LOGINหลังจากเหตุการณ์ที่หน้าตึกเรียน พาขวัญก็ไม่ได้สนใจชายหนุ่มคนนั้นอีก
สำหรับเธอแล้ว เขาก็เป็นเพียงนักศึกษาคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีคนรู้จักเยอะเป็นพิเศษเท่านั้น
“ขวัญ เธอรู้ไหมว่าเมื่อกี้เธอเดินผ่านใครมา?”
แพรไหมถามขึ้นทันทีที่ทั้งสองเดินเข้าห้องเรียน
พาขวัญวางหนังสือลงบนโต๊ะ
“ใครเหรอ?”
แพรไหมมองหน้าเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อ
“เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”
“ไม่รู้”
“นั่นคือเตชินท์ วัฒนกุล”
พาขวัญขมวดคิ้ว
“แล้วเขาเป็นใคร?”
แพรไหมทำหน้าเหมือนกำลังจะเป็นลม
“เธอถามจริง?”
“อืม”
“เขาเป็นลูกชายของเจ้าของมหาวิทยาลัยนี้”
พาขวัญชะงักไปเล็กน้อย
“เจ้าของมหาวิทยาลัย?”
“ใช่ แล้วก็เป็นหัวหน้าแก๊งที่ดังมากในมหาลัยด้วย”
“หัวหน้าแก๊ง?”
“ใช่ คนที่เดินอยู่กับเขาเมื่อกี้คือภูผากับวายุ เพื่อนสนิทของเขา”
แพรไหมลดเสียงลงเล็กน้อย
“ฉันได้ยินมาว่าไม่มีใครกล้ายุ่งกับพวกเขาเลยนะ”
พาขวัญฟังแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
“แต่เขาก็เป็นนักศึกษาเหมือนเรา”
“ขวัญ เธออย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นนะ”
“ทำไม?”
“เพราะเธออาจโดนหาเรื่อง”
พาขวัญถอนหายใจ
“ฉันไม่ได้ไปหาเรื่องใครสักหน่อย”
เธอพูดจบก็เปิดหนังสือเตรียมเรียน
แต่ไม่รู้เลยว่า คนที่กำลังถูกพูดถึงนั้นกำลังยืนอยู่หน้าห้อง
เตชินท์เดินเข้ามาพร้อมกับภูผาและวายุ
ทันทีที่เขาปรากฏตัว บรรยากาศในห้องก็เงียบลงเล็กน้อย
นักศึกษาหลายคนหันไปมอง
แต่เตชินท์ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น
สายตาของเขากลับหยุดอยู่ที่โต๊ะด้านหน้า
ตรงที่พาขวัญกำลังตั้งใจอ่านหนังสือ
เธอไม่แม้แต่จะหันมามองเขา
“นั่นไง”
ภูผากระซิบ
“คนที่มึงสนใจ”
เตชินท์หันไปมองเพื่อน
“ใครสนใจ?”
“มึงไง”
“กูแค่เห็นว่าเธอน่าสนใจ”
“มันก็เหมือนกันไหม?”
เตชินท์ไม่ตอบ
เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านหลังพาขวัญ
ภูผากับวายุจึงนั่งตาม
พาขวัญยังคงอ่านหนังสือต่อไป
จนกระทั่งปากกาด้ามหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะของเธอ
เธอเงยหน้าขึ้น
เตชินท์กำลังมองเธออยู่
“อะไรคะ?”
“ปากกา”
“ฉันเห็นค่ะ”
“ยืมหน่อย”
พาขวัญมองปากกาของตัวเอง ก่อนจะมองเขา
“คุณมีของตัวเองไหมคะ?”
เตชินท์ยกคิ้ว
“มี”
“งั้นก็ใช้ของตัวเองสิคะ”
ภูผาที่นั่งอยู่ด้านหลังถึงกับหลุดหัวเราะ
เตชินท์หันไปมองเพื่อน
“ขำอะไร?”
“เปล่า ๆ กูแค่รู้สึกว่ามึงเจอคนที่เหมาะสมกับมึงแล้ว”
พาขวัญไม่เข้าใจว่าพวกเขาพูดอะไรกัน เธอจึงหันกลับมาอ่านหนังสือต่อ
เตชินท์มองแผ่นหลังของเธออย่างหงุดหงิด
นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงปฏิเสธเขาแบบไม่ลังเล
“เธอชื่ออะไร?”
พาขวัญยังคงอ่านหนังสือ
“ถามฉันเหรอคะ?”
“ในห้องนี้มีคนอื่นหรือไง?”
“พาขวัญค่ะ”
“ชื่อเล่น?”
