอแค่ในหญิงตั้งครรภ์เท่านั้น เพียงแต่เธอค่าน้อยกว่าที่ควรเท่านั้น ฉันแนะนำให้มาตรวจอีกรอบดีกว่า"

"ค่าน้อยแบบนี้จะมีปัญหาอะไรมั้ย" ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเกิดความกังวล

"โดยทั่วไปแล้วช่วงนี้เป็นระยะฮอร์โมนขึ้นสูง แต่เธอต่ำมาก ฉันเลยแนะนำให้มาตรวจอีกรอบไง แต่มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ อย่าคิดมากล่ะ"

"ไม่ได้คิดมากเสียหน่อย ฉันได้ยินว่ามีวิธีตรวจหาความเป็นพ่อของเด็กในท้องได้" บุรินทร์คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยอ่านเจอวิธีตรวจเลือดเพื่อหาความสัมพันธ์ของทารกกับพ่อเด็ก

"มี แต่เธอยังตรวจไม่ได้ ต้องรออีกสามสัปดาห์" การตรวจดีเอ็นเอเพื่อพิสูจน์ความเป็นบิดาของทารกในครรภ์จะเก็บตัวอย่างจากเลือดของแม่ที่มีอายุครรภ์ตั้งแต่ 6 สัปดาห์ขึ้นไปเท่านั้นถึงจะได้

"เข้าใจแล้ว"

ฐากูรยิ้มแล้วยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "นายเรียกฉันมาพบ คงไม่ได้แค่อยากรู้เรื่องนี้หรอกใช่มั้ย"

ถ้าอยากรู้เรื่องเท่านี้ สามารถสอบถามหมอที่ไหนก็ได้ แต่บุรินทร์กลับขับรถมาตั้งไกล คงไม่ใช่แค่มาถามเรื่องพวกนี้หรอก

บุรินทร์พยักหน้าว่าใช่

"ฐากูร ผลตรวจแบบนี้สามารถปลอมแปลงได้มั้ย"

"อืม นายก็รู้ว่าถ้าเงินถึง ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอก" ทุกอย่างย่อมมีทั้งด้านมืดและด้านสว่างกันทั้งนั้น โลกใบนี้ไม่มีอะไรที่เงินบันดาลไม่ได้

"ถ้าสมมุติว่าฉันอยากจะตรวจอีกสักรอบโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ นายจะช่วยฉันหน่อยได้มั้ย"

"ตอบยังไงดีล่ะ ทำแบบนี้มันผิดจรรยาบรรณทางวิชาชีพที่ร่ำเรียนมา"

"นายบอกเองนี่ ว่าถ้าเงินถึง อะไรก็เป็นไปได้" บุรินทร์ยื่นข้อเสนอ "นายอยากได้เท่าไหร่ ว่ามา"

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทที่ 2/2 ใครจะรับผิดชอบ

    เที่ยงคืนเศษๆ บุรินทร์กลับมาถึงฟาร์มแล้ว บ้านหลังนี้ของเขาอยู่ห่างจากเรือนคุณย่าไม่มาก พอเปิดประตูบ้านเข้ามา ก็มีเด็กสาวตาใสที่ไม่รู้ว่าจะใสซื่ออย่างที่เห็นหรือเป็นเหล้าขาวกันแน่นั่งอยู่ในบ้านเขาก้าวเท้าเข้าบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมแต่กลิ่นอายบางอย่างในบ้านเปลี่ยนไป แต่เขาไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ ก็แค่รู้สึกแปลกแปลกที่มีเธออยู่ในบ้าน...บุรินทร์ถอดรองเท้าบูตวางบนชั้น หางตาเหลือบเห็นเงาร่างที่ยืนกุมมืออย่างประหม่าอยู่ทางซ้าย ท่าทางเธอดูไม่มีพิษมีภัยและใบหน้าแสนธรรมดาของเธอก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูด แล้วคนแบบนี้ก็ไม่ค่อยอยู่ในสายตาเขาเสียด้วยสิเชื่อเถอะว่าถ้าเจอกันในสถานการณ์ที่ต่างออกไป บุรินทร์คงแค่มองผ่านๆ หรือจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเจอกัน"ยังไม่นอนล่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว" บุรินทร์พูดจบร่างน้อยก็สะดุ้งทีหนึ่ง ไม่รู้ตกใจเสียงเขา หรือเป็นอาการร้อนตัวของเธอเอง"เมื่อกี้กระเต็นมาหาค่ะ พวกเราเลยคุยเล่นกัน""อ้อ เลยดูไม่ค่อยสบายใจที่เห็นฉันกลับมาสินะ" บุรินทร์ยิ้มนิดหน่อย เข้าใจแล้วว่ารอยรถตรงลานเป็นของใคร คาดว่ากระเต็นน่าจะถูกราเชนพากลับไปก่อนหน้าเขาไม่นานนัก"เปล่าค่ะ นายกระทิงไปไหนมาเหรอคะ" เธอถามเสียงเบาคล

