ตอนที่ 32

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 3

อารมณ์ที่เก็บกดมานาน

ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน เสี่ยเวทินคว้ามือของพราวเดือนมากุม หญิงสาวที่ยังขับรถอยู่ไม่ชักมือกลับ มือของเสี่ยเวทินกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

อาจเป็นเพราะ ระยะเวลาที่ผ่านมา ถ้าหากจะนับตั้งแต่วาทิตหอบเสื้อผ้าออกจากบ้าน เธอกับเสี่ยเวทินค่อนข้างใกล้ชิดกัน ต่อสู้กับอุปสรรคปัญหาต่าง ๆ แต่ไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง

ตั้งแต่เธอเคยใช้มือช่วยให้เขาเสร็จสม นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ยังไม่มีครั้งต่อมา

พราวเดือนแทบจะลืมไปแล้วละว่าเธอรู้สึกเสียใจอย่างไรกับเรื่องของวาทิต เขาไม่เคยมีบทบาทอะไรเลย นับตั้งแต่ธุรกิจของครอบครัวเริ่มมีปัญหา หนำซ้ำยังมาทำนิสัยแบบนี้อีก เธอจึงไม่เหลือศรัทธาใด ๆ

ต่างจากเสี่ยเวทินอย่างสิ้นเชิง

ไม่แปลกอะไร ถ้าหากเธอจะมีใจกับเสี่ยเวทิน ผู้ยังมีสถานะเป็นพ่อผัวของเธอ มันช่วยไม่ได้จริง ๆ

“หนู  จะว่าอะไรพ่อไหม ถ้าพ่อจะ...”

“อะไรคะคุณพ่อ”

“พ่อจะหื่นกับหนู”

พราวเดือนถึงกับหัวเราะออกมา พอจะอ่านออกว่าเสี่ยเวทินกำลังรู้สึกอย่างไร ยิ่งระยะหลังร่างกายของเขาเข้าที่เข้าทาง แข็งแรงออกขนาดนี้ มีหรือจะไม่มีอารมณ์ทางเพศ มันคือสัญลักษณ์ของผู้ชายผู้พร้อมจะบุกฝ่าพันกับปัญหาอุปสรรค

“ไม่ว่าหรอกค่ะ”

“จริงอ่ะ จริง ๆ นะ”

“ค่า”

พราวเดือนลากเสียงน่ารัก เมื่อได้รับอนุญาตแบบนี้แล้ว เสี่ยเวทินก็ดึงมือของหญิงสาวเลื่อนมาที่หน้าขาของตัวเอง

แกนกายของเขากำลังตื่นตัว

พราวเดือนหน้าแดง อารมณ์หวั่นไหวปั่นป่วนเช่นเดียวกัน เพราะรู้ดีว่าแกนกายของพ่อผัวอลังการแค่ไหน

หัวใจเต้นรัวผิดจังหวะ เช่นเดียวกับลมหายใจ

เสี่ยเวทินรูดซิบกางเกงออก แล้วปล่อยให้ความใหญ่โตออกมาสูดอากาศภายนอก เวลานี้ไม่เหลือคำพูดใด ๆ ระหว่างกัน นอกจากเสียงลมหายใจ

พราวเดือนใช้มือข้างที่เหลือจากพวงมาลัย ชักแท่งเนื้อของเสี่ยเวทิน สายตายังสนใจอยู่กับการจราจรบนถนนก็จริง แต่หัวใจเต้นรัว ความรู้สึกปั่นป่วนไปหมด

น้ำเสียงของเสี่ยเวทินเวลานี้  หลุดออกมาอย่างเหลืออด

“ซู้ดดดด”

พราวเดือนยังไม่เคยเห็นผู้ชายที่ไหนจะมีอารมณ์หื่นกระหายเหมือนอย่างที่พ่อผัวของเธอกำลังเป็นอยู่

ไม่ใช่ไม่ดี

ความหื่นบ่งบอกถึงพลังชีวิตที่ยังมีเหลือล้น เพียงไม่นานนัก เสี่ยเวทินก็ซอยแท่งกับเรียวมือนุ่มของพราวเดือน มันเป็นอารมณ์ปรารถนาที่เร่าร้อนคุโชนชนิดที่พราวเดือนไม่เคยเห็นใครเป็นแบบนี้มาก่อน แม้แต่วาทิตผู้เป็นสามี

