Mag-log inลองรักพ่อผัว ตอนที่ 8
“พ่อรักหนูนะ” เสียงปนหอบของเสี่ยเวทิน ขณะพรมจูบแก้มของเธอ
สำหรับพราวเดือน ระหว่างเธอกับเสี่ยเวทิน ชายผู้เป็นเพียงสถานะพ่อผัวคนนี้ ไม่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นความรักเต็มปากเต็มคำ มันคืออะไรก็ไม่รู้
นึกภาพในวันที่เธอแต่งงานเข้ามาอยู่บ้านสิทธิรังสรรค์ หลังจากนั้นก็ตกอยู่ในสภาพเคว้งคว้าง เมื่อรู้ว่าบ้านนี้เต็มไปด้วยปัญหา วาทิตไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอเลย จนในที่สุดก็กลายเป็นเรื่องทะเลาะ หลังจากนั้นเขาก็หนีหายไปดื้อ ๆ ปล่อยให้เธอเป็นคนดูแลเสี่ยเวทินผู้เป็นพ่อ
เสี่ยเวทินผู้เป็นเหมือนกับเสาหลักของบ้าน ที่ตอนนั้นกำลังสิ้นสภาพเป็นเพียงแค่คนป่วยติดเตียง แต่กำลังใจของเขากลับมีเหลือเฟือ แม้ว่าเวลานั้นจะมองไม่เห็นทางออกอะไรเลย
ความสุขที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเสี่ยเวทิน สำหรับเธอ ไม่อาจะเรียกได้ว่าเป็นความรักหรอก แต่น่าจะมาจากความเห็นอกเห็นใจกันมากกว่า
แม้จนขณะนี้ ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เพราะเมื่อใดความสัมพันธ์นี้ถูกเปิดเผยออกไปจริง ๆ เธออาจจะอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว
“ไม่เชื่อพ่อเหรอ” เสี่ยเวทินกอดร่างของเธอเอาไว้
“ไม่รู้สิคะ” พราวเดือนตอบตามตรง
“ทำไมพูดงี้ล่ะ” เสี่ยเวทินเสียงเครียดขึ้น “พ่อทำอะไรให้หนูไม่สบายใจหรือเปล่า”
“เปล่าหรอกค่ะ อย่าคิดมากเลยค่ะ” พราวเดือนยิ้ม
“ไม่ได้ หนูพูดแบบนี้ พ่อต้องเคลียร์ก่อน”
“หนูแค่พูดอย่างที่ควรจะเป็นจริงค่ะคุณพ่อ”
“อะไรคืออย่างที่เป็นจริงของหนู” เสี่ยเวทินถาม ท่าทางของเขาเวลานี้เหมือนกับหนุ่มรุ่น ๆ ใจร้อน ที่ต้องการจะรู้ความจริงทั้งหมด
“คุณพ่อลืมไปแล้วหรือคะว่าหนูอยู่ในสถานะอะไร” น้ำเสียงของพราวเดือนค่อนข้างปกติ ไม่ได้แสดงอาการน้อยเนื้อต่ำใจหรืออะไรที่เป็นไปในทางลบทั้งสิ้น “หนูคิดเรื่องนี้ตลอดเวลานะคุณพ่อว่า สักวันเรื่องของเราจะต้องถูกเปิดเผยถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม หนูจะต้องยอมรับให้ได้”
ชายผู้มีสถานะเป็นเพียงพ่อผัวนิ่งเงียบ แต่ยังโอบร่างของเธอเอาไว้ “อันที่จริง พ่อก็พยายามทำใจเอาไว้เหมือนกันนะ แค่ไม่อยากพูดออกมาเท่านั้น”
“ทำใจแบบไหนคะ”
“เมื่อวันที่สูญเสียหนูไป”
“ไม่เอาค่ะ มันยังไม่ถึงวันนั้นไม่ใช่หรือคะ” พราวเดือนเปลี่ยนท่าที ไม่อยากให้จมอยู่กับเรื่องที่ยังมาไม่ถึง “ลุกเถอะค่ะ เรายังจะต้องสู้ด้วยกันต่อไปอีกเยอะเลย คุณพ่อไม่ไปโรงงานเหรอคะ”
“พ่อยังต้องเดินหน้าเจรจาเรื่องการร่วมทุน...”