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทที่ 2/1 ใครจะรับผิดชอบ

    ด้วยความที่มั่นใจมากว่าตัวเองไม่ได้ทำชมพู่น้ำผึ้งท้องหรือเคยแตะต้องเธอมาก่อน ดังนั้นเขาเลยไม่มีความจำเป็นที่ต้องร้อนตัว ปล่อยให้เวลาพิสูจน์ตัวมันเองก็แล้วกันแต่ใช่ว่าบุรินทร์จะทำอย่างนั้นได้ เพราะทั้งคุณย่า ภวิศ ราเชน ต่างต้องการคำตอบ ไม่ใช่คำตอบของเขาว่าใช่หรือไม่ แต่คำตอบที่ว่า เขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะพูดกันตามตรง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ชมพู่น้ำผึ้งท้องกับเขาหรือเปล่า แต่ประเด็นคือเด็กคนนี้ท้อง ในตัวของเธอกำลังสร้างสิ่งมีชีวิตที่จะเติบโตขึ้นมากลายเป็นมนุษย์ในวันข้างหน้าการให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งถือเป็นความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆบุรินทร์ไม่รู้เลยว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ แต่ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเขาไม่ใช่พ่อเด็ก เกรงว่าเธอก็น่าจะยังอ้างแบบนี้ต่อไปและเขาไม่มีทางปฏิเสธความรับผิดชอบนั้นได้"ชมพู่ เกิดอะไรขึ้น ตกน้ำได้ยังไงกัน" กระเต็นรีบปรี่มาหาชมพู่ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมให้ "ตายจริง กระเต็นรีบพาชมพู่ไปเปลี่ยนผ้าก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน" นางจันทร์ผ่องว่าเมื่อเห็นบุรินทร์กับชมพู่ที่ตัวเปียกมะล่อกมะแล่กกลับมาบ้าน ดีนะที่ตอนนี้เสริมโชคแยกตัวไปคุยกับภวิศและร

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทที่ 1/2 ทำใครท้อง

    บุรินทร์นึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาหนึ่งเดือนมานี้ว่าเขานอนกับใครไปบ้างระหว่างเที่ยวกลางคืนแบบสุดเหวี่ยง เขาสามารถเรียงเป็นไทม์ไลน์ออกมาได้เป็นตารางอย่างชัดเจนจนถึงขั้นสามารถระบุตัวตนสาวที่ควงได้ ทว่าในนั้นไม่มีคนชื่อเหมือนสายพันธุ์พืชหรือใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อยแล้วเด็กนั่นมาจากไหน ถึงได้มาบอกว่าท้องกับเขา?ท้องทิพย์หรือเปล่า?บุรินทร์ไม่ใช่คนไม่มีความรับผิดชอบหรอกนะ เขานอนกับใครเขาจำได้อยู่แล้วหรือต่อให้เขาจำไม่ได้หรือเมาจนสติฟั่นเฟือน แต่เขาก็คงไม่น่าจะจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวหรอกมั้งขนาดเขามองหน้าเธอ ก็ยังไม่มีความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมาเลย แล้วคนเรามันจะลืมคนที่เคยนอนด้วยกันลงเหรอคนเคยนอนด้วยกันเลยนะ จะไม่มีความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอะไรเลยได้ยังไงแต่เขาจะอุทธรณ์กับใครดีล่ะ เพราะทั้งคุณย่าพี่ชายแฝดทั้งสองคนก็มองเขาเขม็ง ราวกับจะบอกว่า 'ว่าแล้ว ว่าสักวันต้องเกิดเรื่องแบบนี้'"พ่อกระทิง นี่มันเรื่องอะไร พ่ออธิบายมาให้ย่าฟังสิ" นางจันทร์ผ่องสูดยาหอมหลายครั้ง เมื่อเช้าตรู่เสริมโชคพาหลานสาวมาร้องเรียนว่าบุรินทร์ไปทำหลานเขาท้อง วินาทีนั้นนางหน้ามืดใกล้จะเป็นลม สิ่งที่กลัวที่สุดได้เกิดขึ้

