ตอนที่ 11 แต่งงานกันมั้ย

“ผมดีใจนะครับที่เจนชอบที่นี่” ภาคินัยเอ่ยพลางทอดสายตามองหญิงสาวด้วยความรักเปี่ยมล้น

“ค่ะ ที่นี่สวยจนเจนไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีอยู่จริง”

“วันนี้ผมจะพาคุณเที่ยวรอบๆ ให้ทั่วเลยครับ แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพกัน แต่ตอนนี้... ผมว่าเราไปเติมพลังกันก่อนดีกว่า ผมให้แม่ครัวเตรียมอาหารเช้าไว้รอแล้วครับ”

รถกอล์ฟคันเล็กพาทั้งคู่มายังห้องอาหารริมลำธาร ป้าสมใจแม่ครัวเก่าแก่รีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอิบ มื้อเช้าง่ายๆ อย่างไข่กระทะหอมกรุ่นและข้าวต้มร้อนๆ ถูกจัดเตรียมไว้ท่ามกลางอากาศเย็นสบาย เจนจิราจิบกาแฟรสเลิศพลางมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มที่เธอมั่นใจแล้วว่าเขาคือคนที่ใช่

หลังมื้อเช้า ภาคินัยพาเธอเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางธรรมชาติจนถึงน้ำตกที่ซ่อนตัวอยู่หลังป่าทึบ เสียงน้ำตกไหลกระทบโขดหินดังสนั่นสะท้อนความชุ่มฉ่ำ แอ่งน้ำใสสะอาดจนเห็นฝูงปลาตัวเล็กๆ แหวกว่ายไปมา

“ลองแช่เท้าดูสิครับเจน... ปลามันจะมาตอดเบาๆ เพลินดีนะ” เขาแนะนำพร้อมกับนั่งลงข้างเธอ

“อุ๊ย! จักจี้จังเลยค่ะคุณภาคย์” หญิงสาวหัวเราะร่วน ดวงตาเป็นประกายสดใสจนภาคินัยไม่อาจละสายตาได้ เขามองใบหน้าหวานที่เปื้อนรอยยิ้มนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยคำที่อยู่ในใจออกมา

“เจนครับ... แต่งงานกับผมนะ” คำขอที่ไม่มีพิธีรีตอง ไม่มีแม้แต่แหวนหมั้น ทว่าน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจทำให้โลกทั้งใบของเจนจิราเหมือนหยุดหมุน แสงอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยต่ำสาดแสงสีทองลงมากระทบผิวน้ำ เป็นฉากหลังที่งดงามราวกับภาพฝัน

“คุณภาคย์มั่นใจแล้วเหรอคะ... ว่าเจนจะเป็นภรรยาที่ดีของคุณได้” เธอถามเสียงแผ่ว

“มั่นใจสิครับ มั่นใจที่สุดในชีวิตเลย” ยังไม่ทันที่คำตอบจะได้หลุดจากปาก สายฝนเม็ดหนาก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ภาคินัยรีบคว้ามือเธอวิ่งไปหลบใต้ชะโงกหินใหญ่ข้างน้ำตก กลิ่นไอดินและกลิ่นฝนอบอวลไปทั่วบริเวณ

“เมื่อกี้เจนยังไม่ตอบผมเลยนะ” ภาคินัยถามแข่งกับเสียงฝนที่ตกหนัก ความใกล้ชิดในพื้นที่แคบๆ ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกัน

“ถ้าฉันไม่รักคุณ... ฉันคงไม่ยอมมานอนค้างอ้างแรมกับคุณที่นี่หรอกค่ะ” เธอโต้กลับด้วยน้ำเสียงท้าทายแต่ใบหน้ากลับแดงก่ำ เมื่อเขาฉวยมือบางขึ้นไปจูบหนักๆ

“บอกผมให้ชื่นใจหน่อยได้ไหม...”

“ค่ะ... เจนรักคุณ...”

คำบอกรักนั้นเหมือนเขื่อนที่พังทลาย ภาคินัยดึงร่างบางเข้ามากอดแนบแน่นกลางไอฝนที่เย็นเฉียบ อ้อมกอดของเขาร้อนรุ่มจนความหนาวเหน็บมลายหายไป สัมผัสจากร่างกายแกร่งที่เบียดชิดทำให้เจนจิราเผลอโอบรอบคอเขาไว้แน่น

“ผมขอจูบเจนอีกได้มั้ย”

“พอแล้ว”

“ที่นี่มีแค่เราสองคน หรือจะให้ทำมากกว่าจูบล่ะ” สายตาคมกริบกวาดมองไปตามลำคอระหงที่เปียกชื้น จนเจนจิราต้องซุกหน้าลงกับอกแกร่งอย่างยอมแพ้

เมื่อฝนเริ่มซา ภาคินัยก็พาเธอกลับมายังบ้านพัก แต่สภาพของทั้งคู่เปียกปอนไปด้วยกัน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเจนจิราเปียกชุ่มจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งและบราลูกไม้สีดำที่เด่นชัดอยู่ภายใต้ผ้าเนื้อบาง ภาคินัยต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อจ้องมองแผ่นหลังบางที่สั่นเทาน้อยๆ

“ไปอาบน้ำก่อนนะครับเจน เดี๋ยวจะไม่สบาย เดี๋ยวผมสั่งอาหารมาให้ทานที่นี่”

หลังจากผลัดกันอาบน้ำชำระกาย เจนจิราในชุดกระโปรงผ้าเนื้อนุ่มยืนรับลมอยู่ที่ระเบียง กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเธอผสมกับไอหมอกยามค่ำคืนช่างยั่วยวน ภาคินัยเดินเข้ามาซ้อนหลังแล้วสวมกอดเอวบางไว้หลวมๆ

“ไปทานข้าวกันนะครับ” เขาจูงมือเธอไปยังโต๊ะดินเนอร์ที่จัดวางไว้ตรงระเบียงด้านล่าง ท่ามกลางแสงเทียนที่วับแวมและม่านหมอกที่ปกคลุมขุนเขา

หัวใจของเจนจิราเต้นรัวแรงขึ้นทุกขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงมือหนาที่เปลี่ยนจากจูงมือมาเป็นโอบประคองที่เอวคอดกิ่ว ความร้อนจากฝ่ามือของเขาซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา ดินเนอร์มื้อนี้อาจจะเป็นมื้อที่แสนโรแมนติก... แต่สายตาของภาคินัยกลับบอกเธอว่า หลังจากมื้อนี้จบลง เธอจะต้องเป็นแฟนของเขาโดยสมบูรณ์