EP.3 : เกมแรกของคุณชายตัวร้าย

เช้าวันต่อมา พาขวัญเดินเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมกับแพรไหมเหมือนทุกวัน

แต่ทันทีที่ก้าวผ่านประตูคณะ เธอก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

สายตาหลายคู่กำลังมองมาที่เธอ

“ขวัญ…”

แพรไหมกระซิบ

“อะไรเหรอ?”

“เธอรู้สึกไหมว่าคนมองเราแปลก ๆ”

พาขวัญกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจ

“คงไม่ได้มองฉันหรอก”

“แต่ฉันว่ามองเธอ”

“ถ้ามองก็ปล่อยให้มองไปสิ”

พาขวัญไม่ได้สนใจ เธอเดินต่อไปอย่างไม่รีบร้อน

แต่ไม่กี่ก้าวต่อมา เสียงหัวเราะของกลุ่มนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้น

“นั่นไง คนที่ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟ”

“จริงเหรอ? เมื่อวานฉันเห็นรูปในกลุ่มแล้ว”

“เรียนมหาวิทยาลัยดังแต่ต้องทำงานหาเงินเอง น่าสงสารจัง”

แพรไหมหยุดเดินทันที

“พูดอะไรของพวกเธอ?”

หญิงสาวคนหนึ่งหันมายิ้ม

“ฉันพูดอะไรผิดเหรอ?”

พาขวัญดึงแขนแพรไหมเอาไว้

“แพร ไปเถอะ”

“แต่พวกนั้น”

“ไม่เป็นไร”

พาขวัญเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ

เธอเคยชินกับสายตาแบบนี้มานานแล้ว

ตั้งแต่เด็ก เธอก็รู้ว่าฐานะของตัวเองแตกต่างจากคนอื่น

แต่เธอไม่เคยอายที่ต้องทำงาน

เพราะเงินทุกบาทที่เธอหามาได้ คือเงินที่เธอหาได้ด้วยตัวเอง

อีกด้านหนึ่งของอาคาร

เตชินท์กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องเล่นเกมของเขา

ห้องนี้เป็นห้องที่เขาสร้างขึ้นภายในมหาวิทยาลัยด้วยเงินของครอบครัว

ด้านในมีคอมพิวเตอร์สำหรับเล่นเกมหลายเครื่อง โซฟาขนาดใหญ่ ตู้เย็น และอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบทุกอย่าง

สำหรับนักศึกษาคนอื่น ที่นี่คือห้องลับของกลุ่มคนที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

แต่สำหรับเตชินท์…

มันคือสถานที่ที่เขาใช้หนีการเรียน

“มึงจะเข้าเรียนไหมวันนี้?”

วายุถาม

เตชินท์กำลังนั่งเล่นเกมอยู่

“ไม่”

“แล้วเมื่อวานมึงบอกว่าจะเข้า”

“วันนี้เปลี่ยนใจ”

ภูผาหัวเราะ

“เพราะไม่มีใครมาคอยสอนมึงเหรอ?”

เตชินท์หันไปมอง

“มึงพูดถึงใคร?”

“กูยังไม่ได้พูดชื่อเลย”

เตชินท์เงียบไป

ภูผากับวายุหันมามองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มออกมา

“กูว่าแล้ว”

“ว่าอะไร?”

“มึงสนใจเด็กทุนคนนั้นจริง ๆ”

เตชินท์วางจอยเกมลง

“กูแค่เบื่อ”

“เบื่ออะไร?”

“เบื่อที่เธอไม่สนใจกู”

คราวนี้ทั้งห้องเงียบไปทันที

เตชินท์เองก็ชะงักไปเช่นกัน

เขาไม่คิดว่าตัวเองจะพูดออกมาแบบนั้น

ภูผาเริ่มยิ้มกว้าง

“มึงพูดเองนะ”

“กูหมายถึง…”

“ไม่ต้องแก้ตัว”

เตชินท์คว้าหมอนปาใส่เพื่อน

“หุบปาก!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นในห้อง

แต่ก่อนที่เตชินท์จะได้พูดอะไรต่อ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

ข้อความจากพี่สาวปรากฏบนหน้าจอ

อลินา: เย็นนี้พาขวัญจะมาติวให้นาย

เตชินท์อ่านซ้ำอีกครั้ง

พาขวัญ?

เธอจะมาติวให้เขา?

ชายหนุ่มยิ้มขึ้นทันที

ภูผาที่เห็นสีหน้าของเขาถึงกับส่ายหน้า

“มึงกำลังคิดอะไรอยู่?”

“ไม่ได้คิดอะไร”

“หน้าอย่างมึงไม่เคยแปลว่าไม่ได้คิดอะไร”

เตชินท์หยิบจอยเกมขึ้นมาอีกครั้ง

“เย็นนี้กูจะเล่นเกม”

วายุขมวดคิ้ว

“แล้วติวหนังสือ?”

เตชินท์ยิ้มมุมปาก

“ก็เล่นเกมไปด้วย ติวไปด้วย”

ช่วงเย็น

พาขวัญมาถึงห้องพิเศษตามที่อลินานัดหมาย

เธอเคยคิดว่าการติวหนังสือคงเป็นเรื่องง่าย

แต่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป…

เสียงเกมก็ดังสนั่น

“ซ้าย ๆๆๆ! ยิงมัน!”

“มึงจะตายแล้ว!”

“เตช มึงเล่นอะไรของมึง!”

พาขวัญยืนอยู่หน้าประตูอย่างนิ่งงัน

ตรงหน้าเธอคือเตชินท์ที่กำลังนั่งเล่นเกมอย่างสบายใจ

ข้าง ๆ คือภูผากับวายุ

ทั้งสามคนหันมามองเธอพร้อมกัน

เตชินท์เป็นคนแรกที่ยิ้ม

“อ้าว ครูมาแล้ว”

พาขวัญมองเขา

“คุณยังไม่ได้เริ่มเรียนเลยใช่ไหมคะ?”

