บทนำ

หากพูดถึงตลาดมนตรี หลายคนรู้ดีว่ามันคือตลาดเช้าที่มีประจำทุกวันอาทิตย์ ตั้งอยู่ย่านชุมชนในอำเภอหนึ่งที่ไม่ไกลจากเมืองหลวงของประเทศไทยนัก แต่อีกหนึ่งอย่างที่เป็นเหมือนชื่อเลื่องลือของสถานที่แห่งนี้ก็คือ คุณนายสายสมร เจ้าของตลาดที่มีเอกลักษณ์ประจำตัวหลายอย่าง

          ไม่ว่าจะเป็นผิวกายที่ขาวผ่อง สีเล็บที่มักจะเลือกสีแดงสดเหมือนผลเชอร์รีอยู่เสมอ รวมถึงหมวกปีกกว้าง เสื้อผ้าลายดอก และการสวมแว่นตาสีชาทุกครั้งที่มาเก็บค่าแผง

          อ้อ..อีกอย่างก็คงเป็น ริมฝีปากที่มักเคลือบด้วยลิปสติกสีเลือดนกเป็นประจำ ทุกอย่างที่ว่ามา นั่นแหละคือคุณนายสายสมร

          หญิงสาวคนนี้อายุสี่สิบหกปี นอกจากเป็นเจ้าของตลาด ยังมีกิจการบ้านเช่าและหอพักให้เช่าอีกด้วย เรียกได้ว่ามีธุรกิจหลากหลาย ใครต่อใครก็รู้จัก แต่มีอย่างหนึ่งที่ทุกคนแทบไม่เคยเห็น นั่นก็คือ ใบหน้าที่แท้จริงของคุณนาย

          ไม่เคยมีใครเห็นคุณนายในบริบทที่ไม่สวมแว่นสวมหมวก และปกติเธอก็มักจะอยู่แต่บ้าน จะออกไปข้างนอกก็ตอนที่ถึงเวลาเก็บค่าแผงหรือค่าเช่าบ้านนั่นแหละ

          จนถึงตอนนี้จึงไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าคุณนายสายสมรหน้าตาเป็นอย่างไร

          และบุคคลที่รู้จักทั้งใบหน้าและนิสัยที่แท้จริงของคุณนายก็มีแค่สาวใช้ที่บ้าน คนขับรถ คนสวน และกลุ่มเพื่อนคุณนายอันได้แก่ คุณนายเอมอร และคุณนายมธุสร ทว่าเพื่อนสนิททั้งสองคนต่างก็มีกิจการที่ต้องดูแล จึงไม่บ่อยนักที่กลุ่มเพื่อนวัยสี่สิบหกจะได้นัดเจอกัน

อีกทั้งคุณนายสายสมรเป็นประเภทไม่ค่อยชอบเข้าสังคมอยู่แล้ว จึงเลี่ยงการนัดเจอบ่อยครั้ง ยกเว้นก็แต่มีเรื่องสำคัญต้องนัดคุยกันจริงจัง เธอและแก๊งเพื่อนคุณนายถึงจะได้เจอกันสักครั้งนึง

วันนี้ดูเหมือนดวงอาทิตย์จะตั้งใจทำงานกว่าปกติ เพราะแสงแดดตอนเก้าโมงมันเจิดจ้าซะจนคนที่เพิ่งขับรถมาจอดหน้าบ้านหลังโตถึงกับยกมือขึ้นลูบแขนเพราะรู้สึกแสบผิว

“รวยซะเปล่า แต่ขี้เกียจตัวเป็นขน ป่านนี้ยังไม่ตื่นละมั้งเนี่ย”

ตะวัน พึมพำกับตัวเองหลังจากทำการบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์คู่ใจมาจอดหน้าบ้านหลังโตท้ายซอย เธอเป็นหญิงสาวอายุสามสิบเอ็ด ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้า ผิวสีน้ำผึ้ง ผมสีดำสนิทซอยประบ่า เอกลักษณ์คือชอบใส่เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงยีนขายาว และหากมีความจำเป็นที่จะต้องออกไปข้างนอกก็เพียงสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตบาง ๆ อีกตัว

