บทที่ 10

แม้เซจุนจะปวดหัวตุบ ๆ แต่ก็ยอมลุกจากโซฟาเดินตรงเข้าไปหารีอา

“ปวดแบบไหน”

“อือ... เหมือนอาหารไม่ย่อยค่ะ... คุณลุง... ท้อง... ปวดมากเลย…”

“สรรหาสารพัดเรื่องได้จริง ๆ เลยนะ”

เขาเปิดลิ้นชักใต้โทรทัศน์ หยิบอุปกรณ์เจาะเลือดออกมา จังหวะที่ใส่เข็มชนิดใช้ครั้งเดียวเข้ามา รีอาก็ทำหน้าหวาดกลัว คราวนี้เปลี่ยนทิศคลานถอยหลังหนี

“ทำอะไรของเธอวะ? เชี่ย ฝึกคลานหมอบแบบทหารอยู่หรือไง?”

“หนูไม่ชอบอันนั้น…”

“เจาะปลายนิ้ว”

“ถ้าคุณลุงเจาะ... นิ้วหนูคงเป็นรูแน่เลยค่ะ…”

“ดูท่าจะยังปวดไม่มากพอสินะ หืม?”

หนีไปก็ไม่มีความหมาย นิ้วโป้งของเธอถูกจับไว้ทันที ราวกับการหนีเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรก

“ยะ... อย่าทำนะคะ! อย่าทำ!”

“ไม่หุบปากหรือไง?”

- กึก

“กรี๊ด!”

- กึก กึก กึก

“กรี๊ดดด…!”

“แม่งเอ๊ย หูจะแตกแล้ว ไม่เงียบหรือไง?”

“ทำไม... ทำไมถึงเจาะตั้งสิบรูคะ ฮือออ…!”

เซจุนเจาะนิ้วเล็ก ๆ นั้นด้วยเข็มถึงสิบรูจริง ๆ อาจเพราะอาหารไม่ย่อยอย่างหนัก เลือดสีดำจึงผุดเป็นหยด ๆ ที่ปลายนิ้ว

เขาใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดเลือดพลางมองสำรวจใบหน้ารีอา ขอบตาแดง และใบหน้าก็ซีดจริง ๆ ดูเหมือนไม่ได้แกล้งป่วย

“ไปนอน”

“…คะ?”

“เดี๋ยวจะไปหยิบยาช่วยย่อยมาให้กิน กินเสร็จแล้วก็นอนแผ่หลับไปซะ”

“ค่ะ…”

ครู่ต่อมา เมื่อรีอากลืนยาช่วยย่อยลงไปแล้วนอนบนเตียง เซจุนจึงหันหลังราวกับเพิ่งโล่งใจ

ทันใดนั้น หมับ! นิ้วก้อยข้างหนึ่งถูกจับไว้

“ไม่ปล่อยเหรอ?”

“คุณลุง... หนู... ทำแบบนั้นให้หน่อยได้ไหมคะ?”

“อะไร”

“แบบนั้นไงคะ... ที่เห็นในโทรทัศน์... แบบ... มือแม่เป็นมือยาวิเศษ... แบบนั้นค่ะ…”

ยัยเด็กบ้านี่พูดอะไรอีก? อะไรนะ? มือแม่เป็นมือยาวิเศษเหรอ? ต้องซัดหน้าท้องสักเปรี้ยงดีไหม ยัยเด็กนี่ถึงจะยอมดึงสติกลับมา เห็นฉันเป็นอะไรกันแน่

“เด็กน้อย ฉันเตือนให้เธอนอนแล้วนะ”

รีอาไม่แม้แต่จะทำท่าว่าได้ยิน โดเซจุนไม่ใช่คนที่น่ากลัวสำหรับเธออีกแล้ว เธอจึงดึงมือนั้นมาวางบนท้องตัวเอง ขยับวนตามเข็มนาฬิกาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วพึมพำ

“มือแม่เป็นมือยาวิเศษ…”

ไม่เพียงมือ แม้แต่ร่างกายก็แข็งค้าง ใต้ฝ่ามือที่วางอยู่บนท้องมีการขยับขึ้นลงตามลมหายใจเล็กน้อย อุณหภูมิร่างกายที่ส่งผ่านมาก็สูงกว่าที่คิด

“นี่”

ถึงอย่างนั้นรีอาก็ไม่หยุด กลับหลับตาลงครึ่งหนึ่งแล้วขยับวนช้ากว่าเดิม ราวกับกำลังท่องคาถา

“อีกนิดนะคะ... หนูรู้สึกเหมือนไม่ปวดแล้วจริง ๆ…”

เขากัดฟันแน่น นี่ไม่ใช่การร้องขออ้อนวอน แต่มันคือความคาดหวัง ความคาดหวังอันยาวนานที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนเลยในชีวิต

นั่นยิ่งทำให้หงุดหงิด ตอนที่กำลังจะเอามือออก รีอาก็ออกแรงจับแน่นขึ้น

“แค่ห้านาทีนะคะ... ห้านาที... ได้ไหมคะ?”