“ทำให้เต็มที่ค่ะ ลุกเถอะค่ะ”
“ขอต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ”
“ไม่เอาค่ะ สายมากแล้ว”
พราวเดือนไปโรงงานเพียงลำพัง ผู้จัดการก็เข้ามาฟ้องอีกว่าตอนที่เธอไม่อยู่ วิษณุ ลูกชายคนโตของเสี่ยเวทินได้เข้ามาที่โรงงานอีกครั้ง ความจริง รปภ.จะไม่ให้เข้ามาด้วยซ้ำ แต่ก็จำใจ
“ไม่เป็นไรหรอกมั้งคะ” พราวเดือนตอบ “อาจจะแค่เข้ามาดูความเรียบร้อย”
“ความเรียบร้อยอะไรกันล่ะครับคุณหนู เขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับที่นี่นานแล้ว” น้ำเสียงของผู้จัดการโรงงานค่อนข้างเคร่งเครียด
“หนูอาจจะต้องไปหาเขาสักครั้ง”
“เสี่ยยังไม่ทราบเรื่องนี้หรือครับ”
“คุณพ่อยังติดงานสำคัญอยู่ค่ะ หนูก็เลยไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้”
หลังผู้จัดการโรงงานออกไปแล้ว พราวเดือนจึงตัดสินใจว่าคงต้องทำอะไรสักอย่าง เธอออกจากโรงงานเพื่อไปหาวิษณุที่โรงงานของเขา
พราวเดือนเคยไปที่นั่นมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนเสี่ยเวทินพาไปขอความช่วยเหลือ แต่ก็ถูกปฏิเสธ
เธอกำลังสงสัยว่า เพราะอะไรวิษณุจึงพยายามเข้ามายุ่งเกี่ยวกับที่นี่ หลังเห็นว่าโรงงานของเสี่ยเวทินกำลังพลิกฟื้น สามารถเดินเครื่องผลิตเต็มกำลัง
พราวเดือนอาจจะประเมินวิษณุผิดไป เขาอาจจะมาด้วยความปรารถนาดีหรือเปล่า
น่าแปลก...พราวเดือนพบรถยนต์ของเสี่ยเวทินจอดอยู่ที่บริเวณด้านหน้าโรงงานของวิษณุ เธอจึงชะงัก การจะผ่านเข้าไปในโรงงานของเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะจะต้องมีการแลกบัตรด้วย
หญิงสาวต้องกลับมาคิดใหม่ แท้จริงแล้ว เรื่องของโรงงานเสี่ยเวทินกับโรงงานของวิษณุ อาจจะยังมีความจำเป็นต้องเกี่ยวข้องกันอยู่ก็ได้ พ่อลูกจะกลับมาร่วมมือกันในทางธุรกิจก็ไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก
เธอต่างหากล่ะที่...เป็นคนนอก
พราวเดือนเลิกล้มความคิดที่จะเข้าไปพบกับวิษณุ และพยายามจะไม่คิดในแง่ลบใด ๆ ในเมื่อพบว่าเสี่ยเวทินเองก็ยังแวะเวียนเข้ามายังโรงงานของวิษณุเหมือนกัน
ผู้จัดการโรงงานอาจจะกังวลมากเกินไปก็ได้
“เป็นไงบ้างครับคุณหนู” ผู้จัดการโรงงานรีบเข้ามาถาม เมื่อเห็นพราวเดือนกลับมาถึง
“คิดว่าไม่มีอะไรหรอกค่ะ” พราวเดือนตอบยิ้ม ๆ
“จริงหรือครับคุณหนู” ผู้จัดการโรงงานยังข้องใจไม่หาย
“หนูคิดว่าเราแค่ทำหน้าที่ของเราให้ดีก็พอค่ะผู้จัดการ”
“เอาละครับ ถ้าคุณหนูเชื่อมั่นแบบนี้ ผมจะได้สบายใจว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับโรงงานของเรา”
ผู้จัดการโรงงานใช้คำพูดว่า ‘โรงงานของเรา’ แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงพนักงานคนหนึ่งของที่นี่เท่านั้น ย่อมหมายถึงความผูกพันที่มีเต็มหัวใจ
พราวเดือนมองตามหลังผู้จัดการโรงงานที่เดินห่างออกไป ในหัวสับสนขึ้นมาว่า ความคิดของผู้จัดการโรงงานกับความคิดของเธอ ไปในทิศทางเดียวกันหรือเปล่า นั่นคือพยายามปกป้องผลประโยชน์ของโรงงาน