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทที่ 1/1 ทำใครท้อง

    [ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าตกหลุมรัก ก็รู้แล้วว่าจะต้องเจ็บปวดแต่เขาก็เลือกที่จะโอบกอดมันเอาไว้]ณ บ้านสนหลังจากผ่านค่ำคืนที่สุดเหวี่ยงจนน็อกไป บุรินทร์นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงจนเช้า เขาหลับสนิท แม้แสงแดดแห่งรุ่งอรุณจะมาเยือนก็ยังคงนอนต่อไปเสียงสั่นเตือนของมือถือเด้งตลอดตั้งแต่เมื่อคืน เป็นทั้งข้อความและสายเรียกเข้าหลายสิบสาย แต่ทั้งหมดถูกเมินกระทั่งบ้านสนที่สงบเงียบถูกรบกวนด้วยฝีมือของใครบางคนที่ถูกไหว้วานให้มาตามนายสายตรง บุรินทร์จึงถูกกระชากตื่นจากห้วงนิทราอย่างหยาบคาย"นายคับ สายโด่งแล้วนะคับ ตื่นได้แล้วคับ!"บุรินทร์นิ่วหน้าเอาผ้าห่มมาปิดหน้า เสียงเคาะประตูกลายเป็นทุบ ระดับความดังของเสียงเพิ่มขึ้นจนเป็นมลภาวะต่อการได้ยินเสียงบักเขียงมันเหมือนผีเปรตมาขอส่วนบุญ ได้ยินแล้วทุกข์ทรมานชะมัด"ฉันจะนอน""นายกระทิงอย่าขี้เกียจสิคับ รีบตื่นมาแต่งตัวเถอะนะคับนาย" อาจจะเพราะเกรงว่าเจ้านายหนุ่มจะไม่สนใจฟังตนบักเขียงเลยเล่นใหญ่ไปอีก "คุณย่าผ่องย้ำว่าถ้าอีกสิบห้านาที นายกระทิงไม่มาพบ จะโดนไม่ใช่น้อยนะคับ""หุบปาก ฉันจะนอน" บุรินทร์เป็นคนใจดีเสมอ ในบรรดานายๆ ก็มีเขาที่เฟรนด์ลีไม่แบ่งแยกฐานะ แต่อย

  • คุณกระทิงน้ำผึ้ง [กระทิงดุ 18+]   บทนำ

    กลิ่นน้ำมันสนอบอวลอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมปิดสนิท บนผืนผ้าใบสีขาวสะอาดถูกละเลงด้วยสีสัน แปรงพู่กันตวัดไปมาไร้รูปแบบ สีกระเซ็นเปื้อนชายเสื้อเป็นวงๆ การขยับเคลื่อนไหวของพู่กันที่ขูดไปตามผ้าใบเป็นสิ่งเดียวที่เป็นแหล่งกำเนิดของเสียงภายในห้อง นอกจากเสียงตวัดพู่กันแล้ว ทั้งห้องก็เงียบกริบ...ใบหน้าครึ่งหนึ่งของผู้วาดอยู่ใต้หน้ากาก นัยน์ตาสีอ่อนที่ซ่อนอยู่หลังแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองจ้องแบบวาดเบื้องหน้าด้วยความจดจ่อ เขาบรรจงวาดดวงตาที่หวาดกลัวและเส้นสายของความสิ้นหวังอย่างเชื่องช้าเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติอย่างละเมียดละไมเค้าโครงเบื้องต้นเริ่มปรากฏให้เห็น ร่างกายสมส่วนไร้อาภรณ์ถูกตรึงติดอยู่กับโครงเหล็ก ในท่วงท่าราวกับพระเยซูคริสต์ถูกตรึงกางเขนเวลาเคลื่อนผ่าน ยิ่งนาน แบบที่มีชีวิตก็เริ่มจะนิ่งสนิทและสิ้นลมหายใจก่อนที่ผู้วาดจะได้เก็บรายละเอียดอย่างครบถ้วนสมบูรณ์น่าเสียดาย...จะวาดเสร็จแล้วเชียวเขาทิ้งพู่กันไว้ตรงนั้นก่อนจะเดินมาล้างมือ ใบหน้าที่ปราศจากหน้ากากสะท้อนอยู่ในกระจกเงาที่มืดสลัวจนทำให้ไม่น่ามอง"ของ อยู่ที่สองคนนั้นหรือเปล่า""ไม่ครับ ผมทดสอบดูแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้โกหก ทั้งยังไม่รู้ด้วย

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status