บทที่ 1

เซิ่งอวิ้นเดินตามพนักงานมาจนถึงหน้าห้องส่วนตัว

ขณะที่กำลังจะเดินเข้าไป กลับได้ยินเสียงร้อนรนของลี่สิงอวิ๋นดังออกมาเสียก่อน

“นายพาเธอมาทำไม? เดี๋ยวเซิ่งอวิ้นก็มาแล้ว”

เซิ่งอวิ้นยกมือห้ามพนักงานที่กำลังจะเปิดประตู แล้วตั้งใจฟังต่อ

“มาก็มาสิ” น้ำเสียงของลู่จื่อหลี่เต็มไปด้วยความไม่แยแส “คุณชายอย่างฉันจะต้องกลัวเธอด้วยหรือไง?”

“พ่อคุณเอ๊ย ขอร้องเถอะ อย่าก่อเรื่องเลยนะ” ลี่สิงอวิ๋นเอ่ย “นายจะเล่นสนุกกันลับหลังยังไงก็ได้ เซิ่งอวิ้นเห็นแก่นายกับตระกูลลู่เลยทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่มาตลอด แต่การที่นายพาเธอมาอยู่ตรงหน้าเซิ่งอวิ้นแบบนี้ มันเท่ากับตบหน้าทั้งตระกูลเซิ่งและเซิ่งอวิ้นนะ”

“คุณหนูใหญ่ตระกูลเซิ่งจะทนกล้ำกลืนเรื่องแบบนี้ลงเหรอ?”

ลู่จื่อหลี่หัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ทนไม่ได้ก็ต้องทน เธอเลิกกับฉันได้หรือไง? เธอตัดใจได้เหรอ? แล้วตระกูลเซิ่งตัดใจได้เหรอ?”

ลี่สิงอวิ๋นเกลี้ยกล่อมเท่าไรก็ไม่ฟัง จึงได้แต่เอ่ยอย่างหมดหนทาง “นายเล่นแรงขนาดนี้ ระวังสุดท้ายต้องไปตามง้อเมียจนไฟลนก้นก็แล้วกัน”

“หึ...” ลู่จื่อหลี่หัวเราะเบา ๆ อย่างดูแคลน

“ตามง้อเมียจนไฟลนก้น? นายคิดว่านี่คือนิยายหรือไง?”

เซิ่งอวิ้นผลักประตูเดินเข้าไป

สายตาจับจ้องไปที่ลู่จื่อหลี่

เขานั่งอยู่บนที่นั่ง ข้างกายมีหญิงสาวหน้าตาสะสวย รูปร่างโดดเด่นนั่งอยู่ด้วย หน้าอกของหญิงสาวทั้งสองข้างเบียดติดอยู่กับแขนของลู่จื่อหลี่

เมื่อเห็นเธอมองมา ลู่จื่อหลี่เพียงปรายตามองเธออย่างเรียบเฉย ส่วนหญิงสาวคนนั้นกลับยิ้มยั่วเย้าใส่เซิ่งอวิ้นแวบหนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะหายไปอย่างรวดเร็ว

“เซิ่งอวิ้นมาแล้วเหรอ” ลี่สิงอวิ๋นยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “นั่งสิ”

เซิ่งอวิ้นละสายตากลับ พยักหน้า แล้วเลือกนั่งลงตรงที่นั่ง

แต่ก่อนเธอมักจะนั่งข้างลู่จื่อหลี่เสมอ แต่ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะแล้ว

ลู่จื่อหลี่เห็นเซิ่งอวิ้นไปนั่งที่อื่น สีหน้าก็เย็นชาลง เขาส่งเสียงหึออกมา แต่ไม่ได้พูดอะไร

ไม่นานนัก ทุกคนก็ค่อย ๆ มากันครบ

ลี่สิงอวิ๋นเป็นคนจัดมื้ออาหารในวันนี้ คนที่มาก็ล้วนเป็นเพื่อนสนิทในแวดวงเดียวกัน ประมาณเจ็ดแปดคน

ไม่มีใครพาคนอื่นมาด้วย มีแค่ลู่จื่อหลี่ที่พาผู้หญิงมาคนหนึ่ง

ทุกคนมองลู่จื่อหลี่ เซิ่งอวิ้น และซูเซี่ยงหว่านสลับไปมาด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป แต่ไม่มีใครเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

พวกเขาจึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น กินข้าวไปคุยกันไป

จู่ ๆ ลู่จื่อหลี่ก็เอ่ยขึ้นว่า “หวานหว่าน ยกแก้วคารวะพี่เซิ่งของเธอสักแก้วสิ”

เซิ่งอวิ้นมองลู่จื่อหลี่

คนอื่น ๆ ก็มองลู่จื่อหลี่เช่นกัน

ลู่จื่อหลี่ยิ้มแล้วถาม “มองฉันแบบนี้ทำไม? น้องสาวจะยกแก้วคารวะพี่สาวสักแก้วไม่ได้หรือไง? จะได้เป็นการเปิดตัวอย่างเป็นทางการต่อหน้าพี่สาวไง”

ทุกคน: “...”