พราวเดือนถอนใจ... พยายามไม่คิดอะไรอีกแล้ว
โรงงานยังคงเดินหน้าต่อไปได้ ต่อให้วิษณุจะแวะเวียนเข้ามาที่นี่ก็ไม่เห็นว่าจะเกี่ยวอะไร ถ้าหากเธอไม่ได้เห็นเสี่ยเวทินไปอยู่ที่โรงงานของวิษณุ เธอก็อาจจะกังวลเหมือนกัน
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 8 “พ่อรักหนูนะ” เสียงปนหอบของเสี่ยเวทิน ขณะพรมจูบแก้มของเธอสำหรับพราวเดือน ระหว่างเธอกับเสี่ยเวทิน ชายผู้เป็นเพียงสถานะพ่อผัวคนนี้ ไม่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นความรักเต็มปากเต็มคำ มันคืออะไรก็ไม่รู้นึกภาพในวันที่เธอแต่งงานเข้ามาอยู่บ้านสิทธิรังสรรค์ หลังจากนั้นก็ตกอยู่ในสภาพเคว้งคว้าง เมื่อรู้ว่าบ้านนี้เต็มไปด้วยปัญหา วาทิตไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอเลย จนในที่สุดก็กลายเป็นเรื่องทะเลาะ หลังจากนั้นเขาก็หนีหายไปดื้อ ๆ ปล่อยให้เธอเป็นคนดูแลเสี่ยเวทินผู้เป็นพ่อเสี่ยเวทินผู้เป็นเหมือนกับเสาหลักของบ้าน ที่ตอนนั้นกำลังสิ้นสภาพเป็นเพียงแค่คนป่วยติดเตียง แต่กำลังใจของเขากลับมีเหลือเฟือ แม้ว่าเวลานั้นจะมองไม่เห็นทางออกอะไรเลยความสุขที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเสี่ยเวทิน สำหรับเธอ ไม่อาจะเรียกได้ว่าเป็นความรักหรอก แต่น่าจะมาจากความเห็นอกเห็นใจกันมากกว่าแม้จนขณะนี้ ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เพราะเมื่อใดความสัมพันธ์นี้ถูกเปิดเผยออกไปจริง ๆ เธออาจจะอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว“ไม่เชื่อพ่อเหรอ” เสี่ยเวทินกอดร่างของเธอเอาไว้“ไม่รู้สิคะ” พราวเดือนตอบตามตรง“ทำไมพูดงี้ล่ะ” เสี่ยเวทินเสียงเคร
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 7พราวเดือนตัดสินใจที่จะไม่พูดเรื่องของวิษณุให้กับเสี่ยเวทินได้รับรู้ เพราะเกรงว่าจะทำให้เขาไม่สบายใจ อย่างน้อยที่สุด พวกคนงานที่โรงงานต่างก็คอยเป็นหูเป็นตาให้อยู่แล้ว จึงวางใจได้ระดับหนึ่ง เธอไม่คิดว่าวิษณุจะกล้าทำเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอก การแอบมาที่โรงงานของเขาอาจเป็นเพียงแค่แวะมาดูความก้าวหน้าธรรมดา ๆ พอได้เห็นว่าโรงงานกลับฟื้นมาอย่างรวดเร็ว ก็อาจจะผิดหวังกลับไปพราวเดือนไม่ได้ปักใจเชื่อหรอกว่าวิษณุจะเกี่ยวข้องอะไรกับไฟไหม้โรงงานที่ผ่านมา เพราะไม่ได้มีหลักฐานอะไรว่าเกิดจากการวางเพลิง เพียงแต่ความไม่ไว้วางใจเกิดจากพวกคนงานมากกว่าสำหรับเธอ ติดใจเขาแค่ในตอนที่เสี่ยเวทินไปขอความช่วยเหลือแล้วถูกเขาปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อใย ราวกับว่าเสี่ยเวทินไม่ใช่พ่อผู้มีพระคุณอย่างนั้นแหละ“เหนื่อยหรือเปล่าครับ” เสี่ยเวทินเข้ามาโอบกอดเธอ หลายวันที่ผ่านมา พราวเดือนไปที่โรงงานเพียงลำพัง ส่วนเสี่ยเวทินกำลังเจรจากับกลุ่มทุนรายใหม่ที่จะเข้ามาเสริม เธอไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้เท่ากับเขา เพราะฉะนั้นจึงไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเท่าไรนัก “พ่อรู้ว่าหนูเหนื่อย”“ไม่เลยค่ะ” พราวเดือนตอบ โอบกอดร่
