บทที่ 3 พ่อค้าเสิ่นที่ถูกนางร้ายหลอก

ข้าเอนกายพักผ่อนได้เพียงสองชั่วยามก็ต้องตื่นจากนิทรา

​เสี่ยวเถาเขย่าตัวข้าเบาๆ ดวงตาของนางยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้ไม่จางหาย

​“คุณหนูเจ้าคะ ท่านคัดรายชื่อมาทั้งคืน มิสู้พักผ่อนต่ออีกสักนิดเถิดเจ้าค่ะ จะรีบออกไปแจกจ่ายเงินทองตอนนี้เชียวหรือ?”

​“หนี้ชีวิตนั้นเร่งด่วนปานไฟลามทุ่ง มิอาจรอช้าได้แม้เพียงเค่อเดียว” ข้ายันกายลุกขึ้น ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั้งแผ่นหลังประหนึ่งถูกขุนเขาข่มทับ แต่ในเมื่อเมื่อวานข้ารอดพ้นจากคมดาบของแม่ทัพมู่เจ๋อมาได้ วันนี้จะมาสิ้นใจเพียงเพราะอดนอนมิได้เด็ดขาด

​ข้าสั่งการให้เสี่ยวเถาไปตามตัวหลงจู๊และหัวหน้าบัญชีตระกูลเจียงมาทั้งหมด พร้อมตั้งโต๊ะหน้าจวน ขึงป้ายผ้าตัวอักษรวิจิตรบรรจงว่า ‘กองทุนชดเชยศึกนอกด่านตระกูลเจียง’

​เหล่าชาวบ้านที่เคยหมายจะเอาชีวิตข้าเมื่อวันวาน บัดนี้กลับเข้าแถวเรียงรายยาวเหยียดไปถึงหัวมุมถนน บางคนยังคงส่งสายตาชิงชังมาให้ แต่เมื่อเห็นหีบเงินหนึ่งร้อยตำลึงวางเรียงรายเป็นตับ พวกเขาก็ต่างลอบกลืนน้ำลายด้วยความโลภระคนยินดี

​“ทุกท่านโปรดฟัง! ผู้ใดที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนทหารนอกด่านจงก้าวออกมา ข้ายืนยันว่าแจกจ่ายตามจริงมิมีคดโกง โดยมีท่านแม่ทัพมู่เจ๋อเป็นผู้กำกับการตรวจสอบ!” ข้าตะโกนจนเสียงแหบพร่า แจกจ่ายไปได้เพียงครึ่งวัน เงินทองก็ปลาสนาการไปเกือบแสนตำลึง

​แม้มือจะล้า ปากจะแห้งผากเพียงใด แต่ใจข้ากลับเบาบางลงบ้าง อย่างน้อยหนี้ก้อนแรกก็เริ่มถูกชำระแล้ว

​“คุณหนู พักจิบชาสักนิดเถิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถายื่นจอกชามาให้

​ทว่า... ทันทีที่ข้ายกชาขึ้นจรดริมฝีปาก

​โครม!

​โต๊ะแจกเงินข้างกายข้าถูกถีบจนกระเด็นลอยเคว้ง หีบเงินล้มคว่ำกระจายเกลื่อนพื้น ชาวบ้านต่างกรีดร้องวิ่งหนีตายกันอลหม่าน ท่ามกลางฝุ่นคลุ้งพบคราบเงาร่างหนึ่งก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

​บุรุษผู้นั้นสวมอาภรณ์ปุปะสีเทาหม่นขาดวิ่น สวมรองเท้าฟางที่ขาดจนเห็นนิ้วเท้า เส้นผมยุ่งเหยิงรุงรังประหนึ่งรังนก กลิ่นสุราขาวฉุนกึกโชยมาแต่ไกล ดูอย่างไรก็คือขอทานผู้หนึ่ง!

​ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับคมปราบประดุจพญาเหยี่ยวที่ซ่อนเร้นอยู่ในดงหนาม เขาหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ที่หัวหน้าบัญชีเพิ่งจะกระเด็นออกไป พาดขาขึ้นบนโต๊ะอย่างถือดี

​“อ้อ... ที่แท้ก็คุณหนูเจียงลั่วอวี่” น้ำเสียงเขาแหบพร่า ทว่าหนักแน่นทุกพยางค์ “เปลี่ยนบทบาทมาเป็นแม่พระผู้ใจบุญเสียแล้วหรือ? เมื่อวานข้ายังเห็นเจ้าเกือบถูกท่านแม่ทัพบั่นคออยู่รำไร”

​ชาวบ้านที่ซุ่มดูอยู่เริ่มซุบซิบกันเซ็งแซ่

​“นั่นมิใช่... นายท่านเสิ่นหรอกหรือ?”

“เสิ่นชิงโจว พ่อค้าที่เคยมั่งคั่งที่สุดในใต้หล้าผู้นั้นน่ะหรือ? ไฉนจึงมีสภาพเยี่ยงนี้ได้...”

​ข้าประคองจอกชาในมือที่เย็นเฉียบ... เขามาแล้ว สินค้าชิ้นสำคัญที่ข้าต้องชดใช้เป็นรายที่สอง

​เสิ่นชิงโจว พ่อค้าอัจฉริยะผู้ถูกเจียงลั่วอวี่หลอกล่อให้ทุ่มเงินทั้งตระกูลไปกับการค้าเกลือเถื่อน จนถูกทางการยึดทรัพย์ ตระกูลล่มสลาย ตัวเขาต้องระเห็จมาเป็นขอทานข้างถนน ในนิยายพรรณนาว่าเขาคือ ‘จิ้งจอกพันหน้า’ มักมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเสมอ ทว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับซ่อนมีดสั้นไว้นับล้านเล่ม

​“นายท่านเสิ่น” ข้าลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะตามมารยาท “ท่านสุขสบายดีหรือไม่?”

​“ฮ่าๆๆ!” เขาหัวเราะร่าพลางใช้ไม้เท้าเคาะโต๊ะเสียงดังสนั่น “สบายดีสิคุณหนู ข้าสบายเสียจนต้องซุกหัวนอนในอารามร้าง นุ่งห่มผ้าขี้ริ้ว ประทังชีพด้วยข้าวก้นบาตร ทั้งหมดนี้มิใช่เพราะความเมตตาของ ‘คนดี’ เช่นท่านหรอกหรือ ที่ชี้ทางสว่างสู่ความพินาศให้ข้า”

​เขาเน้นคำว่า ‘คนดี’ เสียจนข้าขัดเคืองในใจ

​“ข้า...”

​“มิต้องวาจาปลดเปลื้องความผิด” เขายกมือห้ามพลางแย้มยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “ข้ามิได้มาทวงถามความเป็นธรรม วันนี้ข้าเพียงนำของมาคืนเจ้า”

​เขาล่วงเข้าไปในสาบเสื้อที่ขาดวิ่น หยิบปึกกระดาษหนาเตอะปาใส่หน้าข้าอย่างแรง

​ปึก!

​ข้ารับไว้ได้ทันท่วงที ทว่าโฉนดใบหนึ่งกลับหล่นลงบนตัก เมื่อเห็นตราประทับข้าถึงกับลืมหายใจ... มันคือโฉนดที่ดินตระกูลเจียงทั้งหมด! ตั้งแต่ร้านค้าในเมืองจวินโจว ท่าเรือ โรงน้ำชา ไปจนถึงโรงจำนำ

​“ตกใจรึคุณหนู?” เขาเท้าคางยิ้ม “ลืมสิ้นแล้วหรือว่าสามปีก่อน เจ้าโน้มน้าวให้ข้านำทุนรอนทั้งหมดมาลงหุ้น ค้าเกลือวิเศษที่อ้างว่ากำไรสิบเท่า จนข้าต้องเอาที่ดินบรรพบุรุษไปค้ำประกัน”

​เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นสุราเข้มข้นขึ้น “พอความแตก เจ้าก็หลบหนีหายเข้ากลีบเมฆ ตัดไมตรีมิรู้จักตระกูลเสิ่น พ่อข้าต้องจบชีวิตด้วยขื่อคา แม่ข้าตรอมใจตาย น้องสาวข้าถูกขายเป็นทาส... บัดนี้ ที่ดินทั้งหมดของตระกูลเจียง ยกเว้นเพียงจวนหลังนี้... เป็นของข้าแล้ว!”

