บทที่ 6 นางร้ายไม่ยอมแพ้

ยามกลับถึงจวน ข้าก็สำรอกออกมาจนสิ้นแรง

​มิใช่เพราะเมามายจากการนั่งรถม้า ทว่าเป็เพราะ ‘ผงซ่างหาน’ เริ่มจู่โจมร่างกายจนปั่นป่วนไปหมด

​“แค่ก! แค่กๆ!” ข้าใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ทว่าเมื่อคลี่ออกดู กลับพบจุดโลหิตสีแดงฉานกระจายตัวประหนึ่งหยาดเหมันต์ร่วงโรยลงบนหิมะ

​โลหิต... มันเริ่มแล้วจริงๆ

​“คุณหนู!” เสี่ยวเถาหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว “ท่าน... ท่านกระอักโลหิตแล้วนะเจ้าคะ! ข้าจะไปตามหมอ ไม่สิ... หมอกงเป็นผู้วางยา ท่านต้องไปร้องขอความเป็นธรรมจากแม่ทัพมู่!”

​“หุบปากเเดี๋ยวนี้” ข้าฉุดนางมานั่งลงข้างกาย “หากเจ้าโวยวายไป พรุ่งนี้คนทั้งเมืองย่อมรู้ว่าเจียงลั่วอวี่กำลังจะสิ้นชื่อ แล้วเจ้าคิดว่าบุรุษทั้งสามที่เหลือจะนิ่งเฉยหรือ? พวกเขาคงไม่รอให้ข้าตายเองหรอก แต่จะมาชิงปลิดชีพข้าเสียก่อนมากกว่า”

​เสี่ยวเถากัดริมฝีปากจนสั่นเทา น้ำตาคลอเบ้า “แล้วจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ... อีกเพียงสามเดือนคุณหนูก็จะ...”

​“ข้ามิยอมตาย” ข้าคว้าถ้วยชาขึ้นมาดื่มล้างรสขมปร่าในลำคอ “ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า... ข้าจะมิยอมก้าวเท้าเข้าสู่ปรโลก จนกว่าจะชดใช้หนี้สินเหล่านี้ให้ครบถ้วน”

​ข้าลากเสี่ยวเถาเข้าห้องนอน ลั่นดอนประตูหน้าต่างมิดชิด แล้วจุดตะเกียงขึ้นสี่ดวงจนห้องสว่างไสว

​“เตรียมกระดาษ พู่กัน และหมึกที่ดำขลับที่สุดมาให้ข้า”

​“คุณหนูจะ... เขียนพินัยกรรมหรือเจ้าคะ?”

​“เขียนบัญชีหนี้แค้นที่ข้าต้องสะสางต่างหาก!” ข้าตบโต๊ะเสียงดัง

​เสี่ยวเถารีบจัดเตรียมตามคำสั่ง ข้าจุ่มปลายพู่กันลงในน้ำหมึก ตั้งสมาธิให้มั่นคง

​หนึ่งปี... หนี้ชีวิตสี่คน หนี้สินสามล้านตำลึงทอง และหนี้พิษอีกหนึ่งขวด

​หากมิจัดระเบียบให้ดี สมองของข้าคงแตกดับก่อนจะถูกแล่เนื้อเถือกหนังเป็นแน่

​ข้าเริ่มตวัดพู่กันลงบนแผ่นกระดาษสี่แผ่น วางเรียงรายบนโต๊ะ แสงตะเกียงที่วูบไหวสะท้อนเงาหน้าข้าบนกระดาษ ดูซูบซีดไม่ต่างจากภูตผี

​“คุณหนู...” เสี่ยวเถาอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วน้ำตาร่วงอีกครา “นี่มิใช่การไถ่โทษแล้วนะเจ้าคะ แต่นี่คือหนทางดิ้นรนออกจากนรกชัดๆ”

​“ถูกต้อง” ข้ายกชาขึ้นจิบ แม้จะขมขื่นเพียงใดข้าก็ต้องแย้มยิ้ม “และข้าจะต้องรอด”

​ข้าหยิบกระดาษแผ่นที่สี่ขึ้นมาจ้องมองนาม ‘จ้าวหลิงเซียว’ โลหิตของเขาที่ป้ายเปื้อนอาภรณ์แดงของข้ายมเย็นยังมิได้ซักล้าง ข้าหยิบผ้านั้นขึ้นมาใกล้จมูก กลิ่นกำยานเย็นเยียบปนกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยมากระทบประสาท... น่าประหลาดนัก เหตุใดใจข้าจึงสั่นไหวเช่นนี้

​“แค่ก!” ข้าไออีกครั้ง คราวนี้รสคาวเลือดชัดเจนยิ่งขึ้น

​ผงซ่างหานมิเคยรอท่าใครจริง ๆ

​“เสี่ยวเถา” ข้าสั่งการเฉียบขาด “พรุ่งนี้ยามเหม่า เตรียมตัวไปหอหมอกง ยามอู่ เข้าวังไปพบองค์รัชทายาท ยามเซิน กลับมาคุมคนขุดห้องใต้ดินน้ำแข็ง และยามโหย่ว ตรวจบัญชีกองทุนทหารให้ท่านแม่ทัพ”

​เสี่ยวเถาอ้าปากค้าง “คุณหนูจะมิพักผ่อนบ้างหรือเจ้าคะ?”

​“เอาไว้พักผ่อนยามลงหลุมศพก็ยังมิสาย” ข้าม้วนแผ่นกระดาษทั้งสี่ซุกใส่แขนเสื้อ “ไปนอนเสีย พรุ่งนี้ข้าต้องงดงามที่สุด ฉลาดที่สุด และต้องรอดชีวิตให้ได้!”

​เมื่อเสี่ยวเถาออกไป ข้านั่งลำพังในความมืดที่เหลือเพียงแสงตะเกียงดวงเดียว

​มู่เจ๋อใช้คมดาบจ่อคอ

เสิ่นชิงโจวใช้สัญญาหนี้บีบคั้น

กงอวี้หลันใช้ยาพิษกรอกปาก

จ้าวหลิงเซียวใช้โลหิตป้ายอาภรณ์

​สี่บุรุษ สี่หนี้แค้น สี่เวลาตาย... ทว่าข้ามีเพียงหนึ่งสมองกับข้อมูลนิยายที่รู้ล่วงหน้าเท่านั้น

​“สามร้อยหกสิบห้าวัน... เจียงลั่วอวี่ เจ้าห้ามตายเด็ดขาด ห้ามโง่เขลาเพราะความรัก และห้ามพลาดพลั้งแม้เพียงก้าวเดียว!”

​ข้าพึมพำกับความว่างเปล่า ก่อนจะดับตะเกียงดวงสุดท้ายลง

​“และข้าจะสยบบุรุษทั้งสี่นี้... ให้มาสยบอยู่แทบเท้าข้าให้จงได้”

​ลมราตรีพัดกรรโชกหน้าต่างดังกึกกัก คล้ายเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากโชคชะตา

​พรุ่งนี้... ศึกแรกที่หอหมอกง เข็มเงินหนึ่งร้อยแปดเล่ม ข้าจะเป็นผู้ตรวจนับมันด้วยตนเอง!