ลองรักพ่อผัวตอนที่ 6ด้วยความที่พราวเดือนยังอยู่เหนือร่างของเสี่ยเวทิน เพราะฉะนั้นเธอจึงขืนตัว ไม่ยอมให้เขาใช้ลิ้นต่อไป ขยับมาถึงกลางลำตัวของเขา กดร่องเข้าหาแกนกายโดยที่แทบไม่ต้องเล็งด้วยซ้ำ เติมน้ำหนักตัว ร่องสามารถกลืนความแข็งแกร่งของเสี่ยเวทินเข้าไปจนหมด 20พราวเดือนฟุบท่อนบนนาบแนบกับลำตัวของเสี่ยเวทิน เขาโอบร่างของเธอเอาไว้แน่น แล้วขยับส่งแท่งลำเข้าหาร่องสวาทฉ่ำ เอวของคนวัยนี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคใด ๆ เลยแม้แต่นิดเดียวจังหวะซอยเร้าใจ เสียงร้องของพราวเดือนส่งสัญญาณว่าเธอสุด ๆ ไปกับการกระทำของเขา“คุณพ่อขา”เพียงไม่นาน หญิงสาวก็กระตุกเกร็ง เพียงแต่อารมณ์ของเธอนั้นยังสามารถร่วมรักได้อีกต่อไปอย่างต่อเนื่องจนกว่าเสี่ยเวทินจะถึงจุดหมายปลายทางไม่มีความสุขแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ดังนั้น ผู้มีประสบการณ์มาอย่างโชกโชนอย่างเสี่ยเวทินจึงสามารถยื้อเวลาเอาไว้ได้อีกยาวพราวเดือนเปลี่ยนมาคุกเข่า โดยใช้หมอนรองบริเวณหน้าท้อง สะโพกลอย โชว์กลีบพูย้อยด้านหลังมองเห็นความฉ่ำน่าสัมผัส หญิงสาวหลับตาพริ้มเหมือนเฝ้ารอแกนกายที่จะแทรกเข้ามา ทว่ากลับกลายเป็นลิ้นปาดเลียรัว ๆ เข้ามาแทน“อูยยยย คุณพ่อขา”พราวเดือนสูดปา
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 5รถหมุนล้อออกจากบ้านสิทธิรังสรรค์ในที่สุด โดยเสี่ยเวทินทำหน้าที่เป็นสารถี ไม่มีสักอย่างเดียวที่จะบ่งบอกว่าเขาสูงวัย ประสาททุกสัมผัสยิ่งกว่าหนุ่ม ๆ “วาทิตผิดสังเกตบ้างหรือเปล่าลูก เมื่อคืนนี้”“ไม่ทราบค่ะคุณพ่อ เห็นเขาหลับเป็นตาย”“จริงเหรอ”“จริง ๆ ค่ะ หนูหวั่นใจอยู่เหมือนกันค่ะ”“วาทิตเป็นไงบ้างล่ะ”“เป็นไงนี่คืออะไรคะคุณพ่อ ขอชัด ๆ”“หนูน่าจะรู้นะว่าพ่อหมายถึงอะไร”“แป๊บ ๆ ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงร่วน พร้อมกับหัวเราะออกมา มือเธอซุกซนวางแหมะลงบนขาของเสี่ยเวทิน แล้วเลื่อนเข้าหาเป้ากางเกงก็พบว่า มันผงาดตั้งนานแล้วพราวเดือนหน้าแดง อารมณ์จากเมื่อคืนยังคุกรุ่นไม่หาย “เล่นซนจัง เดี๋ยวก็ได้เปื้อนมือหรอก” เสี่ยเวทินหัวเราะเบา ๆ“อยากเปื้อนจังค่ะ” อารมณ์แบบนี้ช่างแตกต่างจากขณะอยู่กับวาทิตอย่างสิ้นเชิง วาบหวาม มีความปรารถนาล้ำลึกที่พร้อมจะระเบิดออกมาเวลาต้องการ แทบไม่ต้องอธิบายอะไรเหมือนเมื่อคืน“คุณพ่อขา...”“ลูก อย่าเอามันออกมา พ่ออาย”“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณพ่อจะอายหนู” ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ มือเรียวขยำแท่งนั้นจากภายนอกแล้วปลดเข็มขัด ตะขอกางเกง รูดซิบแล้วล้วงเข้าไปงั