ลาวาอุ่น ๆ ทะลักออกมาอีกครั้งหนึ่ง

เสียงของเสี่ยเวทินที่เล็ดลอดออกมาแทบจะไม่เป็นภาษา

“ขอบคุณหนูมาก” เสี่ยเวทินโน้มเข้ามาหอมแก้มหญิงสาว แล้วรถก็เคลื่อนตัวไปอีกจนกระทั่งถึงบ้าน

รถจอดสนิท ลงจากรถทั้งสองคน

“เหนียวตัวจังค่ะคุณพ่อ หนูอยากอาบน้ำ”

“พ่ออาบด้วยได้ไหม”

“จัดไปสิคะ” หญิงสาวตอบอย่างนึกสนุก

นานแล้วสินะที่ห่างเหินกับเรื่องแบบนี้ ความเคร่งเครียดทั้งหมดเหมือนกองสุมรวมอยู่ในหัวใจของหญิงสาวตั้งแต่เกิดวิกฤติของบ้าน

เรื่องราวมากมายถาโถมเข้ามาในชีวิตเสียจนบางครั้งอยากจะปลีกตัวจากไป ทิ้งทุกอย่างเอาไว้เบื้องหลังเหมือนอย่างที่พวกลูกชายของบ้านนี้ทำ แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็เลือกที่จะไม่ทำแบบนั้น

เวลานี้ จะทำอะไรตามใจความปรารถนาเบื้องลึกบ้าง ใครจะว่าอะไร เธอก็อยู่ในขั้นที่จะไม่เสียเวลาต้องไปนั่งแคร์

จูบเบา ๆ ของเสี่ยเวทิน ปลุกเร้าความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอัดแน่นเต็มหัวใจของหญิงสาวให้ลุกโพลง

เมื่อออกจากรถ ยังไม่ทันจะขยับก้าวด้วยซ้ำ เสี่ยเวทินเดินอ้อมมากอดแล้วรุนร่างของพราวเดือนจนแผ่นหลังแนบกับตัวรถ

ไม่มีคำพูดใด ๆ อีกแล้ว

เขาประกบกลีบปากรูปกระจับของเธอ ความหิวกระหายในเชิงกามของเสี่ยเวทินสามารถปลุกเร้าความต้องการของพราวเดือนให้ลุกโชนตาม

ไหล่กลมมนถูกคลึง ขณะที่มือของเธอล้วงเข้าหาแกนกายของเขา เธอรูดซิบแล้วปล่อยให้มันออกมาข้างนอกอีกครั้ง

“อู้  คุณพ่อ ทำไมยังแข็งแรงอยู่งี้ล่ะคะ”

“พ่อต้องการหนูนี่”

“คุณวาทิตไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย”

“อย่าพูดถึงเขาเลย ตอนนี้เขาคงมีความสุขอยู่นะ”

“จริงค่ะคุณพ่อ เค้าไม่สนใจหนูเลย”

อารมณ์ของหญิงสาวร้อนแรงขึ้นมาอย่างประหลาด ไม่หรอก ความจริง เธอเองก็จัดได้ว่าเป็นหญิงสาวที่เต็มไปด้วยพลังรักไม่ได้ยิ่งหย่อนกว่าใคร เพียงแต่ระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่สามารถทำอย่างนั้นได้

เพราะว่าภาระที่ถาโถมเข้ามา และทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่หน้าที่ของเธอโดยตรง

แต่ก็นั่นแหละ เรื่องนั้นมันกำลังจะผ่านไปด้วยดี ถึงตอนนี้ มันน่าจะถึงเวลาของเธอบ้างแล้ว ผู้ชายที่กำลังจูบเธออย่างเร่าร้อน และเธอสนองตอบให้กับเขา

โดยสถานะมันอาจไม่ใช่ แต่หัวใจของพราวเดือนเวลานี้เป็นของเขาไปเรียบร้อยแล้ว ผู้ชายสูงวัย เต็มไปด้วยพละกำลังความมุ่งมั่นไม่เคยยอมแพ้ เห็นได้จากร่างกายของเขา ไม่มีสักวันที่จะเป็นฝ่ายยอมแพ้

