บทที่ 9

อ่า... ช้อปปี้... แอปที่มีบริการส่งด่วนปานจรวดนั่นสินะ? ใช่ ต้องเข้าสู่ระบบแอปนั้นให้ด้วยถึงจะซื้อของได้ตามใจ

ว่าแต่ฉัน... ทำไมถึงยอมทำตามคำขอของเด็กนี่ทีละอย่างจนหมดด้วย?

“แต่ว่า... ใช้ได้ถึงเท่าไรคะ? เกินเจ็ดร้อยห้าสิบบาทได้ไหม?”

“เด็กน้อย คิดว่ารูดแค่ไหนถึงจะถูกดุอยู่สินะ?”

“หนึ่ง... หนึ่งพันสองร้อยห้าสิบบาท…?”

“จะหนึ่งพันสองร้อยห้าสิบหรือหนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อยบาท ถ้ามีของจำเป็นก็เชิญซื้อเลยครับ”

“จริงเหรอคะ?”

“พูดมากจริง ๆ”

คังรีอาแสนซื่อบื้อ ส่วนโดเซจุนดันใจอ่อน ไม่สิ เขาไม่เคยใจอ่อนมาก่อน แต่กลับใจอ่อนอยู่เรื่อยเมื่ออยู่ต่อหน้าคังรีอา

ตลอดชีวิต เขารังเกียจพวกที่ตัวใหญ่เสียเปล่าแต่ไม่ได้เรื่องที่สุด แต่ตอนนี้ตัวเองกลับอยู่ในสภาพนั้นเองเสียได้

“แต่ว่าคุณลุง…”

“อ่า…”

“ไม่ใช่ค่ะ... หนูมีเรื่องอยากรู้จริง ๆ…”

“อะไร”

“คุณลุงนอนที่ไหนคะ...? เพราะหนูเลยทำให้ลำบากหรือเปล่า?”

เป็นครั้งแรกที่คังรีอาถามอะไรเหมือนคนปกติ เขาซาบซึ้งจนเกือบหลุดปากชมออกมา

“ถ้าลำบากแล้วจะทำอย่างไร?”

“คะ…?”

“จะนอนด้วยกันเหรอ?”

“อา... ไม่ค่ะ! หนูจะไปนอนที่อื่นเอง!”

“เตียงก็กว้าง จำเป็นด้วยเหรอ?”

“นั่นแหละค่ะ... มันกว้างเกินไป... หนูเลยว่าจะซื้อหมอนข้างจากช้อปปี้ก่อน”

ปัง! ประตูห้องนอนที่ปิดอย่างแรงเป็นคำตอบ

รีอาเอียงศีรษะ แต่กลับอดยิ้มไม่ได้ ที่ผ่านมาเธอโหยหาความอบอุ่นมากเกินไปหรือเปล่า การดูแลแต่ละอย่างกับคำพูดแต่ละคำที่แสดงออกมาเหมือนขอไปที กลับให้ความรู้สึกอ่อนโยน เธอคิดไปเองหรือเปล่านะ

***

เวลาหนึ่งทุ่ม เมื่อเปิดประตูห้องนอนแล้วชะโงกมองออกไป คุณลุงก็กำลังง่วนสาละวนอยู่ในครัว

“คุณลุง!”

“นั่ง”

รีอาไม่ได้นั่งลงที่โต๊ะอาหาร เธอวางช้อนกับตะเกียบ เติมน้ำใส่แก้ว แล้วหยิบกับข้าวที่คุณป้าทำไว้จากตู้เย็นมาจัดใส่จานอย่างเรียบร้อย

“กับข้าวคุณป้าอร่อยมากค่ะ โดยเฉพาะจังโจริม”

“ครับ เชิญแดกเข้าไปเยอะ ๆ เลยครับ”

“คุณลุง! ทำไมถึงเอาแต่พูดแบบนั้นคะ”

“แล้วเธอจะเอาแต่เถียงคอเป็นเอ็นทำไมล่ะครับ?”