“ขวัญ”
“อืม”
“ถามทำไมคะ?”
เตชินท์เอนหลังพิงเก้าอี้
“ก็แค่อยากรู้”
พาขวัญมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“รู้แล้วก็เลิกถามได้แล้วค่ะ ฉันจะอ่านหนังสือ”
คำตอบนั้นทำให้เตชินท์นิ่งไป
ภูผาก้มหน้าลงกับโต๊ะเพื่อกลั้นหัวเราะ
ส่วนวายุเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เตชินท์มองพาขวัญด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
ผู้หญิงคนนี้…
กล้าสั่งเขา?
หลังเลิกเรียน
พาขวัญรีบเก็บหนังสือใส่กระเป๋า
“ฉันต้องไปทำงานแล้วนะ”
แพรไหมพยักหน้า
“วันนี้ฉันมีธุระ เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันนะ”
“โอเค”
พาขวัญเดินออกจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว
แต่ยังไม่ทันจะเดินพ้นอาคาร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“นี่”
พาขวัญหันกลับไป
เตชินท์กำลังเดินเข้ามาหาเธอ
“มีอะไรคะ?”
“จะไปไหน?”
พาขวัญขมวดคิ้ว
“ไปทำงานค่ะ”
“ทำงาน?”
“ค่ะ”
“ทำไมต้องทำ?”
คำถามนั้นทำให้พาขวัญมองเขานิ่ง ๆ
“เพราะฉันต้องใช้เงินค่ะ”
เตชินท์ชะงัก
เขาไม่เคยคิดว่าคนที่เรียนเก่งแบบเธอจะต้องทำงานหลังเลิกเรียน
“ฉันให้เงินเธอได้นะ”
พาขวัญมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“อะไรนะคะ?”
“ฉันบอกว่า ฉันให้เงินเธอได้”
เตชินท์พูดอย่างเป็นธรรมชาติ
สำหรับเขา เงินจำนวนหนึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่
แต่สำหรับพาขวัญ…
คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจ
“ไม่ต้องค่ะ”
“ทำไม?”
“ฉันไม่ได้ขอ”
เตชินท์ขมวดคิ้ว
“ฉันให้เอง”
“ฉันก็ไม่รับค่ะ”
“เธอรู้ไหมว่าคนอื่นอยากได้เงินจากฉันมากแค่ไหน?”
“แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันคะ?”
เตชินท์เงียบ
พาขวัญสะพายกระเป๋าขึ้นบนไหล่
“ฉันขอตัวนะคะ”
เธอเดินออกไปทันที
เตชินท์ยืนมองตามด้วยสีหน้าหงุดหงิด
“มึงโดนปฏิเสธเรื่องเงินด้วยว่ะ”
ภูผาเดินเข้ามาพร้อมกับวายุ
เตชินท์หันไปมอง
“เงียบไปเลย”
ภูผายิ้ม
“กูว่ามึงเจอคนที่น่าสนใจจริง ๆ แล้วว่ะ”
เตชินท์มองไปยังทางที่พาขวัญเดินจากไป
เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกหงุดหงิด
ทั้งที่ปกติไม่เคยสนใจว่าผู้หญิงคนไหนจะรับหรือไม่รับเงินของเขา
แต่ยัยเด็กทุนคนนั้น…
กลับทำให้เขาอยากรู้จักเธอมากขึ้น
ค่ำวันนั้น
พาขวัญกำลังทำงานอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง
เธอเดินเสิร์ฟอาหารไปมาอย่างคล่องแคล่ว แม้จะเหนื่อยจากการเรียนมาทั้งวัน
“ขวัญ โต๊ะห้าขอเช็กบิลด้วยนะ”
“ได้ค่ะ”
หญิงสาวรับคำแล้วเดินไปยังโต๊ะที่ได้รับมอบหมาย
แต่ทันทีที่เธอเดินเข้าไปใกล้ เธอก็ต้องชะงัก
เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือ…
เตชินท์
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองเธอ
มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น
“อ้าว…”
พาขวัญถอนหายใจเบา ๆ
“คุณอีกแล้วเหรอคะ?”
เตชินท์เอนหลังพิงเก้าอี้
“ดูเหมือนเราจะเจอกันบ่อยนะ”
“ฉันทำงานที่นี่ค่ะ”
“อ๋อ”
เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มกวน ๆ
“เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟด้วยเหรอ?”
พาขวัญมองเขานิ่ง ๆ
“ค่ะ มีปัญหาอะไรไหมคะ?”