ความเป็นชายอยู่ในอุ้งมือของพราวเดือน ทั้ง ๆ ที่มันเพิ่งจะพ่นลาวาออกมาก่อนหน้านี้ แต่ดูสิ ความแข็งแกร่งผงาดเต็มไม้เต็มมือของเธอ

จูบของเขา ยังทำให้เธอหายใจหายคอไม่ทัน

“คุณพ่อขา”

ใบหน้าของพราวเดือนเวลานี้ แดงก่ำ สำหรับเธอไม่เหลือความอับอายใด ๆ ความต้องการในเรื่องแบบนี้ อดอยากยาวนานเกินไปแล้วสำหรับเธอ

เสี่ยเวทิน แสดงความเป็นผู้ชายหื่นกระหาย จากจูบของเขา จากสัมผัสที่เต็มไปด้วยลีลา จังหวะจะโคนอย่างผู้ช่ำชองประสบการณ์

บ้านสิทธิรังสรรค์เวลานี้ ค่อนข้างเงียบ บริเวณบ้านสลัว เพราะยังไม่ได้เปิดไฟสว่างไสว แต่ละวันพราวเดือนกับเสี่ยเวทินตะลอน ๆ อยู่ข้างนอกแล้วกลับเข้าบ้านมาพร้อมกัน ฉะนั้นบรรยากาศยามนี้จึงเป็นใจที่สุด

“คุณพ่อคะ หนูจะทนไม่ไหวแล้วนะคะ”

พราวเดือนหลุดปากออกมา

“ไม่มีอะไรต้องทนอีกแล้วนี่ลูก ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ”

“ไม่ใช่ธรรมชาติค่ะคุณพ่อ เรื่องระหว่างเรามันฝืนธรรมชาติ”

“ใช่สิ พ่อเป็นผู้ชาย ส่วนลูกเป็นผู้หญิง มีอารมณ์ก็ปลดปล่อยมันออกมา นี่ไงล่ะธรรมชาติ”

“หนูไม่ได้หมายความยังงั้นนี่คะ  หนูเป็นแค่สะใภ้”

“พ่อไม่เคยคิดว่าหนูเป็นสะใภ้ของพ่อเลยนะ”

“อุ๊ย  คุณพ่อ แสดงว่าคุณพ่อแอบหื่นกับหนูมานานแล้วสิคะ ใช่ไหมคะ”

“อืม”

“อืมนี่คืออะไรคะ ตอบหนูมาตามตรง”

“ใช่แล้ว”

“ตั้งแต่ตอนไหนคะ”

“นานแล้วจ้ะลูก”

เสี่ยเวทินหน้าแดง ไม่อยากจะตอบคำถามของพราวเดือนเอาเสียเลย เพราะในความเป็นจริงแล้วเรื่องแบบนี้น่าอายเหลือเกิน

“หนูอยากรู้จริง ๆค่ะคุณพ่อว่านานแค่ไหนแล้ว ตอนไหนด้วย”

“ก็หนูสวย น่ารัก สเปกพ่อเลยละ”

“สะใภ้คนอื่นล่ะคะคุณพ่อ”

“ก็...เอ้อ...”

เสี่ยเวทินมีอาการสะดุด นั่นแปลว่าอาจไม่ใช่พราวเดือนเพียงคนเดียวแล้วละที่แอบมีอะไรกับเขา

ผู้ชายคนนี้ร้อนแรงเอาเรื่อง

ความหื่นกระหายของเขา เธอรับรู้ได้ด้วยตัวเอง เพียงแต่คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะหนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้

“ว่าไงคะคุณพ่อ คุณพ่อแอบหื่นตอนไหน”

“โธ่ อย่าถามเลย”

“อยากรู้นี่คะ”

“แต่พ่อยังไม่อยากตอบ”

“อุ๊ย คุณพ่อจะทำอะไร”

กลายเป็นว่าคนที่หลุดปากออกมาด้วยสุ้มเสียงแหบพร่ากลับกลายเป็นพราวเดือน เพราะจู่ ๆ เสี่ยเวทินเลื่อนตัวลงคุกเข่า แล้วซุกใบหน้าเข้าหาซอกขา