“ต้อง... ต้องเอามาคลุกกับเนยกินแล้วละ”

ตลอดมื้ออาหาร รีอามองสลับระหว่างกับข้าวกับเซจุน ทุกครั้งที่รู้สึกถึงสายตานั้น เซจุนก็อยากสบถออกมา แต่กลั้นไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ถามว่าทำไมถึงอยากสบถน่ะเหรอ? เพราะคังรีอาโปะไข่ดาวเพิ่มอย่างคล่องแคล่ว แล้วเอาข้าวคลุกเนยกับจังโจริมยัดเข้าปากอยู่นั่นไง

“ตัวแค่นี้แต่แดกเยอะจริง ๆ”

“ปกติหนูไม่ได้เป็นแบบนี้นะคะ? แต่พอกินกับคุณลุงแล้วรู้สึกอร่อยขึ้นค่ะ”

ไม่ได้พูดให้เขารู้สึกดีหรือพูดตามมารยาท สมัยเรียน เพื่อน ๆ บอกอยู่เสมอว่าเธอมีกลิ่นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และไม่เข้ามาเฉียดใกล้ หลังออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็กินข้าวคนเดียวเสมอมา

เธอใช้บัตรที่ไม่รู้ว่าใครเอามาให้สั่งอาหารมาส่ง และในบ้านก็มีเพียงความเงียบเหงาอยู่ตลอด

มื้ออาหารตอนนี้จึงอร่อยเป็นพิเศษ เพราะมีเสียงช้อนกับตะเกียบกระทบชามข้าวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชุด เพราะมีแก้วน้ำสองใบ เพราะมีกับข้าวมากมาย และเพราะโต๊ะอาหารกว้าง

แน่นอนว่าเธอก็มีด้านที่คิดไม่ลึกซึ้งและเป็นคนสบาย ๆ เกินไปอยู่ด้วย แต่ทุกการกระทำและคำพูดของเซจุนในตอนนี้คือความใส่ใจที่เธอโหยหาและต้องการมาตลอด

แถมยังหล่อขนาดนั้น ตัวใหญ่กำยำขนาดนั้น เพียงแค่มองก็รู้สึกว่าน่าไว้ใจขึ้นมาเอง

“ไม่ต้องล้างจาน ปล่อยไว้”

เมื่อเซจุนกินเสร็จก่อนแล้วลุกขึ้น รีอาก็ยื่นปากอย่างงอน ๆ แต่ยังกินจนเกลี้ยงไม่เหลือข้าวสักเม็ด และเก็บกวาดเรียบร้อยด้วย

‘อ่า จริงด้วย! น่าจะอบเสร็จแล้ว!’

เมื่อเปิดเครื่องอบผ้า กลิ่นหอมก็ลอยออกมาเต็มที่ เธอเอาชุดชั้นในที่แห้งนุ่มกลับไปห้องนอน แล้วเริ่มหยิบแต่ละตัวมาทาบหน้าอก

“อ่า... อืม…”

แน่นอนว่าเธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่จะเรียกว่าอย่างไรดี เหมือนชุดชั้นในที่ผู้ใหญ่จริง ๆ ใส่กันมาอยู่รวมกันเต็มไปหมด

หลังจากลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกให้เข้าชุดกันแล้วเดินไปห้องน้ำ ไม่ว่าตัวนี้หรือตัวไหนก็ยั่วยวนเหมือนกันหมด จะเลือกไปทำไม

ปัญหาเกิดขึ้นหลังผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ประตูห้องนอนเปิดออกอย่างอ่อนแรงพร้อมเสียงเอี๊ยด แล้วรีอาก็คลานออกมาตามพื้น

เซจุนที่เอนตัวอยู่บนโซฟาตกใจจนหลุดปากว่า ‘เชี่ย!’ ก่อนเป็นอย่างแรก สภาพผมยาวปิดหน้าจนมิดดูเหมือนผีสาวพรหมจรรย์ไม่มีผิด

“คุณ... ลุง…”

“ตกใจหมด เชี่ย! มีขาดีๆ จะคลานทำบ้าอะไรของเธอวะเนี่ย ประสาทกลับจริง ๆ”

“ปวด... ปวดท้องค่ะ... อ่า…”

ก็เล่นยัดข้าวเข้าปากเล็ก ๆ คำโตเคี้ยวตุ้ยซะขนาดนั้น... ฉันกะเอาไว้ไม่มีผิดว่าต้องลงเอยด้วยสภาพแบบนี้ ช่างเป็นยัยเด็กดื้อที่ไม่ยอมปล่อยให้ฉันได้อยู่สบายอกสบายใจเลยสักเสี้ยววินาทีเดียวจริง ๆ