“เปล่า แค่ไม่คิดว่าเด็กทุนจะทำงานหนักขนาดนี้”
คำว่า เด็กทุน ทำให้พาขวัญชะงัก
เธอวางใบเสร็จลงบนโต๊ะ
“ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ”
เตชินท์มองเธอเดินออกไป
ภูผาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมามองเขา
“มึงไปแกล้งอะไรเขาอีก?”
“กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย”
วายุเหลือบมอง
“แต่หน้ามึงกำลังคิดจะทำ”
เตชินท์ยิ้ม
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะมองตามพาขวัญที่กำลังเดินไปเสิร์ฟอาหารโต๊ะอื่น
“พรุ่งนี้…”
ภูผาถอนหายใจ
“อะไรอีก?”
เตชินท์ยิ้มกว้างกว่าเดิม
“กูจะทำให้ยัยเด็กทุนคนนั้นพูดกับกูดี ๆ ให้ได้”
วายุส่ายหน้า
“กูว่ามึงกำลังหาเรื่องใส่ตัว”
เตชินท์ไม่ได้สนใจ
เพราะเขาไม่เคยคิดเลยว่า…
การตั้งใจเข้าไปกวนประสาทผู้หญิงคนหนึ่ง
จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ในอนาคต
และที่สำคัญ…
เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
คนที่เขากำลังคิดจะแกล้งในวันพรุ่งนี้…
กำลังจะกลายเป็นคนที่เขาไม่ยอมให้ใครมาแกล้งแทนเขาในสักวันหนึ่ง 💗
ห้องทั้งห้องเงียบสนิทสายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ข้อความบนโทรศัพท์ของลลิตา"ฉันกลับมาแล้ว ลลิตา"ด้านล่างปรากฏชื่อผู้ส่งเพียงคำเดียวอรดาพาขวัญกลืนน้ำลาย"อรดา...คือพี่สาวฝาแฝดของคุณอรพรรณจริง ๆ เหรอคะ?"นรินทร์พยักหน้า"ใช่""แล้วเธอต้องการอะไร?""นั่นแหละที่ผมยังไม่รู้"ลลิตากำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น"เธอไม่ควรกลับมา..."เตชินท์หันไปมอง"ทำไม?"ลลิตาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่น"เพราะอรดาไม่ใช่แค่คนที่รู้เรื่องทั้งหมด""เธอคือคนที่เริ่มต้นเรื่องทั้งหมด"ความจริงในคืนเมื่อสิบห้าปีก่อนลลิตานั่งลงบนโซฟาพาขวัญนั่งข้าง ๆ แม่เตชินท์ นรินทร์ และเตชิตายืนอยู่ตรงหน้าทุกคนกำลังรอฟังความจริงลลิตาสูดหายใจลึก"คืนนั้น...""วันที่ 17 เมษายน 2011""พ่อของขวัญนัดฉันไปพบที่โกดังเก่า"พาขวัญตั้งใจฟัง"เขาบอกว่ามีคนกำลังขโมยเงินของบริษัท""และคนคนนั้นไม่ได้ทำคนเดียว"เตชินท์ถาม"แล้วเกี่ยวอะไรกับอรดา?"ลลิตามองเขา"อรดาเป็นคนที่จัดการบัญชีทั้งหมด""เธอรู้ว่าเงินถูกส่งไปที่ไหน"นรินทร์เสริม"และเธอรู้ว่าหลักฐานอยู่ที่ไหน"ลลิตาพยักหน้า"คืนนั้นฉันกับพ่อของขวัญกำลังจะเอาหลักฐานไปให้ตำรวจ
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบพาขวัญจ้องชื่อบนสมุดบัญชีด้วยหัวใจที่สั่นไหวนรินทร์ชื่อที่เธอเห็นอยู่บ่อยครั้งในช่วงหลายวันที่ผ่านมาอาจารย์ที่คอยช่วยเหลือเธออาจารย์ที่เคยปกป้องเธออาจารย์ที่เป็นคนพาเธอเข้าใกล้ความจริงจะเป็นคนทรยศจริง ๆ งั้นเหรอ?"ไม่จริง..."พาขวัญส่ายหน้า"อาจารย์นรินทร์ไม่มีทางทำแบบนั้น"เตชินท์ไม่ได้ตอบเขามองชื่อบนสมุดอย่างใช้ความคิดลลิตาปิดสมุดลง"แม่เองก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ฝ่ายไหน""แต่ชื่อของเขาปรากฏในบัญชีตั้งแต่วันแรก"เตชินท์ถามทันที"ในบัญชีเขาเป็นคนรับเงินหรือเปล่า?""