​เสี่ยวเถาหน้าซีดเผือด “คุณหนู... หมายความว่าเรา...”

​“หมายความว่านับแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าทุกคนจงเตรียมตัวไปนอนข้างถนนเสียเถิด!” เสิ่นชิงโจวเหยียดยิ้มกว้าง “หรือจะไปนอนอารามเดียวกับข้าก็ได้นะ ข้าจะแบ่งข้าวก้นบาตรให้เป็นทาน”

​ข้ากำโฉนดแน่น สมองหมุนวนอย่างรวดเร็ว ในนิยายเสิ่นชิงโจวจะยึดทุกอย่างและขับไล่นางร้ายไปตายเอาดาบหน้า ทว่าข้ารู้จุดอ่อนของเขา... เขาเกลียดการถูกหักหลังและคนเสียสัตย์ที่สุด แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาคือ ‘พ่อค้า’ ที่คำนวณผลได้ผลเสียเป็นที่ตั้ง

​ข้าสูดลมหายใจลึก เงยหน้าสบตาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์แล้วคลี่ยิ้มกลับไป

​“ที่ดินเก้าส่วนในสิบส่วน แลกกับชีวิตคนสี่คน นายท่านเสิ่น... ท่านคิดว่าคุ้มค่าแล้วหรือ?”

​เขาชะงักไปเล็กน้อย “คุ้มสิ... คุ้มกว่าตอนที่ข้าโง่งมเชื่อเจ้าเป็นไหนๆ”

​“ถ้าเช่นนั้น...” ข้ากวาดโฉนดทั้งหมดคืนให้เขา “ท่านจงรับคืนไปเถิด แต่ข้าขอ ‘ซื้อคืน’ ในภายหลัง”

​เขามุ่นคิ้วสงสัย

​“ข้า เจียงลั่วอวี่ ขอรับรองฐานะลูกหนี้ของท่าน หนี้สินทั้งสิ้นสามล้านตำลึง ข้าจะชดใช้คืนทุกกระเบียดนิ้ว พร้อมดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อปีตามกฎหมายการค้าแคว้นเรา”

​“เหลวไหล!” เขาตบโต๊ะเสียงดัง “เจ้าจะเอาเบี้ยที่ไหนมาจ่าย? หรือจะเอาตัวเข้าแลก? เสียใจด้วย ข้ามิพิสมัยสตรีมือเปื้อนเลือดเช่นเจ้า”

​“ข้ามิได้จะใช้แรงงาน แต่ข้าจะใช้ ‘ปัญญา’” ข้าชี้ไปที่ขมับ “นายท่านเสิ่น ท่านล้มลงเพราะเกลือ แต่ท่านหลงลืมไปแล้วหรือว่าท่านรุ่งเรืองมาจากสิ่งใด? ท่านรวยเพราะมองขาดว่าชาวบ้านต้องการสิ่งใดก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัวเสียอีก”

​ข้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนอักษรตัวใหญ่ยักษ์ลงบนกระดาษ

​‘น้ำแข็ง’

​“น้ำแข็ง?” เสิ่นชิงโจวเลิกคิ้ว “คิมหันตฤดูที่กำลังจะถึง ใครเล่ามิอยากได้น้ำแข็ง”

​“ถูกต้อง แต่ปีนี้จะเกิดภัยแล้งจัดในรอบร้อยปี น้ำในลำน้ำจะเหือดแห้งจนโรงน้ำแข็งเดิมมิอาจผลิตได้ ทว่า... หากเรากักเก็บน้ำจากยอดเขาไว้ในห้องใต้ดินที่มิดชิดตั้งแต่วันนี้ เมื่อถึงคราวนั้น เราจะเป็นเจ้าเดียวในใต้หล้าที่มีน้ำแข็งในครอบครอง จะเรียกราคาเท่าใดก็ย่อมได้”

