INICIAR SESIÓN“คุณทรงฤทธิ์!”
วาวไหมชะงัก หลุดปากออกมา
“ใช่เขาจริง ๆ”
พ่อเลี้ยงรณชัยพึมพำ สติสัมปชัญญะกลับคืนมาอีกครั้ง ทั้งเสียดายระคนกัน นมหวานยังค้างอยู่ในความรู้สึก รสชาติแห่งความหื่นและความหอมยังคุกรุ่น ไม่จางหายไปง่าย ๆ แต่ก็นั่นแหละ วาวไหมเป็นเพียงความฝัน ความจริงก็คือคนข้างนอกนั่นต่างหากที่อยู่ในอาการร้อนรน
ทรงฤทธิ์ไม่ใช่คนโง่ เขาคงรู้แล้วก็เป็นได้ว่า ข้างในเกิดอะไรขึ้น พ่อเลี้ยงรณชัยถอนใจออกมา พลังทางเพศลดอุณหภูมิลง
“พ่อจะออกไป”
“คุณพ่อคะ...”
ไม่ทันแล้ว พ่อเลี้ยงรณชัยผละลุกจากเตียง แกนกายอ่อนตัวแล้วสงบลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าปรับเปลี่ยนราบเรียบ
ประตูถูกเปิดออก
พบร่างของทรงฤทธิ์ยืนสีหน้าถมึงทึงอยู่ตรงนั้น
“คุณพ่ออยู่นี่จริง ๆ ด้วย”
“ใช่”
“เธอล่ะครับ”
แทบไม่ต้องพูดอะไรออกมาอีกแล้ว เพราะหลักฐานคาตา และขณะนั้นเอง วาวไหมก็ขยับออกมาเพื่อให้ทรงฤทธิ์ได้เห็น
นี่เป็นอีกหลักฐานเด็ดที่จะอธิบายทั้งหมดได้ไม่ยาก
“เธอก็อยู่นี่ด้วย!”
น้ำเสียงของทรงฤทธิ์เจ็บปวด
“ค่ะ ฉันอยู่นี่กับคุณพ่อ”
“มีอะไรกันหรือยัง”
“ก็...เกือบมีค่ะ ถ้าคุณไม่มาขัดจังหวะ”
วาวไหมเป็นคนตอบออกมา น้ำเสียงของหญิงสาวเชื่อมั่นว่า ความจริงเท่านั้นแหละถึงจะสามารถปกป้องตัวเองได้
มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องเล่นละครตบตาทรงฤทธิ์ ในเมื่อหล่อนเองไม่ได้เคยรู้สึกอะไรกับเขาตั้งแต่แรก
การดูถูกเหยียดหยามของเขา ไม่ได้ทำให้หล่อนรู้สึกดีด้วยได้เลย
หล่อนกับเขามีความเป็นมนุษย์ไม่ต่างกัน เพียงแค่หล่อนฐานะต่ำต้อยกว่า และเงินก็สามารถซื้อหล่อนมาอย่างที่เขาเข้าใจ
แค่นั้นก็เจ็บปวดเกินพอแล้วสำหรับความเป็นมนุษย์
หล่อนรับไม่ได้กับการถูกย่ำยีมากกว่านี้
ถ้าจะมีผู้ชาย หรือถ้าจะรู้สึกกับผู้ชายสักคน คงไม่ใช่คนอย่างทรงฤทธิ์
“คุณพ่อรักเธอเหรอครับ นังนี่มันก็แค่กะหรี่”
พ่อเลี้ยงรณชัยมองหน้าลูกชาย นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่า การเลี้ยงดูอย่างเอาใจใส่ของเขา จะทำให้นิสัยของทรงฤทธิ์เปลี่ยนไปแบบนี้ เขาไม่เหลือความน่ารัก ไม่เหลือความเป็นคุณหนู ลูกชายเพียงคนเดียว
ที่ชายหนุ่มพ่นออกมาจากปาก มันเป็นเพียงคำพูดต่ำ ๆ ของเพศผู้คนหนึ่งเท่านั้น ไม่คู่ควรกระทั่งทำว่า ผู้ชายด้วยซ้ำ
มือที่เคยตบใบหน้าของทรงฤทธิ์เหมือนพยายามจะระงับยับยั้ง
“เอาซี่คุณพ่อ ถ้าคุณพ่อเห็นกะหรี่ดีกว่าลูกชายตัวเอง คุณพ่อก็ฆ่าผมซะสิ”
“แกไปซะ ทรงฤทธิ์”
“ไม่ครับ จนกว่านังนี่จะออกจากบ้านของเรา”
พ่อเลี้ยงรณชัยบดกราม นี่เป็นอีกครั้งที่เขาเหมือนถูกกดดัน ความจริงแล้ว ทั้งทรงฤทธิ์และวาวไหม ล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลที่เขาจะต้องปกป้องเอาไว้เท่าเทียมกัน
เขาเป็นลูกชาย ส่วนหล่อนเป็นผู้หญิงที่เขาพึงปรารถนา
แค่การมาของหล่อนอาจจะแปลกประหลาดเท่านั้นเอง ปัญหานี่หนักหน่วงกว่าที่คาดคิดเอาไว้เสียอีก
เรื่องแบบนี้ไม่สามารถเลือกได้ว่าจะเอาคนไหน นั่นไม่ใช่ทางออกใด ๆ เลย มีเพียงอย่างเดียวก็คือ ทรงฤทธิ์ต้องยอมรับวาวไหม และวาวไหมต้องยอมรับทรงฤทธิ์ เมื่อนั้นแหละจึงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
“แกอย่ามากดดันฉันเลยทรงฤทธิ์”
“คุณพ่อเห็นนังนี่ดีกว่าผม”
“ไม่ใช่เห็นดีกว่าแก แต่...”
