บทที่ 4 จะไม่ยอมตาย

ขวดกระเบื้องหยกขาวเย็นเยียบวางนิ่งอยู่ในฝ่ามือของข้า

​บนขวดจารึกไว้ว่า ‘ยาบำรุง’

​ทว่าในความทรงจำจากต้นฉบับนิยาย... กงอวี้หลันส่งสิ่งนี้ให้เจียงลั่วอวี่จริง แท้จริงแล้วภายในคือ ‘ผงซ่างหาน’ ยาพิษร้ายที่ออกฤทธิ์ช้าอย่างเลือดเย็น ผู้ที่ดื่มกินเข้าไป สามวันแรกจะไอแห้ง วันที่สี่จะเริ่มกระอักโลหิต และเมื่อถึงวันที่เจ็ด ปอดจะถูกทำลายด้วยโลหิตที่ท่วมท้น ตายตกอย่างทุกข์ทรมานที่สุด

​เขาผู้นี้มิได้สังหารด้วยคมดาบเช่นมู่เจ๋อ มิได้ประจานให้อัปยศเช่นจ้าวหลิงเซียว แต่เขากลับเลือกแช่แข็งชีวิตคนให้ตายตกไปอย่างช้า ๆ นี่หรือคือไมตรีจากหมอเทวดาผู้สูงส่ง

​“คุณหนู นั่นสิ่งใดหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวเถาที่เพิ่งตื่นเห็นข้านั่งจ้องขวดยาจึงรีบปราดเข้ามาถามด้วยความสงสัย “ผู้ใดส่งสิ่งนี้มาให้ในยามวิกาลกันเจ้าคะ?”

​“กงอวี้หลัน” ข้าตอบสั้น ๆ

​เพียงได้ยินนามนั้น เสี่ยวเถาก็หน้าถอดสีประหนึ่งไก่ต้ม นางถอยกรูดไปหลายก้าวพลางละล่ำละลักบอก “คุณหนู! อย่า... อย่าแตะต้องนะเจ้าคะ! คุณชายกงผู้นั้นเกลียดชังคุณหนูเข้ากระดูกดำ เขาเคยลั่นวาจาไว้ว่าจักไม่รักษาคนโฉดชั่ว ผู้ใดดื่มยาจากมือเขา ผู้นั้นจักต้อง...”

​“จักต้องตาย” ข้าต่อประโยคให้จนจบ

​ใช่... กงอวี้หลันเคยกล่าวไว้ว่า ‘หัตถ์ของข้ารักษาได้เพียงมนุษย์ มิอาจรักษาสัตว์เดรัจฉานในร่างคน’

​ยิ่งเมื่อเจียงลั่วอวี่เคยขโมยคัมภีร์แพทย์สวรรค์ ตำราล้ำค่าประจำตระกูลไปขายให้แคว้นศัตรู จนเป็นเหตุให้ทหารแคว้นเราต้องล้มตายด้วยโรคระบาดนับหมื่นเพราะขาดแคลนตำรายา ความแค้นนี้จึงฝังรากลึกยิ่งกว่าขุมนรก

​ข้าเปิดจุกขวดออก กลิ่นหอมเย็นราวกับบ๊วยเหมันต์โชยเตะจมูก หอมนวลจนหลอกประสาทให้เชื่อว่าเป็นยาวิเศษ

​“ถ้าข้ามิยอมดื่ม พรุ่งนี้เขาก็จะส่งขวดใหม่มาอีก” ข้ากำขวดแน่น “นี่คือบททดสอบ หากข้าขี้ขลาดไม่กล้าดื่มก็เท่ากับมิคู่ควรแก่โทษทัณฑ์ หากข้าโง่เขลายอมดื่มก็เท่ากับยอมตายด้วยน้ำมือตนเอง”

​ข้ามีข้อมูลในหัวถึงสองร้อยบท ข้าพอย่อมรู้ว่ากงอวี้หลันเป็นคนอย่างไร แม้เขาจะเกลียดคนโป้ปดมดเท็จเพียงใด แต่เขาก็ยึดมั่นในจรรยาแพทย์ยิ่งกว่าชีวิต เขาจะไม่สังหารคนไข้ต่อหน้าต่อตา แต่หากคนไข้ไม่ยอมรับว่าตนป่วย เขาก็จะไม่ยื่นมือเข้าช่วย

​เช่นนั้น... ข้าต้องทำให้เขาอยากรักษาข้าด้วยตนเอง

​ข้ายกขวดขึ้นจรดริมฝีปาก

​“คุณหนู!!!” เสี่ยวเถาร้องเสียงหลง

​รสชาติของมันขมปร่าจนลิ้นชา ทว่าเมื่อกลืนลงไปกลับมีรสหวานประหลาดติดอยู่ที่ลำคอ ข้าพ่นลมหายใจยาวพลางวางขวดเปล่าลง

​“ไปนอนเสียเถิด... หากพรุ่งนี้เช้าข้ายังมิสิ้นใจ ค่อยมาหลั่งน้ำตาต่อก็ยังไม่สาย”

​รุ่งเช้า ข้ายังคงมีลมหายใจ ทว่าล่วงเข้ายามสาย เสียงเอะอะก็ดังขึ้นที่หน้าจวน

​“หมอเทวดากงอวี้หลันมาถึงแล้ว!”