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 4ความไม่มั่นอกมั่นใจของพราวเดือนเวลานี้ไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว เมื่อกางเกงชั้นใน ปราการบาง ๆ ชิ้นสุดท้ายถูกเสี่ยเวทินรูดลง นี่ถ้าหากมีแสงสว่างมากพอ คงได้เห็นว่า ใบหน้าของพราวเดือนกำลังแดงเข้มด้วยอารมณ์ปั่นป่วนสุดขีด “คุณพ่อขา...”ลิ้นของเสี่ยเวทินแทรกเข้าไป“อย่า... ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าเลียเลยค่ะ”“อืมมม”ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ลิ้นผ่านประสบการณ์รักมาอย่างโชกโชน ซุกเข้าสู่ร่องเบียดสนิทของพราวเดือนอย่างรวดเร็ว“อึ๋ยยยย!” หญิงสาวส่งเสียง สีหน้าเหยเก จะว่าไป... นี่เป็นประสบการณ์จริงจังครั้งแรก ก่อนหน้านี้ แม้ขณะกำลังชื่นมื่นกับวาทิต เขาแทบไม่ได้เล้าโลมอย่างถึงใจแบบนี้มาก่อน อย่างทีแค่จูบนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วเดินหน้าเร่งเครื่องทันทีวาทิตไม่ค่อยมีน้ำอดน้ำทน แค่เอาใส่ได้แล้วซอยไม่กี่นาทีก็เสร็จไปแล้ว แตกต่างจากเสี่ยเวทินราวฟ้ากับเหวผู้ชายคนนี้เอาใจใส่กับเรือนร่างของเธอแทบจะทุกส่วนและแน่นอนที่สุดว่า ทุกสัดส่วนล้วนมีความหมายกับผู้หญิงเสมออย่างเวลานี้ ช่องทางรักที่ไม่เคยได้รับความสนใจใยดีจากวาทิตเท่าไรนัก มันเป็นแค่ช่องทางสอดใส่อวัยวะเพศของเขา แต่กับเสี่ยเวทิน... เขาทำ
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 3อารมณ์ที่เก็บกดมานานระหว่างทางขับรถกลับบ้าน เสี่ยเวทินคว้ามือของพราวเดือนมากุม หญิงสาวที่ยังขับรถอยู่ไม่ชักมือกลับ มือของเสี่ยเวทินกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดอาจเป็นเพราะ ระยะเวลาที่ผ่านมา ถ้าหากจะนับตั้งแต่วาทิตหอบเสื้อผ้าออกจากบ้าน เธอกับเสี่ยเวทินค่อนข้างใกล้ชิดกัน ต่อสู้กับอุปสรรคปัญหาต่าง ๆ แต่ไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องตั้งแต่เธอเคยใช้มือช่วยให้เขาเสร็จสม นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ยังไม่มีครั้งต่อมาพราวเดือนแทบจะลืมไปแล้วละว่าเธอรู้สึกเสียใจอย่างไรกับเรื่องของวาทิต เขาไม่เคยมีบทบาทอะไรเลย นับตั้งแต่ธุรกิจของครอบครัวเริ่มมีปัญหา หนำซ้ำยังมาทำนิสัยแบบนี้อีก เธอจึงไม่เหลือศรัทธาใด ๆต่างจากเสี่ยเวทินอย่างสิ้นเชิงไม่แปลกอะไร ถ้าหากเธอจะมีใจกับเสี่ยเวทิน ผู้ยังมีสถานะเป็นพ่อผัวของเธอ มันช่วยไม่ได้จริง ๆ“หนู จะว่าอะไรพ่อไหม ถ้าพ่อจะ...”“อะไรคะคุณพ่อ”“พ่อจะหื่นกับหนู”พราวเดือนถึงกับหัวเราะออกมา พอจะอ่านออกว่าเสี่ยเวทินกำลังรู้สึกอย่างไร ยิ่งระยะหลังร่างกายของเขาเข้าที่เข้าทาง แข็งแรงออกขนาดนี้ มีหรือจะไม่มีอารมณ์ทางเพศ มันคือสัญลักษณ์ของ