“เพี้ยนจนชวนปวดหัวจริง ๆ”

หลายวินาที ไม่สิ หลายนาทีผ่านไป รีอาหลับตาแล้ว และตอนนี้ฝ่ามือก็ขยับวนเอง

ทำไมท้องถึงเล็กเท่าฝ่ามือขนาดนี้ แค่ขยับวงกว้างขึ้นนิดเดียวก็สัมผัสได้ถึงกระดูกเชิงกรานและโครงเสื้อชั้นในอย่างชัดเจน

แต่วันนี้ใส่ชุดชั้นในแล้วสินะ อ่า พอคิดดูก็ใส่ชุดนอนสายเดี่ยวด้วย

เมื่อเลื่อนผ้าห่มลงเล็กน้อยก็เห็นร่องระหว่างอกขาวจัดขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทั้งแนวลำคอ ไหปลาร้า และหัวไหล่ ล้วนมีเส้นโค้งงดงาม ถ้าถอดออกจะเป็นอย่างไร จะสวยขึ้นอีกแค่ไหนกันนะ

อุตส่าห์คว้ามือให้เข้าไปสัมผัสเองถึงขนาดนี้แล้ว หรือจะขึ้นคร่อมร่างแล้วจัดบทเรียนรสเผ็ดร้อนให้รู้สำนึกไปเลยดีไหม

จะดูดตรงไหนก่อน จากตรงไหนแล้วอย่างไร... อ่า ไม่สิ ถึงจะเป็นสวะก็ห้ามกลายเป็นสวะชั่วที่ไปยุ่งกับเด็กผู้หญิงตอนป่วยเด็ดขาด

“เด็กนี่จริง ๆ เลย”

เมื่อสิ้นเสียงพึมพำแผ่วต่ำ นิ้วมือที่เคยจับเกาะเอาไว้ก็ค่อย ๆ คลายหลุดออก หลังเล่นก่อสารพัดเรื่องวุ่นวายอย่างเอิกเกริกไปยกใหญ่ ก็ดูเหมือนจะหลับปุ๋ยไปอีกแล้วในเวลาอันรวดเร็ว

เซจุนจึงดึงมือออกแล้วถอนหายใจยาว

“เฮ้อ เชี่ย…”

แม้จะปิดไฟแล้วออกจากห้อง ฝ่ามือก็ยังร้อนอยู่นาน ความร้อนที่หลงเหลือและทำให้รู้สึกไม่สบายใจนั้นไม่จางหายง่าย ๆ

***

“คุณลุง! คุณลุง!”

เสียงดังลั่นไปทั่วบ้านตั้งแต่เช้า

หว่างคิ้วของเซจุนขมวดเป็นรอยลึก เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ จึงตั้งใจจะนอนตื่นสายให้เต็มที่ แต่เด็กนี่ก็มาวุ่นวายตั้งแต่เช้าอีกแล้ว

เมื่อเปิดประตูห้องพรวด รีอาที่สวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมสีขาวจัดก็เดินยิ้มเข้ามา

“คุณลุง! หนูหายดีแล้วค่ะ”

“แล้วไง”

“ชิ นี่ค่ะ! ของขวัญ”

ของแปลก ๆ แกว่งอยู่ตรงหน้า นี่มันสถานการณ์อะไรอีก สีเป็นชมพูแน่ ๆ ดูคล้ายสายไหมด้วย และเป็นของที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างแน่นอน

“อะไร”

“สแกนเดียมอสค่ะ!”

เฮ้อ เด็กนี่พูดอะไรอีกแล้ว

“มันคืออะไร”

“พืชฟอกอากาศค่ะ!”

“ใช้บัตรฉันซื้อไม่ใช่เหรอ?”

“ค่ะ!”

“แล้วจะเป็นของขวัญได้อย่างไร?”

“อ่า…”

เขาถอนหายใจยาว ยังไม่หายง่วงดีด้วยซ้ำ ไม่อยากเถียงกันตั้งแต่เช้า

“เธอเอาไปเถอะ”

“ทำไมล่ะคะ! น่ารักออก ไม่ต้องรดน้ำ ไม่ต้องให้โดนแดดด้วย!”

“อืม เหมือนเธอเลย”

เมื่อเขายังไม่ยอมรับของจากเธอเสียที รีอาก็ฮึดฮัดเดินเข้าไปในห้องที่เซจุนนอน แล้ววางลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างจงใจให้เห็น

“ขอร้อง อยู่เงียบ ๆ เรียบร้อย ๆ สักทีเถอะ”

“ค่ะ!”

คำตอบสดใสเป็นพิเศษ เซจุนยกมือกุมหน้าผากขณะชงกาแฟในครัว