ตาสว่าง

“คุณหนูคะ” เมิ่งหลานเรียกคุณหนูของตนเอาไว้คล้ายมีเรื่องคับข้องใจบางอย่างต้องการจะเอ่ย

“คะ?”

“เขาไม่รู้เหรอคะ ว่าเราย้ายนายท่านผู้เฒ่ากงมารักษาที่นี่แล้ว” เธอกลั้นใจถามออกไปอย่างอดไม่อยู่

“ไม่รู้ค่ะ มีแค่ฉันกับคุณพ่อของเขาเท่านั้นที่รู้”

“เอ่อ แล้วเรื่อง...”

“ใจเย็น ๆ ค่ะ รอให้น้าหงเจ๋อกับพี่เฮ่อสืบเรื่องทั้งหมดมาก่อนแล้วเราค่อยคิดก็ยังไม่สาย” เย่อิงบอกกับคนสนิทด้วยน้ำเสียงราบเรียบเสียจนเมิ่งหลานเองก็ยังอ่านความคิดของเธอไม่ออก

“ค่ะคุณหนู” ผู้คุ้มกันสาวเอ่ยแล้วเดินตามคุณหนูของตนไปเงียบ ๆ

เย่อิงรู้อยู่แล้ว ว่าพระเอกกับนางเอกของเรื่องเริ่มที่จะบ่มเพราะความสัมพันธ์กันอย่างจริงจังในช่วงเวลาคาบเกี่ยวกับตอนที่เธอและกงเฉิงเซวียนแต่งงานกัน แต่เธอก็ไม่คิดมาก่อนว่าพวกเขาจะมีความรักอันลึกซึ้งให้แก่กันมาตั้งแต่ตอนนี้แล้วแม้แต่น้อย เพราะในนิยายที่เธออ่านนั้น กว่าที่หลี่เย่อิงจะรู้ความจริงและเนื้อเรื่องเริ่มดำเนินไปถึงตอนที่เธอว่าชีวิตคู่ของเธอมีหญิงสาวอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องก็เป็นเวลาเกือบปีหลังจากที่เธอแต่งงานกับพระเอกของเรื่องไปแล้วนั่นเอง

+๐+๐+๐+๐+๐+๐+

หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปยังห้องพิเศษที่ชายชราพักรักษาตัวอยู่ด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม เธอพยักหน้าทักทายพยาบาลส่วนตัวที่ดูแลเขาอยู่แล้วเดินเข้าไปทักทายนายท่านผู้เฒ่ากงอย่างคุ้นเคย

“อิงอิงน้อย วันนี้ทำไมมาเร็วแบบนี้ล่ะ มาหาปู่บ่อย ๆ ไม่เบื่อหรือยังไง” ชายชราทักทายหญิงสาวด้วยสีหน้าอ่อนโยน

“เบื่อได้ยังไงกันคะ การได้อยู่เป็นเพื่อนคุณปู่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับหลานเลยล่ะค่ะ” เธอตอบแล้วยิ้มให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ

หนึ่งหญิงสาวหนึ่งชายชราพูดคุยกันอย่างสนิทสนมไปตลอดทั้งเช้า ในสายตาของนายท่านผู้เฒ่ากงนั้น เขาแทบจะมองหลี่เย่อิงเป็นหลานสาวอีกคนหนึ่งของเขาเลยก็ว่าได้ เพราะเธอคือหลานสาวเพียงคนเดียวของเพื่อนที่เขารักและผูกพันมากที่สุดแล้วนั่นเอง

+๐+๐+๐+๐+๐+๐+

หลังจากที่หญิงสาวและชายชราพูดคุยกันไปได้พักใหญ่ ๆ จู่ ๆ ผู้เป็นหลานสะใภ้ก็เริ่มบทสนทนาแปลก ๆ ออกมา

“คุณปู่คะ ถ้าหากวันใดวันหนึ่งเรื่องของหลานกับเฉิงเซวียนไม่เป็นไปตามที่คุณปู่คาดหวังเอาไว้...คุณปู่จะโกรธพวกเราไหมคะ”

