บทที่9

เพราะความโกรธ หน้าอกของเซี่ยงชินเฟินขึ้นลงไม่หยุด สายตาที่มองเหลียงหยวนโจวก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

หน้าของเหลียงหยวนโจวมีรอยแดงของฝ่ามือ มองดูเซี่ยงชินเฟินแล้วพูดว่า “แม่พูดถูก ดังนั้นผมถึงรู้สึกโชคดีที่ไม่ได้เจอเธอในตอนที่ผมยังจนอยู่ เธอไม่ต้องลำบากกับผม”

ทันทีที่คำพูดนั้นออกมา มือของสืออวี๋ก็กำแน่นทันที ความเจ็บปวดราวคลื่นซัดจากหัวใจไปทั่วร่างกาย

ทุกคำพูดที่เขาเคยพูดทำร้ายเธอมาก่อนนี้ ไม่สามารถเทียบกับความร้ายแรงของคำพูดนี้ได้เลย

เขาสงสารเสินหลี กลับเสินหลีต้องลำบากกับเขา

แล้วหลายปีที่เธอทนลำบากอยู่กับเขามันคืออะไร?

สืออวี๋เอ๋ยสืออวี๋ ผู้ชายคนนี้ทำร้ายเธออย่างไม่ใยดีแบบนี้ เธอยังไม่ยอมตื่นหรือไง?

เซี่ยงชินเฟินหันมองสืออวี๋ เห็นเธอหน้าซีด สายตาเปล่งประกายความเป็นห่วง

“สืออวี๋ เขาพูดเพราะโกรธเอง หนูอย่าใส่ใจไปเลยนะ ป้าเซี่ยงช่วยหนูสั่งสอนเขา……”

“ป้าเซี่ยง”

สืออวี๋หันมองเธอ พยายามทำหน้าเรียบเฉยแล้วพูดว่า “ป้าเซี่ยงไม่ต้องช่วยเขาอธิบายหรอกค่ะ หนูรู้ว่าที่เขาพูดนั้นคือความในใจ ตลอดมาหนูอยากเป็นลูกสะใภ้ของป้าเซี่ยงมาก แต่ตอนนี้คงไม่มีโอกาสนี้แล้ว เรื่องงานแต่ง……ยกเลิกเถอะค่ะ”

“หนูอิ่มแล้ว ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำวันนี้ค่ะ”

เธอลุกขึ้น หยิบกระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากไป โดยไม่มองเหลียงหยวนโจวอีก

เซี่ยงชินเฟินมองเหลียงหยวนโจวด้วยสายตาโกรธจัด “แกยังไม่รีบไปตามอีก？！แม่เตือนแกไว้นะ แม่ยอมรับแค่สืออวี๋ลูกสะใภ้คนนี้ ถ้าแกตามเธอกลับมาไม่ได้ ต่อไปก็อย่ามายอมรับฉันเป็นแม่อีก!”

ทันทีที่ประตูปิด สืออวี๋ได้ยินเสียงของเหลียงหยวนโจวดังมาจากด้านหลัง

“แม่ ผมไม่รักเธอแล้ว ทำไมแม่ต้องบังคับให้ผมแต่งงานกับเธอ? ถึงเราจะแต่งงาน ผมก็จะไม่ตัดความสัมพันธ์กับเสินหลีแน่นอน”

“อีกอย่าง ผมกับเสินหลีอยู่ด้วยกันมาสามปีแล้ว เธอก็ไม่ยอมปล่อยมือ พยายามทุกวิถีทางเพื่ออยากจะแต่งให้กับผม แม่คิดว่าเธออยากยกเลิกงานแต่งจริงเหรอ?”

“คำพูดเมื่อกี้ ก็แค่ขู่แม่เท่านั้นเอง แม่ไว้ใจเถอะ เธอนะเป็นเหมือนแผ่นแปะหนึบๆ ดึงยังก็ไม่ออก!”