“คุณพ่อสามารถทำร้ายผมได้ โดยเลือกนังนี่เข้ามาอยู่ในบ้าน”
“แกต้องการอะไรจากเธอดีกว่าทรงฤทธิ์ แกมีเงิน แกมีทุกอย่าง ผู้หญิงมากมายที่แกผลาญน่ะ แล้วยังมีอีกมากมายที่พร้อมจะให้แกผลาญ...”
“มันไม่เหมือนกัน”
“แกคงอยากเอาชนะฉัน”
“ไม่ใช่ครับ ผมแค่ต้องการปกป้องคุณพ่อ”
“ปกป้องจากอะไร”
พ่อเลี้ยงรณชัยถามเสียงเครียด
“จากนังนี่ไง”
“แกคิดว่าหนูวาวไหมจะมาทำอะไรฉันได้”
“มันจะปอกลอกคุณพ่อหมดตัวน่ะสิครับ”
“แกดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะทรงฤทธิ์ ที่สำคัญ ดูถูกเธอ ดูถูกตัวเอง ดูถูกทุกอย่างที่เป็นตัวแก”
“คุณพ่อ!”
วิวาทะระหว่างพ่อเลี้ยงรณชัยกับทรงฤทธิ์ ยิ่งทำให้วาวไหมรู้เลยว่า หล่อนกลายเป็นตัวปัญหาของพ่อลูก
ทรงฤทธิ์ไม่มีทางล้มเลิกความคิดที่จะตอแยหล่อน ราวกับว่าเขามีปมบางอย่าง อาจจะรู้สึกอับอายขายหน้าที่หล่อนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย ทั้ง ๆ ที่หล่อนควรจะนึกชอบเขาบ้าง ในฐานะที่ได้เข้าพิธีหมั้นหมายกำมะลอวันนั้น
เขาดูจะยังไม่เข้าใจว่า ผู้หญิงอย่างหล่อนเป็นเพียงคนธรรมดา ฐานะอาจจะต่ำต้อยกว่า แต่ย่อมไม่ต้องการให้ใครมาเหยียดหยามในแบบที่เขากำลังทำอยู่
“ฉันขอร้องละทรงฤทธิ์ แกเองก็ไม่ได้ต้องการตัวเธอ ฉันขอได้ไหม”
“ขอ...?”
“ใช่ ฉันขอดูแลหนูวาวไหมเอง”
“คุณพ่อจะเลื่อนฐานะของมัน...เอ้อ ของเธอ”
“จะว่างั้นก็ได้”
“ไม่มีทาง!”