ไม่"ลลิตาส่ายหน้า"ชื่อเขาอยู่ในช่องของคนที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายเอกสาร"พาขวัญขมวดคิ้ว"หมายความว่าอาจารย์ไม่ได้เกี่ยวกับเงิน?""อาจเกี่ยวกับความลับ"ลลิตาตอบ"และนั่นอาจอันตรายยิ่งกว่าเรื่องเงิน"เตชินท์หยิบสมุดขึ้นมาอีกครั้งเขาพลิกดูทีละหน้ามีตัวเลขจำนวนมากวันที่ชื่อบริษัทชื่อบุคคลแต่สิ่งหนึ่งที่ผิดปกติคือ...บางหน้าถูกฉีกออก"มีคนเคยเปิดสมุดนี้"ลลิตาพยักหน้า"ก่อนที่แม่จะหนี""มีคนเข้ามาในบ้าน""และพยายามเอาสมุดไป"เตชินท์ถาม"ใคร?""แม่ไม่เห็นหน้า""แต่แม่จำเสียงได้"พา
พาขวัญยืนจ้องข้อความบนโทรศัพท์อยู่นาน"ถ้าอยากให้เขากลับมา...มาหาฉันคนเดียว"ด้านล่างคือพิกัดของบ้านหลังหนึ่งบ้านที่เธอไม่เคยรู้จักแต่กลับมีชื่อว่า...บ้านลลิตาหัวใจของพาขวัญเต้นแรงลลิตา...ชื่อเดียวกับชื่อแม่ของเธอในทะเบียนสมรส"ขวัญ"เสียงแพรไหมดังขึ้นพาขวัญรีบดับหน้าจอ"มีอะไร?""เมื่อกี้ใครส่งข้อความมา?"พาขวัญเงียบเธอรู้ดีว่าถ้าบอกทุกคน พวกเขาจะไม่มีทางปล่อยให้เธอไปคนเดียวแต่ถ้าเตชินท์อยู่ที่นั่น...เธอก็ต้องไป"ฉันมีธุระนิดหน่อย"แพรไหมมองหน้าเพื่อน"ธุระอะไร?""ฉัน..."พาขวัญกำโทรศัพท์แน่นก่อนตัดสินใจพูดความจริง"ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าเตชินท์อยู่ที่ไหน"บ้านลลิตาบ้านหลังเล็กตั้งอยู่ในพื้นที่เงียบสงบไม่มีรั้วสูงไม่มีคนเฝ้าไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิดยิ่งดูธรรมดาเท่าไร...พาขวัญกลับยิ่งรู้สึกแปลกเธอยืนอยู่หน้าประตูมือสั่นเล็กน้อยก่อนกดกริ่งติ๊ง...ไม่มีเสียงตอบเธอกดอีกครั้งติ๊ง...คราวนี้ประตูเปิดออกช้า ๆหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าใบหน้าของเธอซีดดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาทั้งสองคนมองหน้ากันไม่มีใครพูดอะไรแต่ทันทีที่หญิงคนนั้นเห็นใบหน้าของพาขวัญ...เธอก็ยกมือข
เสียงเบรกดังสนั่นไปทั่วถนนเอี๊ยดดดด!รถของเตชินท์เสียหลักหมุนหลายรอบ ก่อนพุ่งชนแบริเออร์ข้างทางโครม!พาขวัญรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างศีรษะของเธอกระแทกกับเบาะก่อนทุกอย่างจะมืดลง...ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรพาขวัญค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเสียงไซเรนดังอยู่ไกล ๆกลิ่นควันและกลิ่นน้ำมันทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว"คุณเตชินท์..."เธอพยายามขยับตัว"คุณเตชินท์!"ไม่มีเสียงตอบพาขวัญหันไปมองด้านข้างเบาะคนขับว่างเปล่า"ไม่..."เธอรีบปลดเข็มขัดแต่ประตูฝั่งของเธอกลับเปิดไม่ออก"ช่วยด้วย!"เสียงของเธอสั่น"มีใครอยู่ไหมคะ!"ไม่นาน...เสียงคนก็ดังขึ้นจากด้านนอก"มีคนอยู่ข้างใน!"ประตูถูกงัดออกเจ้าหน้าที่รีบเข้ามาช่วยพาขวัญออกจากรถเธอรีบถามทันที"ผู้ชายที่อยู่ในรถล่ะคะ?"เจ้าหน้าที่มองหน้ากัน"คนขับเหรอ?""ใช่ค่ะ!""ตอนเจ้าหน้าที่มาถึง..."เขาหยุด"ไม่พบคนขับครับ"พาขวัญหน้าซีด"เป็นไปไม่ได้..."อีกฝั่งของถนนรถของภูผาจอดอยู่ไม่ไกลเขาวิ่งเข้ามาหาพาขวัญ"ขวัญ!""ภูผา..."เธอรีบจับแขนเขา"เตชินท์อยู่ไหน?"ภูผานิ่ง"ผมกำลังตามหาอยู่""เขาหายไป"พาขวัญน้ำตาไหลทันที"เขาจะเป็นอะไรไหม?"ภูผาพยายามตั้งส