“หลานหมายถึงอะไรงั้นเหรอ หรือว่าอาเฉิงทำเรื่องไม่ดีให้หลานเสียใจ” กงฉีถามกลับด้วยท่าทีร้อนใจ

“เปล่าหรอกค่ะ หลานแค่ถามคุณปู่เผื่อเอาไว้ คุณปู่ก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของหลานกับเฉิงเซวียนในตอนนี้ยังไปไม่ถึงไหนเลย หลานเลยกังวลว่าอาจจะเกิดเรื่องที่ทำให้คุณปู่ต้องผิดหวังในอนาคตเอาได้ก็เท่านั้นเองค่ะ” เธออธิบายให้เขาฟังอย่างใจเย็น

กงฉีเงียบและมองหน้าของหลี่เย่อิงเพียงครู่เดียวก็เอ่ยปาก

“อิงอิง หลานฟังปู่นะ แค่หลานกับอาเฉิงยอมทำตามคำขอของชายแก่ใกล้ตายแบบปู่ ปู่ก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว เพราะอย่างน้อย ๆ ปู่ก็ไม่ถือว่าผิดสัญญาที่ได้ให้เอาไว้กับปู่ย่าของหลาน หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นในอนาคตจนทำให้พวกหลานไม่สามารถทำในสิ่งที่ปู่ขอเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้วจริง ๆ ปู่ก็จะไม่รั้งให้หลานและอาเฉิงต้องทุกข์ใจกันไปมากกว่านี้อีกแล้วล่ะ” ชายชรายื่นมือไปลูบหัวหญิงสาวเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน

“ขอบคุณมากนะคะคุณปู่ ที่เข้าใจหลาน” เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มจริงใจ

แท้จริงแล้วนั้นนายท่านผู้เฒ่ากงเองก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างหลานทั้งสองคนมาไม่น้อยเช่นกัน ทั้งคู่ดูคล้ายจะให้เกียรติกันและกันก็จริง แต่พวกเขากลับมีกำแพงที่มองไม่เห็นสูงกันมากอยู่พอสมควรเลยทีเดียว

เมื่อมารวมเข้ากับเรื่องหลานชายของเขาที่มักจะไม่เปิดเผยอารมณ์และความรู้สึกของตนเองออกมาให้คนในครอบครัวรู้อีกก็ยิ่งทำให้เขาและลูกชายต้องกุมขมับกันเข้าไปใหญ่ ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นจะคืบหน้าไปในทิศทางใดได้บ้างกัน

เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยที่จู่ ๆ เย่อิงจะพูดเรื่องของเธอและหลานชายของเขาขึ้นมาในเวลานี้ เพราะแท้จริงแล้วเขาเองนี่แหละที่แทบจะเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ทั้งคู่ต้องอยู่ในความสัมพันธ์รูปแบบสามีภรรยาเช่นที่เป็นอยู่ในตอนนี้

“ปู่ต่างหาก ที่ต้องขอบใจ ที่หลานเปิดใจทำตามคำขอของปู่กันได้มากขนาดนี้”

ทั้งสองพูดคุยกันอีกเล็กน้อยเย่อิงก็ขอตัวกลับเพื่อให้ชายชราได้พักผ่อนในเวลาต่อมา

+๐+๐+๐+๐+๐+๐+

เย่อิงไม่ได้กลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลกงในทันที แต่เธอเลือกที่จะกลับไปบ้านของตัวเองก่อนเพื่อพูดคุยบางอย่างกับพวกเขาแทน

“หัวหน้าส่งข่าวมาบอกว่าตอนนี้นายท่านและคุณผู้หญิงกำลังรอคุณหนูอยู่ที่บ้านแล้วครับ” ผู้คุ้มกันหนุ่มรายงานคุณหนูทันทีที่เห็นเธอเดินออกมาจากห้องพักป่วย

“งั้นเราก็รีบไปเถอะค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่จะได้ไม่รอเรานานเกินไป” คุณหนูหลี่บอกกับผู้คุ้มกันของตน