“เพราะอะไร”
“เพราะผมจะไม่มีวันยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นแน่ ๆ”
ทรงฤทธิ์โพล่งออกมาก่อนจะผละจากไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ยอมรับฟังเหตุผลใด ๆ อีกเลย
พ่อเลี้ยงรณชัยถอนใจอย่างหนักหน่วงจนหญิงสาวรับรู้ได้ว่าเขากำลังหนักใจ ประสบการณ์ชีวิตของหล่อนอาจจะน้อยกว่าพ่อเลี้ยงรณชัยหลายร้อยเท่า แต่ในแง่ความรู้สึก หล่อนรับรู้ได้ไม่ยาก
เป็นใครก็ตาม ถ้ามาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ยากที่จะสบายใจได้ง่าย ๆ
“คุณพ่อคะ หนูขอโทษค่ะ”
หล่อนโอบร่างของพ่อเลี้ยงรณชัย เหมือนต้องการปลอบโยนเขาซึ่งแท้จริงเป็นการปลอบประโลมหัวใจของตัวเองมากกว่า
“ไม่เกี่ยวกับหนูเลย”
“หนูเป็นจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งนะคะ”
“ไม่หรอก ทรงฤทธิ์เป็นแบบนี้มานาน ต่อให้ไม่มีหนูเข้ามา เขาก็ยังเป็นแบบนี้ พ่อผิดเองนั่นแหละที่ปล่อยให้เขากลายเป็นแบบนี้”
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 8 “พ่อรักหนูนะ” เสียงปนหอบของเสี่ยเวทิน ขณะพรมจูบแก้มของเธอสำหรับพราวเดือน ระหว่างเธอกับเสี่ยเวทิน ชายผู้เป็นเพียงสถานะพ่อผัวคนนี้ ไม่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นความรักเต็มปากเต็มคำ มันคืออะไรก็ไม่รู้นึกภาพในวันที่เธอแต่งงานเข้ามาอยู่บ้านสิทธิรังสรรค์ หลังจากนั้นก็ตกอยู่ในสภาพเคว้งคว้าง เมื่อรู้ว่าบ้านนี้เต็มไปด้วยปัญหา วาทิตไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอเลย จนในที่สุดก็กลายเป็นเรื่องทะเลาะ หลังจากนั้นเขาก็หนีหายไปดื้อ ๆ ปล่อยให้เธอเป็นคนดูแลเสี่ยเวทินผู้เป็นพ่อเสี่ยเวทินผู้เป็นเหมือนกับเสาหลักของบ้าน ที่ตอนนั้นกำลังสิ้นสภาพเป็นเพียงแค่คนป่วยติดเตียง แต่กำลังใจของเขากลับมีเหลือเฟือ แม้ว่าเวลานั้นจะมองไม่เห็นทางออกอะไรเลยความสุขที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเสี่ยเวทิน สำหรับเธอ ไม่อาจะเรียกได้ว่าเป็นความรักหรอก แต่น่าจะมาจากความเห็นอกเห็นใจกันมากกว่าแม้จนขณะนี้ ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เพราะเมื่อใดความสัมพันธ์นี้ถูกเปิดเผยออกไปจริง ๆ เธออาจจะอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว“ไม่เชื่อพ่อเหรอ” เสี่ยเวทินกอดร่างของเธอเอาไว้“ไม่รู้สิคะ” พราวเดือนตอบตามตรง“ทำไมพูดงี้ล่ะ” เสี่ยเวทินเสียงเคร
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 7พราวเดือนตัดสินใจที่จะไม่พูดเรื่องของวิษณุให้กับเสี่ยเวทินได้รับรู้ เพราะเกรงว่าจะทำให้เขาไม่สบายใจ อย่างน้อยที่สุด พวกคนงานที่โรงงานต่างก็คอยเป็นหูเป็นตาให้อยู่แล้ว จึงวางใจได้ระดับหนึ่ง เธอไม่คิดว่าวิษณุจะกล้าทำเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอก การแอบมาที่โรงงานของเขาอาจเป็นเพียงแค่แวะมาดูความก้าวหน้าธรรมดา ๆ พอได้เห็นว่าโรงงานกลับฟื้นมาอย่างรวดเร็ว ก็อาจจะผิดหวังกลับไปพราวเดือนไม่ได้ปักใจเชื่อหรอกว่าวิษณุจะเกี่ยวข้องอะไรกับไฟไหม้โรงงานที่ผ่านมา