​ดวงตาเสิ่นชิงโจววูบไหว สมองของพ่อค้าผู้ปราดเปรื่องเริ่มคำนวณกำไรมหาศาล

​“กำไรสิบเท่า...” เขาพึมพำ

​“สิบห้าเท่าต่างหาก หากให้ข้าเป็นผู้จัดการ”

​บรรยากาศเงียบสงัด เสิ่นชิงโจวจ้องมองข้าประหนึ่งเห็นวิญญาณ รอยยิ้มจิ้งจอกกลับมาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ดูจริงจังกว่าเดิม

​“เจียงลั่วอวี่...” เขาลุกขึ้นยืน “สมองของเจ้า... ดูจะมิใช่ก้อนดินเหนียวดังเดิมเสียแล้ว”

​เขาทิ้งโฉนดลงบนโต๊ะเสียงดัง พรึ่บ

​“ตกลง ข้าเสิ่นชิงโจวจะให้โอกาสเจ้าไถ่โทษ สามล้านตำลึงพร้อมดอกเบี้ย หากถึงคิมหันต์ปีหน้าเจ้ามิอาจทำกำไรตามที่ลั่นวาจาไว้...” เขาโน้มตัวมากระซิบข้างหู กลิ่นสุราจางหายไปเหลือเพียงกลิ่นอายอันตราย “เจ้าต้องมาเป็นขอทานข้างถนนเคียงข้างข้า แล้วข้าจะค่อยๆ ทวงหนี้แค้นนี้จากร่างกายของเจ้าเอง”

​เขาส่งเสียงหัวเราะในลำคอแล้วเดินจากไปอย่างองอาจกว่ายามขามา

​คืนนั้น ข้ายังคงนั่งตรวจบัญชีจนดึกดื่น ทว่าคราวนี้คือแผนการค้าขายน้ำแข็ง ลมร้อนเริ่มพัดมาสัมผัสใบหน้า ทั้งที่เพิ่งจะเดือนสาม ภัยแล้งกำลังจะมาถึงจริงๆ ดังที่นิยายจารึกไว้

​ก๊อก ก๊อก ก๊อก

​เสียงเคาะประตูจวนดังขึ้นเป็นจังหวะ ข้าเดินไปเปิดประตูด้วยตนเอง ทว่าเบื้องหน้ากลับว่างเปล่า มีเพียงกล่องไม้ใบเล็กและจดหมายที่ประทับตรา ‘ดอกโบตั๋น’

​ตราประจำตัวของหมอเทวดา กงอวี้หลัน

​ข้าเปิดจดหมายอ่านด้วยมือที่เริ่มสั่นเทา:

‘ได้ยินว่าเจ้าแจกเงินจนมือสั่น เกรงว่าจะเป็นไข้ป่า ข้าจึงส่งยาบำรุงมาให้ จงทานเสียเถิด จะได้มีแรงไว้ชดใช้หนี้’

​ข้าเปิดกล่องไม้ออก พบขวดหยกขาวใบเล็กบรรจุโอสถไว้ภายใน ยาบำรุงรึ?

​ข้าจำได้ดี... ในบทที่เก้าสิบสาม กงอวี้หลันส่ง ‘ยาบั่นทอนวิญญาณ’ มาให้นางร้าย กินแล้วจะกระอักเลือดและสิ้นใจอย่างทรมานภายในเจ็ดวัน

​หนี้ชีวิตรายที่สามมาถึงแล้ว... และมาพร้อมกับยาพิษในคราบเมตตา

​ข้ากำขวดยาแน่น ภายในเวลาสามร้อยหกสิบห้าวัน ข้าต้องชำระหนี้แค้นและเอาตัวรอดจากยาพิษนี้ให้ได้

​ราตรีนี้นับว่ายังอีกยาวไกลนัก... เจียงลั่วอวี่