“คุณพ่อ... อย่าค่ะ”

พราวเดือนพอจะรู้เป้าหมายของเสี่ยเวทิน เพียงแต่เธอไม่พร้อม

เดินทางมาทั้งวัน เธอไม่มั่นใจในกลิ่นอับ ทว่าตรงกันข้ามกับเสี่ยเวทิน กลิ่นอับชื้นในซอกสงวนของหญิงสาวกลับกระตุ้นตัณหาของเขาให้ลุกโพลงกว่าเดิม

พราวเดือนใจหายวาบเมื่อได้ยินเสียงรูดซิบ

มือของเสี่ยเวทินหงายประกบ บดเข้าหาเนินสวรรค์ของพราวเดือน

“โอย...” พราวเดือนหงายแหงนใบหน้า  “คุณพ่อ..!”

คราวนี้ไม่ใช่แค่ซิบ ตะขอเกี่ยว และแล้ว กางเกงผ้าค่อนข้างแนบเนื้อของเธอก็ถูกรูดลงมาอยู่ที่เข่า

นี่เป็นครั้งแรกที่พราวเดือนรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงที่สุดกับการรุกเร้าของผู้ชายที่มีสถานะเป็นพ่อสามี

จุดเร้นลับที่ไม่เคยให้ใครได้แตะต้อง ผู้ชายหนึ่งเดียวที่ได้โอกาสนั้นก็คือ วาทิต ผู้เป็นสามีนั่นเอง ทว่าเวลานี้  เธอกำลังล้ำเส้น ก้าวข้ามสิ่งที่เรียกว่าม่านประเพณีอันดีงาม และดูเหมือนว่าจะไม่สามารหยุดยั้งได้อีกแล้ว

เพราะ...ใบหน้าของเสี่ยเวทินกำลังซุกเข้าหาอวัยวะจุดซ่อนเร้นของเธอ

อารมณ์ของพราวเดือนปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก แข้งขาราวกับกำลังจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงทรงกายอย่างนั้นแหละ

สติสัมปชัญญะเริ่มเลือน ๆ ทว่ามันยังคงมีอยู่  เพราะฉะนั้น พราวเดือนจึงพยายามจะดันใบหน้าของเสี่ยเวทินให้ขยับออก ทว่า...เสี่ยเวทินเวลานี้ก็ไม่ต่างอะไรกับโคถึก เสียงงึมงำฮึมฮำที่เล็ดลอดออกมาขณะกำลังซุกไซ้อยู่กับอวัยวะเร้นลับตรงนั้น ย่อมบอกได้ว่า ไม่มีอะไรมาขวางได้อีกแล้ว

ในที่สุด พราวเดือนนั่นแหละที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้

แพ้กับความร่ำร้องในด้านลึก หยาบช้าของตัวเอง แพ้ต่อแรงฤษณาที่ถูกปลุกเร้าโดยผู้เชี่ยวชาญ

เนินนุ่มถูกจูบ โดยยังมีเพียงแค่ปราการชิ้นบาง ๆ เพียงชิ้นเดียวขวางกั้น

“คุณพ่อ....อืมมม...คุณพ่อ”

ดูเธอสิ  น้ำเสียงแหบพร่าที่เล็ดลอดออกมาเวลานี้ มันไม่ใช่การห้ามปรามอีกต่อไป  ทว่ากลับกลายเป็นสุ้มเสียงแห่งการอ้อนวอน

ร่องรักที่ค่อนข้างแห้งผากมาช้านาน เวลานี้ฉ่ำชุ่มด้วยของเหลวหล่อลื่นตามธรรมชาติ

“ซูดดด...”

นานแล้วสินะที่เธอไม่ได้สูดปากอย่างเผ็ดร้อนแบบนี้ นานแล้วจริง ๆ

เสี่ยเวทินได้มอบอีกความรู้สึกหนึ่งให้กับเธอเรียบร้อยแล้ว มือเรียวของพราวเดือนเวลานี้จึงจิกลงไปบนศีรษะของเสี่ยเวทิน ร่างกายเหมือนกำลังล่องลอย  เธอหลับตาพริ้ม น้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเวลานี้ จะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก...มองเห็นสวรรค์รำไร