เสียงของเขาเต็มไปด้วยเหยียดหยามและความเยาะเย้ย เหมือนมั่นใจจริงแล้วว่า เธอไม่มีวันจากเขาไปจริง

จึงทำให้เขากล้าทำร้ายเธอโดยไม่ปรานีแบบนี้

สืออวี๋กะพริบตาที่แสบร้อน แล้วเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับ

ครั้งนี้ ตัดสินใจที่จะปล่อยวางเขาแล้วจริงๆ

ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยบาดแผลนี้ เธอเคยพยายามหวนคืน ตอนนี้ตัดสินใจที่จะจากลา ก็ไม่มีอะไรน่าเสียดายแล้ว

บรรยากาศในห้องอาหารยังเต็มไปด้วยความตึงเครียด

เซี่ยงชินเฟินชี้เหลียงหยวนโจว โกรธจนตัวสั่น “ที่แกพูดนี่มันยังใช่ภาษาคนอยู่ไหม?! ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะสืออวี๋ แกจะมีวันนี้ได้เหรอ?”

“แกเหยียบย่ำความจริงใจของสืออวี๋แบบนี้ ถ้าวันหนึ่งเธอตัดสินใจจะไปจากแกจริงละก็ แกมาเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว!”

สีหน้าของเหลียงหยวนโจวเย็นชา “ถ้าเธอยอมจากไปจริง งั้นผมก็จะขอบคุณที่เธอยอมปล่อยผมไป และผมมาถึงวันนี้ได้ก็เพราะความพยายามของตัวผมเอง ต่อให้ไม่มีเธอ ผมก็จะประสบความสำเร็จได้เหมือนเดิม”

สืออวี๋เคยอยู่เคียงข้างเขาในวันที่ล้มเหลวที่สุดจริง แต่เมื่อเขาประสบความสำเร็จ เขาก็ไม่เคยปฎิบัติต่อเธอไม่ดี

ของขวัญที่ส่งให้เธอแต่ละชิ้น ล้วนมีมูลค่าห้าแสนหรือห้าล้านทุกชิ้นไม่ใช่หรือ？

ด้วยตัวเธอเอง เธอมีกำลังที่จะซื้อของหรูหราพวกนี้ได้ด้วยเหรอ?

เหลียงหยวนโจวคิดว่า เขาไม่ได้ติดค้างอะไรสืออวี๋

“โอเค! ตอนนี้แกมันปีกกล้าขาแข็ง[1]แล้ว เป็นถึงเจ้าของบริษัทใหญ่แล้ว คำพูดของฉันก็ไม่อยากฟังแล้ว ในเมื่อแบบนี้ แกก็ไม่ต้องยอมรับฉันเป็นแม่อีกแล้ว!”

เห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมของแม่เหลียง เหลียงหยวนโจวก็ลุกขึ้น “แม่ ตอนนี้แม่โกรธอยู่ ผมไม่อยากเถียงกับแม่ รอแม่สงบลงแล้ว ผมค่อยมาดูแม่”

“วันนี้ถ้าแกออกจากประตูนี้ไป ฉันจะไม่ยอมรับแกเป็นลูกอีก!”

เหลียงหยวนโจวหยุดก้าว เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เปิดประตูออกไป

หลังออกจากบ้านแม่เหลียง เหลียงหยวนโจวก็ไปหาเสินหลีโดยตรง

ทันทีที่เปิดประตู เสินหลีก็รู้สึกอึ้ง พุ่งเข้าไปกอดเขาโดยตรง “ประธานเหลียง คุณมาได้ยังไงคะ?”

เหลียงหยวนโจวรับเธอไว้ กอดเอวแล้วจูบ

หลังจากจูบเสร็จ เขาก็บีบเอวเธอพร้อมพูดว่า “คิดถึงคุณ เลยมาหา”

เสินหลีหน้าแดง ยกมือทำทีจะตีเขา แต่ทันใดนั้นก็เห็นรอยแดงบนหน้าเขา สีหน้าก็เปลี่ยนไป รีบถอยออกจากอ้อมกอดเขา

“ประธานเหลียง ใครตบหน้าคุณคะ? คุณหนูสือเหรอคะ？”

ขณะที่พูด สายตาเรียวของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เหลียงหยวนโจวส่ายหน้า “ไม่ใช่”

เสินหลียื่นมือจะจับหน้าเขา แต่ก็กลัวจะทำเขาเจ็บ

“เจ็บไหม？ฉันทายาให้คุณนะคะ”

เธอหันหลังจะไปเอากล่องยา แต่ถูกเขาดึงเข้าอ้อมกอด

“ไม่ต้องทายา คุณจูบหน่อยก็หายแล้ว”

“คุณนี่มันน่าเกลียดจริงๆเลย!”

