ตอนที่ 38

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 9

ค่ำแล้ว  คนงานเปลี่ยนกะ มีการตอกบัตร ทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่เคยเกิดขึ้น ทุกคนยังคงมุ่งมั่น แววตาของพวกเขาดูมีความหวัง

ใช่ พราวเดือนก็รู้สึกเหมือนกันกับพวกเขา ถึงแม้ว่าสถานะของเธอในเวลานี้ ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี เอาเข้าจริงแล้วจะเรียกว่ามั่นคงหรือ ก็คงไม่ใช่หรอก

สำหรับเธอค่อนข้างซับซ้อนกว่าชีวิตของคนงานในโรงงานหลายเท่า

“คุณหนูเหนื่อยไหมคะ” ได้ยินเสียงคนงานหญิงทักทาย

“ไม่เหนื่อยหรอกค่า”  พราวเดือนตอบด้วยน้ำเสียงสดชื่น แต่อันที่จริง ใช่ว่าจะไม่รู้สึกหรอกนะ เพียงแค่ใจของเธอยังพร้อมที่จะสู้ เกิดความรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาตลอดเวลา โดยเฉพาะเมื่อนึกเทียบเคียงกับช่วงเวลาที่ย่ำแย่สุดขีดของโรงงาน นับตั้งแต่วันที่เธอก้าวมา จนกระทั่งเกิดไฟลุกโหมครั้งล่าสุด แต่ดูสิ กลับสามารถผงาดขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่ง ก็เพราะเธอมีส่วนร่วมอยู่ในความสำเร็จดังกล่าวด้วย

“คุณหนูต้องพักบ้างนะคะ”

ความเป็นห่วงเป็นใยของพวกคนงาน ความสนิทสนมที่พวกเขามอบให้กับเธอ ให้เกียรติยกย่อง ลึก ๆ พวกคนงานจะคิดยังไง พราวเดือนไม่ได้อยากจะใส่ใจตรงนั้น

รถยนต์ของเสี่ยเวทินแล่นเข้ามาจอด...

“พ่อเป็นห่วงหนู” เสี่ยเวทินบอกเหตุผล เมื่อก้าวเข้ามาในออฟฟิศ แน่ละว่า แววตาของชายผู้เป็นพ่อสามีที่มองมา เป็นความรู้สึกจากใจของเขา

“เหนื่อยแย่เลยค่ะ ขับรถเองด้วย”

“พ่อไหวอยู่แล้ว”

พราวเดือนก็รู้ว่าร่างกายของเสี่ยเวทินนับวันยิ่งทรงพลัง ไม่เฉพาะแค่การทำงาน ความรักของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับหนุ่ม ๆ

แต่ในยามที่ปรากฏตัวต่อหน้าคนอื่น เขาค่อนข้างระมัดระวังเหมือนกัน เพราะสถานะของเขากับเธอไม่ควรจะสนิทสนมกันเกินงาม

“คุณพ่อไปไหนมาบ้างคะ” พราวเดือนถาม

“หลายที่เลย” เสี่ยเวทินตอบ “หลัก ๆ ก็เรื่องที่ไปเจรจา”

“เป็นไงบ้างคะคุณพ่อ”

เสี่ยเวทินแอบถอนใจ  ก่อนจะตอบ “มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่เราคิด”

“มันไม่ง่ายอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ” พราวเดือนว่า

เสี่ยเวทินพยักหน้าช้า ๆ

“คุณพ่อคะ...” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน พราวเดือนจึงตัดสินใจหลุดออกมา “คุณวิษณุมาที่นี่นะคะ”

“วิษณุเหรอ”  เสี่ยเวทินทวนคำ ไม่ได้สบตากับพราวเดือน  “ไม่หรอกมั้ง เขาไม่เคยเห็นความสำคัญของที่นี่”

“คุณพ่อคิดว่าไงคะ”

“ไม่รู้สิ เขาอาจจะแค่แวะมาดูหรือเปล่า”

“สองสามครั้งได้ค่ะ ผู้จัดการบอก”

“อืม”

“คุณพ่อทราบเรื่องนี้บ้างหรือเปล่าคะ”

“ก็เพิ่งรู้นี่แหละ”