​ข้าพู่กันในมือพลันชะงัก มาเร็วกว่าที่คาดไว้นัก...

​ที่กลางลาน รถม้าสีขาวพิสุทธิ์จอดสงบนิ่ง ม่านรถถูกเลิกออกพร้อมกับการปรากฏกายของบุรุษในชุดสีขาวปักลายเมฆเงิน ใบหน้าของเขางดงามราวกับหยกสลัก คิ้วเรียวดั่งวาด ดวงตาดำขลับประหนึ่งน้ำใสบนยอดเขา สวยสง่าจนอิสตรีพึงละอาย ทว่าแววตานั้นกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าเหมันต์กาล

​กงอวี้หลันกวาดตามองข้าเพียงแวบเดียว ราวกับข้าเป็นเพียงธุลีดิน

​“ข้าได้ยินว่าเจียงลั่วอวี่โปรยเงินเยียวยาผู้คนจนมือสั่น” น้ำเสียงของเขาใสกระจ่างทว่าเสียดแทง “จึงส่งยาบำรุงมาให้ ด้วยเกรงว่าเจ้าจะชีพจรดับสิ้นก่อนจะได้ไถ่โทษครบถ้วน”

​“ขอบพระคุณหมอกงที่เมตตา” ข้าแย้มยิ้มพลางประสานมือคารวะ “ข้าดื่มกินจนหมดสิ้น รสชาติดียิ่งนักเจ้าค่ะ”

​ดวงตาของเขาสั่นไหวไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า “ดี... ในเมื่อดื่มแล้ว อีกสามวันข้าจะกลับมาตรวจชีพจรให้”

​“หมอกงช้าก่อน!” ข้ารีบร้องเรียก “ข้ามิมีเงินตราจะจ่ายค่ารักษาหรอกนะเจ้าคะ”

​เขามองข้ามไหล่มาด้วยสายตาเย็นชา “ข้ามิต้องการเงินทองจากคนใกล้ตาย”

​“แต่ข้ายังมิอยากตาย” ข้าก้าวไปดักหน้าหน้ารถม้า “หากข้าตายด้วยยาของท่าน แล้วผู้ใดจะนำคัมภีร์แพทย์สวรรค์มาคืนให้ท่านเล่า?”

​บรรยากาศพลันเงียบสงัด กงอวี้หลันหันขวับมามองข้าอย่างเต็มตา แววตาที่เคยเย็นเยียบกลับมีเพลิงโทสะวาบขึ้นมาทันที

​“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

​“คัมภีร์แพทย์สวรรค์ที่ถูกขโมยไปเมื่อสามปีก่อน... หากข้าบอกว่ามันยังมิถูกเผาทำลายล่ะเจ้าคะ? หากข้ารู้ที่ซ่อนของมัน ท่านจะยังอยากให้ข้าตายอยู่หรือไม่?”

​กงอวี้หลันก้าวลงจากรถม้าประชิดตัวข้า กลิ่นสมุนไพรหอมเย็นแผ่ซ่าน “เจียงลั่วอวี่ หากเจ้ากล้าโป้ปด ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งว่าการตายช้า ๆ ในเจ็ดวันนั้น มันยังนับว่าปรานีเกินไป”

​“ข้ามิได้โป้ปด แต่ข้ามีข้อเสนอ... หนึ่ง ท่านต้องตรวจชีพจรให้ข้าทุกวันจนกว่าจะพบคัมภีร์ สอง ท่านต้องให้ข้าเข้าออกหอหมอกงเพื่อหาเบาะแส และสาม หากข้าหาคัมภีร์พบ ท่านต้องสาบานว่าจะรักษาทุกคนที่ข้าพามาหา โดยมิเกี่ยงงอนว่าข้าจะเป็นใคร”

​เขาเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะยกยิ้มที่ชวนให้เสียวสันหลัง “ตกลง... แต่หากภายในสามเดือนเจ้าหาสิ่งนั้นไม่พบ ข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าได้ลิ้มรสเข็มเงินแทงทะลุขั้วหัวใจครบหนึ่งร้อยแปดเล่ม ด้วยมือของข้าเอง!”

​เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วขึ้นรถม้าจากไป ทิ้งให้ข้ายืนอยู่กับความจริงที่ว่า ยาพิษเริ่มออกฤทธิ์แล้ว...

​ข้าไอแห้ง ๆ ออกมาคำหนึ่ง พลางสัมผัสได้ถึงรสสนิมเหล็กในลำคอ

​อีกสามร้อยหกสิบสองวัน... หนี้สามล้านตำลึง หนี้ชีวิตอีกสี่คน และหนี้เข็มเงินหนึ่งร้อยแปดเล่ม ข้าจะต้องรอดกลับไปให้ได้!