เพราะไม่ได้มีหลักฐานอะไรว่าเกิดจากการวางเพลิง เพียงแต่ความไม่ไว้วางใจเกิดจากพวกคนงานมากกว่าสำหรับเธอ ติดใจเขาแค่ในตอนที่เสี่ยเวทินไปขอความช่วยเหลือแล้วถูกเขาปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อใย ราวกับว่าเสี่ยเวทินไม่ใช่พ่อผู้มีพระคุณอย่างนั้นแหละ“เหนื่อยหรือเปล่าครับ” เสี่ยเวทินเข้ามาโอบกอดเธอ หลายวันที่ผ่านมา พราวเดือนไปที่โรงงานเพียงลำพัง ส่วนเสี่ยเวทินกำลังเจรจากับกลุ่มทุนรายใหม่ที่จะเข้ามาเสริม เธอไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้เท่ากับเขา เพราะฉะนั้นจึงไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเท่าไรนัก “พ่อรู้ว่าหนูเหนื่อย”“ไม่เลยค่ะ” พราวเดือนตอบ โอบกอดร่
ลองรักพ่อผัวตอนที่ 6ด้วยความที่พราวเดือนยังอยู่เหนือร่างของเสี่ยเวทิน เพราะฉะนั้นเธอจึงขืนตัว ไม่ยอมให้เขาใช้ลิ้นต่อไป ขยับมาถึงกลางลำตัวของเขา กดร่องเข้าหาแกนกายโดยที่แทบไม่ต้องเล็งด้วยซ้ำ เติมน้ำหนักตัว ร่องสามารถกลืนความแข็งแกร่งของเสี่ยเวทินเข้าไปจนหมด 20พราวเดือนฟุบท่อนบนนาบแนบกับลำตัวของเสี่ยเวทิน เขาโอบร่างของเธอเอาไว้แน่น แล้วขยับส่งแท่งลำเข้าหาร่องสวาทฉ่ำ เอวของคนวัยนี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคใด ๆ เลยแม้แต่นิดเดียวจังหวะซอยเร้าใจ เสียงร้องของพราวเดือนส่งสัญญาณว่าเธอสุด ๆ ไปกับการกระทำของเขา“คุณพ่อขา”เพียงไม่นาน หญิงสาวก็กระตุกเกร็ง เพียงแต่อารมณ์ของเธอนั้นยังสามารถร่วมรักได้อีกต่อไปอย่างต่อเนื่องจนกว่าเสี่ยเวทินจะถึงจุดหมายปลายทางไม่มีความสุขแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ดังนั้น ผู้มีประสบการณ์มาอย่างโชกโชนอย่างเสี่ยเวทินจึงสามารถยื้อเวลาเอาไว้ได้อีกยาวพราวเดือนเปลี่ยนมาคุกเข่า โดยใช้หมอนรองบริเวณหน้าท้อง สะโพกลอย โชว์กลีบพูย้อยด้านหลังมองเห็นความฉ่ำน่าสัมผัส หญิงสาวหลับตาพริ้มเหมือนเฝ้ารอแกนกายที่จะแทรกเข้ามา ทว่ากลับกลายเป็นลิ้นปาดเลียรัว ๆ เข้ามาแทน“อูยยยย คุณพ่อขา”พราวเดือนสูดปา
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 5รถหมุนล้อออกจากบ้านสิทธิรังสรรค์ในที่สุด โดยเสี่ยเวทินทำหน้าที่เป็นสารถี ไม่มีสักอย่างเดียวที่จะบ่งบอกว่าเขาสูงวัย ประสาททุกสัมผัสยิ่งกว่าหนุ่ม ๆ “วาทิตผิดสังเกตบ้างหรือเปล่าลูก เมื่อคืนนี้”“ไม่ทราบค่ะคุณพ่อ เห็นเขาหลับเป็นตาย”“จริงเหรอ”“จริง ๆ ค่ะ หนูหวั่นใจอยู่เหมือนกันค่ะ”“วาทิตเป็นไงบ้างล่ะ”“เป็นไงนี่คืออะไรคะคุณพ่อ ขอชัด ๆ”“หนูน่าจะรู้นะว่าพ่อหมายถึงอะไร”“แป๊บ ๆ ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงร่วน พร้อมกับหัวเราะออกมา มือเธอซุกซนวางแหมะลงบนขาของเสี่ยเวทิน แล้วเลื่อนเข้าหาเป้ากางเกงก็พบว่า มันผงาดตั้งนานแล้วพราวเดือนหน้าแดง อารมณ์จากเมื่อคืนยังคุกรุ่นไม่หาย “เล่นซนจัง เดี๋ยวก็ได้เปื้อนมือหรอก” เสี่ยเวทินหัวเราะเบา ๆ“อยากเปื้อนจังค่ะ” อารมณ์แบบนี้ช่างแตกต่างจากขณะอยู่กับวาทิตอย่างสิ้นเชิง วาบหวาม มีความปรารถนาล้ำลึกที่พร้อมจะระเบิดออกมาเวลาต้องการ แทบไม่ต้องอธิบายอะไรเหมือนเมื่อคืน“คุณพ่อขา...”“ลูก อย่าเอามันออกมา พ่ออาย”“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณพ่อจะอายหนู” ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ มือเรียวขยำแท่งนั้นจากภายนอกแล้วปลดเข็มขัด ตะขอกางเกง รูดซิบแล้วล้วงเข้าไปงั
