ตอนที่ 1.2 หาคนขับรถคนใหม่ | NC

ถึงแม้เค้กส้มจะพยายามใช้เสียงดังเข้าข่มคนเป็นพ่อ แต่เทวทัตเองก็ดูเหมือนว่าจะฟิวส์ขาดไม่ต่างกัน และนี่คงเป็นครั้งแรกที่สองพ่อลูกจะคุยกันเกินสามประโยค และเป็นการคุยที่รุนแรงที่สุดตั้งแต่ที่คนรับใช้ในบ้านเข้ามาอยู่ที่นี่เลยก็ว่าได้

“นี่มันชีวิตฉันทั้งชีวิตเลยนะ!” เค้กส้มที่โกรธจนลมออกหูชี้นิ้วไปใส่หน้าเขาลน ๆ

“ชีวิตฉันทั้งชีวิตนะพ่อ ไม่ใช่โครงการอสังหาฯ ของพ่อที่จะจับฉันไปเชื่อมสัมพันธ์เจ้านั้นเจ้านี่ตามใจได้!” เทวทัตกัดฟันกรอดที่เห็นท่าทางไม่เชื่อฟังของลูกสาว

“แต่แกต้องแต่ง! และต้องแต่งกับลูกชายเพื่อนพ่อเท่านั้น! ชีวิตแกฉันเป็นคนผลิตมา แกก็ต้องฟังฉัน!”

เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจคำว่าโมโหจนเลือดขึ้นหน้าลมออกหูเป็นยังไง และจากนิสัยของพ่อแล้ว ถ้าเขาพูดแบบนี้นั่นหมายความว่าต่อให้ทะเลาะหรือปาข้าวของไปก็ไม่เป็นผล เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอจึงเป็นฝ่ายที่จะเดินหนีออกไปจากตรงนี้ก่อน

“ไม่แต่ง!!”

หลังจากที่ตะโกนออกไปแบบนั้น สองเท้าก็เดินไปคว้ากระเป๋าถือที่อยู่บนโซฟา แล้วเตรียมจะหนีออกไปช็อปปิ้งแก้เครียดใช้เงินแก้ปัญหาเหมือนทุกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะไม่ง่ายขนาดนั้น

“จะหนีปัญหาออกข้างนอกเหรอ หึ! ยัยเด็กน้อย! แกลองเรียกคนขับรถดูสิ แล้วดูว่าจะมีใครมันกล้าพาแกออกไปไหม ในเมื่อเงินเดือนทุกบาทฉันเป็นคนจ่าย! ถ้าแกไม่ตกลงแต่งงาน อย่าหวังจะได้ใช้เงินหรือคนของฉันแม้แต่บาทเดียว”

เค้กส้มสะอึกกับคำพูดนั้น เธอหันขวับไปมองพ่อที่ยืนเท้าสะเอวจ้องหน้าอย่างคนที่ไม่มีใครยอมใคร แต่ถึงอย่างนั้นแล้วยังไง ถ้าคนของพ่อเค้กส้มคนนี้ยุ่งไม่ได้ก็จะไม่ยุ่ง

“เหรอคะ! คิดว่าคนขับรถของพ่อไม่ไปส่งฉัน แล้วฉันจะไปไม่ได้งั้นสิ” เธอพูดออกมาแบบนั้นก่อนจะสะบัดหน้าแรงจนคอแทบเคล็ด

“ฉันจะไป! เชิญพ่ออยู่คนเดียวกับความโบราณของพ่อไปเถอะ! ฉัน! ไม่! แต่ง!”

ว่าแล้วสองเท้าก็เดินเร่งออกจากห้องโถงไปอย่างไม่แยแสเสียงพ่อที่ตะโกนตามหลัง สองเท้าพาร่างกายบอบบางมายืนอารมณ์คุกรุ่นจนหน้าตาแดงจัดหน้าคฤหาสน์ ก่อนที่เธอจะหันไปชี้นิ้วสั่งลูกน้องพ่อเสียงดังลั่นลาน

“ไปหาคนขับรถใหม่ให้ฉันเดี๋ยวนี้! เป็นคนประจำตัวฉันคนใหม่ แค่ของฉันคนเดียวเข้าใจไหม!”