กลุ่มของเย่อิงเดินทางกลับบ้านตระกูลหลี่เป็นเป้าหมายแรก เมื่อหญิงสาวเดินเข้ามาถึงห้องรับแขก เธอก็เห็นว่าแม่และพ่อของร่างนี้นั่งรอกันอยู่ก่อนแล้วตามที่ได้รับรายงานมาจริง ๆ ทั้งยังมีผู้คุ้มกันคนสนิทอีกหลายคนยืนกระจายตัวกันอยู่ไม่ไกลอีกด้วย

“มาแล้วเหรอลูกรัก มานั่งนี่มา” เหลียงฮุ่ยหลิงผู้เป็นแม่เอ่ยต้อนรับลูกสาวด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

“คุณแม่กับคุณพ่อดูเครียด ๆ นะคะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ” เย่อิงถามพ่อกับแม่ของเธอออกไปด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้อยู่แล้วว่าพวกเขากำลังเคร่งเครียดด้วยเรื่องอะไร แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้อารมณ์ของพวกเขาขุ่นมัวด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องถึงขนาดนี้เช่นเดียวกัน

“อ่านนี่ดูก่อนลูก แล้วเราค่อยคุยกัน” หลี่เจี้ยนเอ่ยพลางยื่นเอกสารซองหนึ่งให้ลูกสาว

เย่อิงทำตามความต้องการของเขาอย่างเชื่อฟัง หลังจากที่เธออ่านเอกสารในมือท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้องโถงที่พยายามสังเกตท่าทีของเธออย่างเงียบเชียบจบเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็วางเอกสารลงบนโต๊ะตามเดิมแล้วเอ่ยขึ้น

“ตอนแรกหนูคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษอย่างกับพระเอกในนิยายเพราะเขาให้เกียรติหนูที่เพิ่งจะแต่งงานกับเขาเสียอีก ที่แท้เขาก็มีนางเอกในใจอยู่แล้วจนไม่อยากที่จะข้องแวะกับหนูตั้งแต่แรกนี่เอง” หญิงสาวเอ่ยเสียงหยัน

“ที่เขาแต่งงานในครั้งนี้คงเป็นเพราะมันคือคำของร้องของปู่เขาเท่านั้นแล้วลูกรัก” หลี่เจี้ยนออกความเห็น

“แม่ขอโทษนะลูก ที่ทำให้ลูกต้องกลับมาพบเจอเรื่องราวแบบนี้” หญิงวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่คุณแม่หรือใครต้องขอโทษหรอกค่ะ หนูเองก็ยินดีที่จะแต่งเข้าบ้านนั้นเพราะคิดว่ายังไงก็ต้องแต่งงานอยู่แล้วและทางนั้นก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่แย่เหมือนกัน” เย่อิงกุมมือฮุ่ยหลิงผู้เป็นมารดาแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเข้าใจโลก

“น่าเสียดายที่เราเพิ่งสืบเรื่องนี้ได้ หลังจากนี้ลูกจะตัดสินใจยังไงบอกพ่อได้เลย” หลี่เจี้ยนให้สิทธิ์ลูกสาวได้ตัดสินใจในเรื่องนี้อย่างเต็มที่ทันที

“นั่นสินะคะ หนูควรจะเอายังไงกับเรื่องนี้ต่อดี...” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เย็นชามากขึ้นกว่าเดิม

ความคิดแรกหลังจากที่อวี๋เย่อิงได้เข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายคือต้องรีบหย่ากับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ดังนั้นหากเรื่องนี้จะเกิดขึ้นเร็วว่าที่เธอคิดไว้สักหน่อย เธอก็ไม่รู้สึกว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เช่นกัน

มา!!! ลุยกันต่อ จับโป๊ะพระเอกได้พร้อมหลักฐานมันตั้งแต่วันแรกที่มาเลยนี่แหละค่ะ

o(-`д´- ｡)

ยัยน้องก็คือเกริ่นกับปู่ไว้แล้วฉ่ำ ๆ ฮะ

v(￣︶￣)y