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 4ความไม่มั่นอกมั่นใจของพราวเดือนเวลานี้ไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว เมื่อกางเกงชั้นใน ปราการบาง ๆ ชิ้นสุดท้ายถูกเสี่ยเวทินรูดลง นี่ถ้าหากมีแสงสว่างมากพอ คงได้เห็นว่า ใบหน้าของพราวเดือนกำลังแดงเข้มด้วยอารมณ์ปั่นป่วนสุดขีด “คุณพ่อขา...”ลิ้นของเสี่ยเวทินแทรกเข้าไป“อย่า... ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าเลียเลยค่ะ”“อืมมม”ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ลิ้นผ่านประสบการณ์รักมาอย่างโชกโชน ซุกเข้าสู่ร่องเบียดสนิทของพราวเดือนอย่างรวดเร็ว“อึ๋ยยยย!” หญิงสาวส่งเสียง สีหน้าเหยเก จะว่าไป... นี่เป็นประสบการณ์จริงจังครั้งแรก ก่อนหน้านี้ แม้ขณะกำลังชื่นมื่นกับวาทิต เขาแทบไม่ได้เล้าโลมอย่างถึงใจแบบนี้มาก่อน อย่างทีแค่จูบนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วเดินหน้าเร่งเครื่องทันทีวาทิตไม่ค่อยมีน้ำอดน้ำทน แค่เอาใส่ได้แล้วซอยไม่กี่นาทีก็เสร็จไปแล้ว แตกต่างจากเสี่ยเวทินราวฟ้ากับเหวผู้ชายคนนี้เอาใจใส่กับเรือนร่างของเธอแทบจะทุกส่วนและแน่นอนที่สุดว่า ทุกสัดส่วนล้วนมีความหมายกับผู้หญิงเสมออย่างเวลานี้ ช่องทางรักที่ไม่เคยได้รับความสนใจใยดีจากวาทิตเท่าไรนัก มันเป็นแค่ช่องทางสอดใส่อวัยวะเพศของเขา แต่กับเสี่ยเวทิน... เขาทำ
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 3อารมณ์ที่เก็บกดมานานระหว่างทางขับรถกลับบ้าน เสี่ยเวทินคว้ามือของพราวเดือนมากุม หญิงสาวที่ยังขับรถอยู่ไม่ชักมือกลับ มือของเสี่ยเวทินกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดอาจเป็นเพราะ ระยะเวลาที่ผ่านมา ถ้าหากจะนับตั้งแต่วาทิตหอบเสื้อผ้าออกจากบ้าน เธอกับเสี่ยเวทินค่อนข้างใกล้ชิดกัน ต่อสู้กับอุปสรรคปัญหาต่าง ๆ แต่ไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องตั้งแต่เธอเคยใช้มือช่วยให้เขาเสร็จสม นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ยังไม่มีครั้งต่อมาพราวเดือนแทบจะลืมไปแล้วละว่าเธอรู้สึกเสียใจอย่างไรกับเรื่องของวาทิต เขาไม่เคยมีบทบาทอะไรเลย นับตั้งแต่ธุรกิจของครอบครัวเริ่มมีปัญหา หนำซ้ำยังมาทำนิสัยแบบนี้อีก เธอจึงไม่เหลือศรัทธาใด ๆต่างจากเสี่ยเวทินอย่างสิ้นเชิงไม่แปลกอะไร ถ้าหากเธอจะมีใจกับเสี่ยเวทิน ผู้ยังมีสถานะเป็นพ่อผัวของเธอ มันช่วยไม่ได้จริง ๆ“หนู จะว่าอะไรพ่อไหม ถ้าพ่อจะ...”“อะไรคะคุณพ่อ”“พ่อจะหื่นกับหนู”พราวเดือนถึงกับหัวเราะออกมา พอจะอ่านออกว่าเสี่ยเวทินกำลังรู้สึกอย่างไร ยิ่งระยะหลังร่างกายของเขาเข้าที่เข้าทาง แข็งแรงออกขนาดนี้ มีหรือจะไม่มีอารมณ์ทางเพศ มันคือสัญลักษณ์ของ