พราวเดือนกลับรู้สึกประหลาดกับคำตอบของเสี่ยเวทิน ผู้หญิงมักจะมีสัญชาตญาณพิเศษบางอย่างที่พร้อมจะรับรู้อะไรที่ไม่ควรจะรู้ แน่นอนว่า เมื่อเทียบระหว่างเธอกับวิษณุ วรเดช หรือวาทิต ลูกชายทั้งสามคนของเสี่ยเวทิน เธอน่ะ มันคนนอกดี ๆ นี่เอง ธุรกิจของเสี่ยเวทิน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอแม้แต่นิดเดียว

หญิงสาวแอบถอนใจ ไม่อยากจะคิดอะไรมาก ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แค่ทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น แต่ก็นั่นแหละ ผู้หญิงมักมีอารมณ์แบบผู้หญิง เพียงแค่เกิดความหม่นหมองขึ้นภายในใจเท่านั้น อารมณ์ดังกล่าวก็พร้อมจะพัฒนาไปได้อีกยาว

พราวเดือนก็แค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง  คงไม่แปลกอะไรที่จะสภาพจิตใจของเธอจะเข้าสู่โหมดความหม่นได้ในบางครั้ง

“ไปหาอะไรทานไหม” เสี่ยเวทินชวน เหมือนต้องการตัดบทไม่ให้เอ่ยถึงเรื่องงานหรือเรื่องของคนอื่น

“ค่ะ”

“หนูอยากทานอะไร”

“อะไรก็ได้ค่ะ” พราวเดือนตอบเสียงเบา...

ระหว่างทาง เสี่ยเวทินจับมือของเธอบีบเบา ๆ “พ่อไม่รู้นะว่าหนูคิดอะไรอยู่ แต่...พ่อแค่รู้สึกว่าหนูกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ”

“เปล่านะคะ” พราวเดือนต้องรีบปฏิเสธ ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าเพียงแค่ท่าทีของเธอ ยังทำให้เสี่ยเวทินสัมผัสได้ “ทำไมคุณพ่อคิดว่าหนูมีเรื่องไม่สบายใจคะ”

“หนูไม่เคยเป็นแบบนี้”

“ไม่นะคะ” พราวเดือนพยายามรื่นเริง แต่ก็นั่นแหละ คนที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชนอย่างเสี่ยเวทิน มีหรือจะไม่รู้สึกผิดสังเกต “หนูสบายดี แค่...เหนื่อยมั้งคะ”

“พ่อรู้สึกผิดจัง”

“ไม่เกี่ยวกับคุณพ่อหรอกค่ะ จริงจิ้ง” พราวเดือนเสียงสูง เพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ

เสี่ยเวทินอยากจะพาพราวเดือนไปทั่งทานในร้านหรู ๆ  แต่หญิงสาวบอกว่า อยากจะนั่งทานอาหารง่าย ๆ ริมทางดีกว่า เขาตามใจ

พราวเดือนพยายามกลบเกลื่อนอารมณ์หม่น ๆ ของตัวเองด้วยการทำตัวให้ร่าเริง เธอหวังว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรมากไปกว่านี้

“พ่อไม่รู้ว่าเราจะต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานแค่ไหน พ่อให้คำตอบหนูไม่ได้” เสี่ยเวทินโพล่งขึ้นมา

พราวเดือนชะงักอีกครั้ง “ไม่เอาค่ะ อย่าพูดเรื่องที่ไม่สบายใจเลยค่ะ”

“นั่นสินะ ย้ำคิดย้ำทำอยู่ได้ พ่อขอโทษนะ”

กว่าจะถึงบ้านดึกแล้ว ร่างงามถูกชายรุ่นพ่อรวบเข้าหาทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในบ้าน “อุ๊ย เหนียวตัวจังค่ะคุณพ่อ”

“อาบน้ำด้วยกันไหม”

“ไปสิคะ” 

พราวเดือนเห็นความคึกคักของเสี่ยเวทิน

“พ่อช่วยถอดได้หรือเปล่า”

หญิงสาวเปลือยเปล่า อวดเรือนร่างงดงามให้เห็น เสี่ยเวทินมองพราวเดือนเหมือนกับต้องมนต์สะกด ซึ่งก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง

“สวยจัง”

ไม่แค่พูด แต่ยังใช้มือสัมผัสกับเนื้อนุ่ม ๆ ของเธอ พราวเดือนหลับตาพริ้ม ขณะที่เสี่ยเวทินเริ่มไซ้เข้าหาที่ต้นคอของเธอ

หญิงสาวรับรู้ถึงสัมผัสอันอ่อนโยน และความรุ่มร้อนที่เริ่มจะระอุขึ้น