ลูกน้องสองสามคนที่ยืนอยู่นั้นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่กลับไม่กล้าขยับไปไหนแม้แต่นิดเดียว และยิ่งเห็นแบบนั้นก็ยิ่งทำให้เค้กส้มรู้สึกหงุดหงิดเพิ่มขึ้น

และในตอนที่เธอกำลังจะตะคอกด่าลูกน้องเหล่านั้น ก็มีเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง เทวทัตที่เดินตามลูกสาวออกมาพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโหไม่แพ้กัน

“หึ! อยากมีคนขับรถส่วนตัว แล้วแกจะเอาเงินที่ไหนไปจ้าง! ทุกวันนี้ยังใช้เงินฉันอยู่เลย!”

คำพูดนั้นของคนเป็นพ่อทำให้เค้กส้มหันขวับไปมองเขา แต่แทนที่เธอจะรู้สึกหวาดกลัว กลับมองผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มเอาแต่ใจแบบคนรู้ว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า

“งั้นพ่อก็ตัดบัตรเครดิตฉันเลยสิ พ่อกล้าทำไหมล่ะ?”

เทวทัตที่ยืนอยู่นั้นกำมือแน่น ฟันคม ๆ ขบกันจนเส้นเลือดที่ขมับนั้นปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะเขารู้ดีว่าเขาทำไม่ได้ ก่อนที่เมียรักของเขาจะจากไปได้ขอเพียงแค่เรื่องของลูกสาวเท่านั้น

แม่ของเค้กส้มทิ้งคำสั่งและจำนวนเงินส่วนตัวก้อนใหญ่ไว้ชัดเจน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นลูกสาวของเขาต้องมีเงินใช้ ห้ามตัด ห้ามอั้น และต้องให้ขั้นต่ำห้าแสนบาทต่อเดือน และเทวทัตก็รักภรรยาที่จากไปมาก มากเกินกว่าจะละเมิดคำสัญญานั้น เขาเลยทำได้แค่ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันบดกัน

“อยากทำอะไรก็ทำ! แต่จำไว้ว่าแกไม่มีทางหนีแต่งงานครั้งนี้ไปได้!”

พูดจบคนเป็นพ่อก็หันหลังกลับแล้วเดินเข้าบ้านอย่างคนที่กำลังเดือดจัด เขารู้สึกโกรธที่ลูกไม่เชื่อฟัง แต่ที่มากกว่านั้นคือเขากำลังโกรธตัวเองยิ่งกว่าที่เอาเรื่องนี้มาเป็นประเด็นที่ทะเลาะกับลูก

“แม่บ้าน! ต่อไปนี้ไม่ต้องเตรียมอาหารให้คุณหนู เธอเก่งนักก็ให้ใช้ชีวิตเองไปเลย!”

หลังจากที่พ่อเดินเข้าบ้านไปแล้วนั้น เค้กส้มเองก็ได้แต่ยืนนิ่งกับอารมณ์เดือดพล่านในใจ รู้สึกโกรธที่พ่อบังคับ แต่ที่โกรธกว่าก็คือเธอดันเอาเรื่องพวกนี้มาเป็นประเด็นให้ทะเลาะกับพ่อต่างหาก

แต่ถึงอย่างนั้นศักดิ์ศรีก็ยังค้ำคอ จะให้ไปขอโทษพ่อดี ๆ ตอนนี้ก็ไม่มีทางแน่ ๆ จนเกิดความหงุดหงิดในใจก้อนโตก่อนจะหันไปตะโกนใส่ลูกน้องพ่อด้วยความหงุดหงิดที่เกินจะอดกลั้นอีกครั้ง

“แล้วทำไมยังยืนกันอยู่ตรงนี้อีก! ไปหาคนขับรถประจำตัวให้ฉันเดี๋ยวนี้! เร็ว!”