พี่สาว? น้องสาว? เปิดตัวอย่างเป็นทางการ?

ลู่จื่อหลี่กำลังจะให้เซิ่งอวิ้นยอมรับ ‘เมียน้อย’ คนนี้อย่างนั้นเหรอ?

ทุกคนต่างรู้สึกว่าลู่จื่อหลี่ทำเกินไปแล้ว

จะไปเล่นสนุกกันลับหลังยังไงก็ได้ แต่ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ แต่เขากลับพาคนมาอยู่ตรงหน้าเซิ่งอวิ้นแล้ว

คุณหนูใหญ่เซิ่งคงไม่ยอมรับง่าย ๆ แน่

ซูเซี่ยงหว่านเองก็รู้ดีว่าลู่จื่อหลี่หมายความว่าอย่างไร ในใจจึงรู้สึกไม่ยินยอมเล็กน้อย

แต่เธอรู้สถานะของตัวเองดี จึงยังคงเชื่อฟัง เธอยกแก้วไวน์แล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะยิ้มให้เซิ่งอวิ้น “พี่เซิ่ง ฉันขอดื่มให้พี่หนึ่งแก้ว ต่อไปก็ฝากพี่เซิ่งช่วยดูแลฉันด้วยนะคะ”

เซิ่งอวิ้นมองซูเซี่ยงหว่านโดยที่เธอยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ

ซูเซี่ยงหว่านมองลู่จื่อหลี่ด้วยความน้อยอกน้อยใจ “พี่หลี่ พี่เขาไม่ชอบฉันใช่ไหมคะ?”

ลู่จื่อหลี่ยิ้มอย่างเจ้าชู้ไม่เอาจริงเอาจัง

“เธอไม่ชอบก็ไม่เป็นไร ขอแค่คุณชายอย่างฉันชอบก็พอ”

“มาป้อนฉันสิ”

ซูเซี่ยงหว่านหน้าแดงแล้วถาม “ป้อนยังไงคะ?”

ลู่จื่อหลี่ยิ้มอย่างไม่ยี่หระและปนการโอ้อวด “เธอว่าไงล่ะ”

ซูเซี่ยงหว่านเหลือบมองเซิ่งอวิ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะดื่มไวน์ในแก้วจนหมด จากนั้นก็ประคองใบหน้าของลู่จื่อหลี่ไว้ แล้วก้มลงจูบริมฝีปากเขา

ส่งไวน์ให้กันด้วยปาก

ลู่จื่อหลี่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เธอป้อนไวน์ให้แบบนั้น พลางเหลือบตามองเซิ่งอวิ้น

คนอื่น ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

เซิ่งอวิ้นมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ยังคงสงบนิ่ง

เธอรู้แล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลู่จื่อหลี่จบลงแล้ว

หลังจากป้อนเสร็จ ลู่จื่อหลี่ก็ตบก้นซูเซี่ยงหว่านหนึ่งทีราวกับเป็นการชื่นชม

ซูเซี่ยงหว่านหน้าแดงแล้วนั่งลง ดวงตาหวานฉ่ำไปด้วยเสน่ห์ ก่อนจะมองเซิ่งอวิ้นอย่างยั่วยุและได้ใจ

“ลู่จื่อหลี่” เซิ่งอวิ้นมองเขาแล้วถาม “สนุกไหม?”

ลู่จื่อหลี่เลิกคิ้วอย่างมีนัยยะ “ทำไม? เธออยากมาเล่นด้วยกันเหรอ?”

“...!!!”

คนอื่น ๆ แทบไม่กล้าหายใจแรง

เซิ่งอวิ้นส่ายหน้า “เกมเสื่อมเสียศีลธรรมแบบนี้ นายชอบเล่น แต่ฉันไม่ชอบ ฉันเล่นด้วยไม่ได้ เราสองคนไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน”

“เพราะฉะนั้น เราเลิกกันเถอะ”

คนอื่น ๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเซิ่งอวิ้นด้วยความตกตะลึง

แต่ในใจก็รู้สึกว่าเข้าใจได้

ถูกลู่จื่อหลี่เหยียดหยามต่อหน้าทุกคนถึงขนาดนี้ ไม่ว่าใครก็คงทนไม่ไหว

ลู่จื่อหลี่เป็นคุณชายใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลแห่งแวดวงชนชั้นสูงในเมืองจิง ส่วนเซิ่งอวิ้นเองก็เป็นคุณหนูใหญ่ผู้หยิ่งทะนงและสูงศักดิ์ไม่แพ้กัน

“ได้สิ” ลู่จื่อหลี่ยิ้มแล้วพูด “เราเลิกกัน”

เซิ่งอวิ้นพยักหน้า “ฉันจะเป็นคนบอกพ่อแม่ของฉันเอง ส่วนพ่อแม่นาย นายก็ไปบอกเองแล้วกัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่จื่อหลี่หายไปในทันที เขาจ้องเซิ่งอวิ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง

เซิ่งอวิ้นลุกขึ้นแล้วเอ่ยกับทุกคน “พวกนายกินกันต่อเถอะ ฉันกลับก่อนล่ะ”

จากนั้นหันไปเอ่ยกับลี่สิงอวิ๋น “วันนี้ฉันเป็นคนจ่ายเอง ถือว่า...ฉลองที่ฉันกลับมาโสด แล้วก็ฉลองให้คุณชายลู่ที่ได้รักใหม่ด้วย”

พูดจบ เธอก็ยิ้มบาง ก่อนจะเดินออกไป

โดยไม่แม้แต่จะมองลู่จื่อหลี่อีก

ทุกคนในห้องส่วนตัวมองสีหน้าย่ำแย่ของลู่จื่อหลี่ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ

“มองฉันทำไม?” ลู่จื่อหลี่ยิ้มแล้วพูด “กินข้าวสิ”

แม้จะกำลังยิ้ม แต่แววตากลับเย็นเยียบ

“พี่หลี่...” ซูเซี่ยงหว่านยื่นมือไปหมายจะคล้องแขนลู่จื่อหลี่

ลู่จื่อหลี่สะบัดมือออกทันที ก่อนจะตวาดเสียงกร้าว “ไสหัวไป!”

“...”

ซูเซี่ยงหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ขอบตาแดงขึ้นในทันที เธอกัดริมฝีปาก มองลู่จื่อหลี่ด้วยความน้อยอกน้อยใจ

ลู่จื่อหลี่ไม่แม้แต่จะมองเธอ เขาหยิบบุหรี่ออกมาคาบไว้ในปาก แต่กลับหาไฟแช็กไม่เจอ

ขณะที่กำลังจะระเบิดอารมณ์ ซูเซี่ยงหว่านก็รีบหยิบไฟแช็กมาจุดบุหรี่ให้เขา

ลู่จื่อหลี่ไม่พูดอะไรและไม่มองเธอ เขาสูบบุหรี่พ่นควันออกมาเป็นระยะด้วยสีหน้าเย็นชา

……

เซิ่งอวิ้นเดินออกจากห้องส่วนตัวจนมาถึงโถงด้านนอก เตรียมจะไปชำระเงิน ก็มีเพื่อนคนหนึ่งวิ่งตามออกมา แล้วเอ่ยกับเธอว่า “เซิ่งอวิ้น อย่าโกรธจื่อหลี่เลย เขาจงใจทำแบบนั้นให้เธอดู”

เซิ่งอวิ้นพยักหน้า “อืม ฉันไม่โกรธหรอก”

เพื่อนคนนั้นมองเซิ่งอวิ้นที่มีสีหน้าสงบนิ่งด้วยความสงสัย “เธอไม่โกรธจริง ๆ เหรอ?”

เซิ่งอวิ้นยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า “ไม่โกรธจริง ๆ เราเลิกกันแล้ว ต่อไปเขาจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

เพื่อนคนนั้นขมวดคิ้ว “เซิ่งอวิ้น อย่าพูดเล่นสิ เธอกับอาหลี่คบกันมาตั้งหลายปี จะเลิกกันเพราะเรื่องแค่นี้ได้ยังไง?”

“เมื่อกี้หลังจากเธอออกไป อาหลี่ก็ดุผู้หญิงคนนั้นแล้วก็ไล่ให้เธอไป เขาไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นเลย”

เซิ่งอวิ้นถอนหายใจ ก่อนจะมองเพื่อนคนนั้นแล้วพูดว่า “มีตอนไหนที่นายเคยเห็นฉันเอาเรื่องเลิกกันมาพูดเล่นบ้างล่ะ?”

เพื่อนคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อลองนึกย้อนดู ก็เป็นอย่างที่เธอพูดจริง ๆ เซิ่งอวิ้นกับอาหลี่คบกันมาหลายปี อาหลี่มักจะก่อเรื่องไม่หยุด เซิ่งอวิ้นเองก็เคยโกรธและทะเลาะกับอาหลี่ แต่ไม่ว่าจะทะเลาะกันหนักแค่ไหน เซิ่งอวิ้นก็ไม่เคยพูดคำว่าเลิกกันออกมาเลย

ครั้งนี้...อาหลี่ทำเกินไปจริง ๆ แม้แต่พวกเขาที่เป็นเพื่อนยังรู้สึกว่าเกินไป

“ลู่จื่อหลี่มองความรักเป็นเรื่องเล่น ๆ และย่ำยีความรู้สึกของคนอื่น แต่ฉันไม่ใช่” เซิ่งอวิ้นเอ่ย

“เรื่องเลิกกันน่ะ ฉันเอาจริง”

เพื่อนคนนั้นเงียบไป

ตอนนั้นเอง ก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนเข้ามา ส่งเสียงเอิกเกริกไม่น้อย

ในกลุ่มนั้นมีชายคนหนึ่งถูกคนอื่นรายล้อมอยู่ตรงกลาง