เสียงระเบิดจากชั้นบนทำให้พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนพาขวัญสะดุ้งสุดตัวเตชินท์รีบดึงเธอเข้ามาไว้ข้างหลังตัวเอง"อยู่ใกล้ฉัน""ค่ะ..."นรินทร์รีบเดินไปที่ประตูอีกด้าน"ทางนี้""ทางออกอยู่ด้านหลังบ้าน"เตชินท์มองเขาอย่างไม่ไว้ใจ"แน่ใจนะ?""ถ้าคุณยังไม่เชื่อผม..."นรินทร์หันกลับมา"ก็พาเธอไปเอง"เตชินท์ไม่ได้ตอบแต่เขาจับมือพาขวัญแน่นขึ้นทั้งสามรีบวิ่งไปตามทางลับบ้านเก่าตระกูลวรากรด้านบน...อรพรรณยืนอยู่กลางห้องเสียงฝีเท้าของกลุ่มชายฉกรรจ์ดังใกล้เข้ามาเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา"พวกมันกำลังลงไปข้างล่าง"เสียงจากปลายสายถาม"แล้วคุณจะทำยังไง?"อรพรรณยิ้มเย็น"ถ้าพวกมันต้องการพาขวัญ...""ฉันก็จะไม่ยอมให้พวกมันได้ตัวเธอ"เธอวางสายก่อนหยิบปืนจากกระเป๋าขึ้นมาแต่ไม่ได้ใช้เพียงเดินไปเปิดประตูอีกบานด้านหลังประตูมีทางออกอีกทางอรพรรณมองลงไป"ถึงเวลาชดใช้แล้ว..."ทางใต้ดินพาขวัญวิ่งตามเตชินท์จนแทบหายใจไม่ทัน"คุณ...""ไหวไหม?""ไหวค่ะ"เตชินท์ชะลอฝีเท้า"ถ้าไม่ไหวบอก""ฉันไม่เป็นไร"นรินทร์ที่เดินนำอยู่หันกลับมา"อีกนิดเดียว""เราจะถึงห้องเก็บเอกสาร"พาขวัญขมวดคิ้ว"ห้องเก็บเอกสาร?""ใช่""ที่
ตั้งแต่ได้รับจดหมาย...เตชินท์ก็แทบไม่ได้พูดอะไรอีกกระดาษแผ่นนั้นถูกวางอยู่บนโต๊ะทำงาน"ถ้าอยากช่วยพาขวัญ...มาหาฉันคนเดียว"เขานั่งมองข้อความอยู่นานสิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่การที่อรพรรณกลับมาแต่เป็นการที่เธอรู้จักพาขวัญมากเกินไปรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนและรู้ว่าเขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ"คิดอะไรอยู่คะ?"เสียงหวานดังขึ้นจากหน้าประตูเตชินท์รีบเก็บจดหมาย"ไม่มีอะไร"พาขวัญเดินเข้ามาเธอมองเขานิ่ง ๆ"คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ"เตชินท์ถอนหายใจ"ขวัญ...""มีอะไร?"เขาเงียบสุดท้ายจึงยื่นจดหมายให้เธอพาขวัญอ่านจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไป"คุณจะไปจริง ๆ เหรอ?""ใช่""คนเดียว?""ใช่"พาขวัญส่ายหน้า"ไม่ได้""มันบอกให้ฉันไปคนเดียว""แล้วคุณก็จะเชื่อ?""ถ้าฉันไม่ไป..."เตชินท์มองเธอ"เธออาจเป็นอะไร"พาขวัญเม้มริมฝีปาก"แล้วถ้าคุณเป็นอะไรล่ะ?"คำถามนั้นทำให้เขาเงียบเธอพูดต่อ"คุณคิดว่าฉันจะอยู่เฉย ๆ ได้เหรอ?"เตชินท์ยิ้มบาง ๆ"เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากให้เธอไปด้วย""แต่ฉันจะไป""ขวัญ...""ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ"เธอมองเขาตรง ๆ"ถ้าคุณกำลังจะเดินเข้าไปในกับดัก ฉันก็จะอยู่ข้างคุณ"เตชินท