“กำลังเรียนอยู่”

“เรียนอะไรคะ?”

“เรียนเกม”

พาขวัญหลับตาลงชั่วครู่

“พี่อลินจ้างฉันมาติวหนังสือให้คุณค่ะ ไม่ได้จ้างให้มานั่งดูคุณเล่นเกม”

เตชินท์ยักไหล่

“ก็ฉันไม่อยากเรียน”

“งั้นฉันจะกลับค่ะ”

เธอหันหลังทันที

“เดี๋ยว”

เตชินท์รีบลุกขึ้น

พาขวัญหันกลับมา

“มีอะไรคะ?”

“เธอจะกลับไม่ได้”

“ทำไมคะ?”

“พี่ฉันจ้างเธอมาแล้ว”

“ถ้าคุณไม่เรียน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่”

เตชินท์มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ

ผู้หญิงคนนี้ดื้อกว่าที่เขาคิด

เขาจึงยิ้มขึ้น

“งั้นมาเล่นเกมกับฉัน”

พาขวัญขมวดคิ้ว

“อะไรนะคะ?”

“ถ้าเธอชนะ ฉันจะยอมเรียน”

“แล้วถ้าฉันแพ้ล่ะคะ?”

“เธอต้องอยู่เล่นกับฉันจนกว่าฉันจะพอใจ”

พาขวัญมองเขาอย่างรู้ทัน

“คุณคิดว่าฉันเล่นเกมไม่เป็นเหรอคะ?”

เตชินท์ยิ้ม

“ก็ไม่รู้สิ”

“ได้ค่ะ”

ภูผากับวายุหันมามองพร้อมกัน

“ขวัญ เธอแน่ใจนะ?”

แพรไหมเคยบอกพาขวัญว่าเกมนี้เป็นเกมที่เตชินท์เล่นเก่งมาก

แต่พาขวัญไม่ได้กลัว

เธอวางกระเป๋าลงบนโซฟา

“ฉันจะเล่นค่ะ”

เตชินท์นั่งลงข้าง ๆ แล้วส่งโทรศัพท์ให้เธอ

“ใช้เครื่องนี้”

พาขวัญรับมา

เกมเริ่มต้นขึ้น

ช่วงแรกเตชินท์ยังเล่นอย่างสบาย ๆ

เขาคิดว่าพาขวัญคงเล่นไม่เป็น

แต่ไม่ถึงห้านาทีต่อมา…

“เดี๋ยวนะ”

เตชินท์ขมวดคิ้ว

ตัวละครของพาขวัญกำลังไล่ฆ่าฝ่ายตรงข้ามอย่างต่อเนื่อง

ภูผาเริ่มหันมามอง

“ขวัญ เธอเล่นเกมนี้เป็นด้วยเหรอ?”

“นิดหน่อยค่ะ”

“นิดหน่อยของเธอคืออะไร?”

พาขวัญไม่ได้ตอบ

เธอกำลังตั้งใจเล่นเกม

เตชินท์เริ่มจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ

แต่สุดท้าย…

ทีมของพาขวัญก็เป็นฝ่ายชนะ

บนหน้าจอปรากฏคำว่า VICTORY

ทั้งห้องเงียบสนิท

พาขวัญวางโทรศัพท์ลง

“คุณแพ้แล้วนะคะ”

เตชินท์มองหน้าจอ

จากนั้นก็มองหญิงสาวข้าง ๆ

“เธอโกง”

พาขวัญขมวดคิ้ว

“ฉันโกงตรงไหนคะ?”

“เธอเล่นเก่งเกินไป”

“นั่นไม่ใช่การโกงค่ะ”

ภูผาหลุดหัวเราะ

วายุส่ายหน้า

“มึงแพ้แล้วก็ยอมรับเถอะ”

เตชินท์หันไปมองเพื่อน

“กูไม่ได้แพ้”

พาขวัญยกคิ้ว

“ผลอยู่บนหน้าจอค่ะ”

เตชินท์หันกลับมามองเธอ

หญิงสาวกำลังยิ้มเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอยิ้มแบบนั้น

ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพ

แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ว่าตัวเองชนะ

เตชินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะยิ้มตาม

“ก็ได้”

เขาหยิบหนังสือขึ้นมาวางบนโต๊ะ

“ติวสิ”

พาขวัญมองเขาอย่างแปลกใจ

“จริงเหรอคะ?”

“ฉันเป็นคนรักษาคำพูด”

ภูผาเบะปาก

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เตชินท์คว้าหมอนปาใส่เขาอีกครั้ง

พาขวัญนั่งลงตรงข้ามเขา ก่อนจะเริ่มเปิดหนังสือ

และนั่นคือครั้งแรก…

ที่เตชินท์ยอมเปิดหนังสือเรียนด้วยตัวเอง

แม้เขาจะยังคงกวนประสาทเธอทุกห้านาที

แต่สำหรับพาขวัญแล้ว…

อย่างน้อยวันนี้ก็ถือว่าเธอทำสำเร็จ

เธอสามารถเอาชนะคุณชายตัวร้ายได้หนึ่งครั้ง

โดยที่ยังไม่รู้เลยว่า…

ตั้งแต่วันที่เธอชนะเกมนั้น

เตชินท์ก็เริ่มมองเธอแตกต่างจากเดิม

เพราะเธอไม่ใช่แค่ยัยเด็กทุนที่เขาอยากแกล้งอีกต่อไป

แต่กำลังกลายเป็นผู้หญิงที่เขาอยากรู้จักมากขึ้นเรื่อย ๆ