ท่าทางน่ารักของเธอทำให้เหลียงหยวนโจวใจสั่นอีกครั้ง อุ้มเธอไปที่โซฟาโดยตรง ไม่นานในห้องนั่งเล่นก็มีเสียงที่ชวนคนหน้าแดงและใจเต้นแรงดังขึ้น

……

เย็นวันถัดมา สืออวี๋ออกจากสำนักงานกฎหมาย ก็เห็นเซี่ยงชินเฟินยืนอยู่ไม่ไกล

เธอใส่เสื้อไม่เยอะ ถูกลมหนาวพัดจนหน้าซีด

เมื่อเห็นสืออวี๋ เธอยิ้มแล้วรีบเดินเข้ามาหา

“สืออวี๋ ป้าอยากคุยกับหนูหน่อย”

เซี่ยงชินเฟินดีกับเธอมาตลอด เห็นหน้าที่หนาวจนซีดขาวของอีกฝ่าย สืออวี๋ก็อดใจอ่อนไม่ได้ จึงพูดว่า “ข้าวๆนี้มีร้านกาแฟ เข้าไปนั่งกันเถอะค่ะ”

เห็นเธอไม่ได้ปฏิเสธ เซี่ยงชินเฟินก็โล่งใจ รีบพูดว่า “อ๋อ โอเค”

ทั้งสองเข้าไปนั่งริมหน้าต่างในร้านกาแฟ สืออวี๋สั่งกาแฟกับนมร้อนอย่างละแก้ว แล้วเอานมร้อนให้เซี่ยงชินเฟิน

“ป้าเซี่ยง ดื่มของอุ่นๆสักหน่อย”

“โอเค”

เซี่ยงชินเฟินยกนมดื่ม สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

สืออวี๋รู้ถึงเจตนาที่เธอมา คืออยากให้ตัวเองให้อภัยเหลียงหยวนโจว

แต่เธอกับเหลียงหยวนโจวเดินมาถึงทางตันแล้วจริง ๆ และไม่คิดจะหวนกลับ จึงไม่ได้พูดอะไร แค่ก้มดื่มกาแฟในแก้ว

เห็นท่าทางที่เด็กดีของเธอ เซี่ยงชินเฟินก็รู้สึกเจ็บปวดใจและรู้สึกผิด “สืออวี๋ วัตถุประสงค์ที่ป้าเซี่ยงมาวันนี้ หนูก็น่าจะรู้ดีแล้ว”

สืออวี๋พยักหน้า “ป้าเซี่ยง ป้าเซี่ยงไม่ต้องพูดค่ะ หนูกับเขาไม่มีวาสนากันกัน หนูก็ไม่อยากฝืน”

เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของเธอ เซี่ยงชินเฟินก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย จึงรีบคว้ามือเธอไว้

"หนูกับหยวนโจวคบกันมานานขนาดนี้แล้ว ความทุ่มเทของหนูป้าเองก็เห็นมาตลอด ป้าเองก็ปฏิบัติกับหนูเหมือนลูกสาวป้ามาโดยตลอด ถือว่าเห็นแก่หน้าป้านะ ให้โอกาสหยวนโจวอีกครั้ง ได้ไหม?"