ตะวันเป็นลูกสาวของแม่สร้อย หนึ่งในแม่ค้าที่เช่าแผงของคุณนายสายสมรในตลาด และช่วงนี้เป็นเพราะเศรษฐกิจซบเซา ทำให้การค้าขายก็ไม่คล่องอย่างแต่ก่อน บ่อยครั้งแม่สร้อยจึงขอผ่อนผัน และมีแม่ค้าหลายคนที่ทำแบบนี้ คุณนายก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำ เธอให้ทุกคนผ่อนผันได้ แต่มีขอบเขตในการผ่อน และต้องจ่ายตามวันเวลาที่ชัดเจน

ตะวันหยิบซองพลาสติกใส่เงินที่มัดหนังยางไว้อย่างดีออกมา มันคือค่าเช่าแผงที่แม่ของเธอกำชับนักหนาว่าต้องเอามาส่งให้ถึงมือ ‘คนในบ้าน’

เธอกดกริ่งหน้าบ้านซ้ำ ๆ พลางมองลอดรั้วอัลลอยสีขาวเข้าไป ภายในนั้นร่มรื่นผิดกับถนนข้างนอก ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านคลุมตัวบ้าน และที่โดดเด่นที่สุดคือแปลงดอกไม้สีสดใสที่บานสะพรั่งรับแดดอยู่เต็มหน้าบ้าน

“สงสัยจะชอบดอกคุณนายตื่นสายเอามาก แต่ก็เหมาะกับเจ้าของบ้านแหละ เปลี่ยนชื่อเป็นคุณนายตื่นสายดีกว่า” ตะวันบ่นพึมพำและยกยิ้มมุมปาก

และคุณนายตื่นสายก็กลายเป็นฉายาที่ตะวันแอบตั้งให้สายสมร เพราะไม่ว่าเธอจะมาส่งเงินกี่โมง สิ่งที่เธอเจอมีเพียง ‘ป้าจันทร์’ แม่บ้านเก่าแก่ที่เดินออกมาจากในตัวบ้านเพื่อรับซองเงินไป พร้อมกับคำพูดเดิม ๆ ว่า “ขอบใจจ้ะ”

ตะวันจินตนาการภาพคุณนายสายสมรไว้ในใจว่าเป็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใส่ชุดนอนผ้าแพร ขี้เกียจสันหลังยาว และชอบนอนตื่นสายจนแดดเลียก้นถึงจะยอมขยับตัวทำอะไรสักอย่าง

แต่สิ่งที่ตะวันไม่เคยรู้เลยก็คือ...

ในขณะที่เธอฝ่าแดดร้อนระอุมาถึงหน้าบ้าน สายสมรไม่ได้กำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างที่เธอปรามาส

ภายใต้บานหน้าต่างไม้กรุแก้วชั้นบนสุด สายสมร ในชุดคลุมผ้าไหมสีนวลกำลังยืนมองลอดผ้าม่านลูกไม้ลงมายังหญิงสาวตัวสูงในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตที่กำลังหงุดหงิดอยู่หน้าบ้าน เธอเห็นประกายแดดที่สะท้อนจากเหงื่อบนลำคอของเด็กคนนั้น เห็นริมฝีปากที่บ่นอุบอิบไม่หยุด

สายสมรยกมือขึ้นลูบพวงแก้มเนียนละเอียดของตัวเองที่ถูกบำรุงมาอย่างดี เธอรักความสวยงาม รักผิวพรรณ และที่สำคัญ... เธอรักความเป็นส่วนตัวเหนือสิ่งอื่นใด

‘ลูกสาวคุณสร้อยนี่ท่าทางจะบ่นเก่ง เด็กน้อยเอ๊ย’

เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะปิดม่านลงเมื่อเห็นป้าจันทร์เดินไปถึงประตูรั้ว