สืออวี๋พูดอย่างช่วยไม่ได้ "คุณป้าคะ แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นนั้นไม่หวาน"

ตอนนี้เธอกับเหลียงหยวนโจว ต่างก็ไม่อยากแต่งงาน บังคับให้มารวมกันก็กลายเป็นคู่รักที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง

เซี่ยงชินเฟินส่ายหัว "หยวนโจวเขาแค่สับสนชั่วคราว รอเขาได้สติ คงเข้าใจแน่นอนว่าหนูต่างหากคือคนที่เหมาะสมกับเขาที่สุด"

"สืออวี๋ ก่อนหน้านนี้ป้าเคยช่วยชีวิตหนูไว้ครั้งหนึ่ง เห็นแก่ที่ป้าเคยช่วยชีวิตหนู หนูให้โอกาสหยวนโจวครั้งสุดท้ายนะ ครั้งสุดท้ายจริงๆ ส่วนเลขาคนนั้นของเขา ป้าจะให้เขาจัดการให้เสร็จก่อนที่พวกหนูจะแต่งงาน"

เซี่ยงชินเฟินไม่เคยคาดคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องใช้หนี้บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้มาบับบังคับสืออวี๋ให้โอกาสเหลียงหยวนโจวครั้งสุดท้าย

เธอรู้ว่าการกระทำของเธอนั้นค่อนข้างต่ำทราม แต่เธอไม่อยากให้เหลียงหยวนโจวพลาดผู้หญิงดีๆแบบสืออวี๋ไปจริง

สืออวี๋ก้มหน้าลง สี่ปีที่แล้ว เซี่ยงชินเฟินเคยช่วยชีวิตเธอไว้จริง

ตอนนั้นเธอเพิ่งเข้าทำงานที่สำนักงานกฎหมาย และทำโอทีจนถึงเที่ยงคืนทุกวัน วันหนึ่งตอนเลิกงาน ด้วยสีหน้าท่าทางที่เหม่อลอย เธอมองไฟจราจรผิด เดินไปอย่างเบลอๆ โดยไม่ทันเห็นรถบรรทุกคันใหญ่ที่พุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว

ในจังหวะสำคัญนั้น เซี่ยงชินเฟินที่มาส่งซุปให้เธอนั้นได้ดึงเธอกลับมา

ทั้งสองล้มลงกับพื้น และรถบรรทุกก็พุ่งผ่านพวกเธอไป

เพื่อช่วยเธอ เซี่ยงชินเฟินล้มและกระดูกหัก ต้องเข้าโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งเดือน

หลังจากเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็ไม่ยอมให้สืออวี๋ไปทำงานคนเดียวอีก จึงให้เหลียงหยวนโจวไปรับไปส่งทุกวัน

ก่อนที่เสินหลีจะปรากฏตัว เหลียงหยวนโจวก็รับ-ส่งเธอทุกวันจริง

ครั้งแรกที่เหลียงหยวนโจวผิดนัดไม่มารับเธอ เป็นวันที่ฝนตก เขาบอกว่าต้องประชุมที่บริษัทมาไม่ได้ ให้เธอเรียกรถกลับเอง

หลังจากนั้นเธอจึงค่อยรู้ว่า วันนั้นเสินหลีขาพลิกโดยไม่ตั้งใจ เขาไม่อยากให้เสินหลีนั่งรถเมล์ จึงโกหกเธอ

เมื่อมีครั้งแรก ก็จะมีครั้งต่อๆไป

รอยร้าวระหว่างพวกเขา ก็เหมือนก้อนหิมะที่กลิ้งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นร่องลึกที่ข้ามไม่ได้ เธออยู่ฝั่งนี้ เหลียงหยวนโจวอยู่ฝั่งนั้น

พวกเขา ต่างก็ไปคนละทางมาตั้งนานแล้ว

สืออวี๋ดึงความคิดกลับมา มองดูเซี่ยงชินเฟินที่กำลังจ้องมองตัวเองด้วยความคาดหวัง “คุณป้าคะ ถึงหนูจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง ก็ไม่มีประโยชน์ เราถูกกำหนดให้ต้องแยกทางกันอยู่แล้ว”

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

[1]ปีกกล้าขาแข็ง หมายถึง พึ่งตัวเองได้ เป็นคำที่ผู้ใหญ่มักกล่าวต่อว่าผู้น้อยในทำนองประชดประชัน

[2]แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน หมายถึง การบังคับฝืนใจคนอื่นให้ทำอะไรที่เขาไม่อยากจะทำ ย่อมไม่เกิดผลดี