ตอนที่ 7 ตามส่อง

วันต่อมาก่อนออกไปทำงานซูหย่าจึงเอ่ยกับมารดา “ท่านแม่ เย็บถุงหอมเพิ่มให้ข้าอีกได้หรือไม่เจ้าคะ” เรื่องที่สตรีในยุคนี้ต้องร่ำเรียน ซูหย่าล้วนทำได้ไม่ดีสักอย่าง มีอย่างเดียวที่พออวดคนอื่นได้ก็คือคัดอักษร เรื่องเย็บปักถักร้อย วาดภาพ และเพลงพิณล้วนไม่ต้องพูดถึง

           “แต่วันก่อนแม่เพิ่งเย็บให้เจ้าไม่ใช่หรือ”

           “ระหว่างทางข้าทำมันหายเจ้าค่ะ” นางไม่มีวันบอกมารดาเด็ดขาดว่าจะเอาไปให้เจ้าหน้าขาวนั่น

หลิวเหม่ยหลิงมองไปที่เอวของบุตรสาวก็ไม่พบถุงหอมจริง ๆ “ได้ วันนี้ตอนเย็นแม่จะเย็บให้”

“ข้ารักท่านแม่ที่สุดเจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็สวมกอดมารดาด้วยความรักใคร่

สองสัปดาห์ต่อมาซูเหย่าเขียนนิยายเสร็จแล้วจึงนำต้นฉบับมาส่งที่ร้านขายหนังสือเต๋อรุ่นถังซึ่งเป็นร้านประจำที่นางเคยขายนิยายให้ตั้งแต่แรก

           นางแต่งกายด้วยชุดบุรุษเหมือนที่เคยทำ เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางคุ้นเคยเป็นอย่างดี พอผู้ดูแลจางมองเห็นนางเดินเข้ามาในร้าน เขาจึงฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจคล้ายกับเจอถุงเงินขนาดใหญ่มาวางอยู่ตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น “ซูหย่า มีต้นฉบับมาส่งอีกแล้วหรือ”

           “ขอรับ” พูดพลางหยิบต้นฉบับยื่นส่งให้

           “เรื่องนี้บัณฑิตฟู่เอินตั้งชื่อว่าอย่างไร” เขาถามด้วยความตื่นเต้น ฟู่เอินคือนามที่นางใช้แต่งนิยายมาตลอดหลายปี ทั้งเจ้าของร้านและผู้ดูแลร้านก็ไม่เคยรู้เลยว่าคนที่มีนามว่าฟู่เอินหน้าตาเป็นอย่างไร

เริ่มแรกฟู่เอินให้คุณชายตัวน้อยมาส่งต้นฉบับ ผู้ดูแลจางยังคิดว่าโดนเด็กหลอก แต่พอได้อ่านเนื้อหานิยาย กลับรู้สึกทึ่งอยู่มาก สำนวนที่เขาเขียนกลับไม่เหมือนบัณฑิตคนอื่น ๆ ในยุคนี้ มันทั้งอ่านง่ายและน่าติดตามอย่างยิ่ง

นับแต่นั้นมาร้านหนังสือเต๋อรุ่นถังก็รับซื้อนิยายของฟู่เอินมาตลอด เริ่มแรกเจ้าของร้านหนังสือไม่เคยคิดว่านิยายของฟู่เอินจะขายดี เพราะนิยายของเขาพระเอกนางเอกต้องมีรักเดียวใจเดียว ซึ่งขัดแย้งกับความจริงในยุคสมัยนี้เป็นอย่างมาก ที่บุรุษมักมีหลายภรรยา

แต่พอวางขายกลับขายดีปานเทน้ำเทท่า ฟู่เอินใช้เวลาเพียงหนึ่งปีก็สามารถเป็นนักประพันธ์ที่โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง เหล่าบัณฑิต คุณชาย คุณหนูที่บ้านมีฐานะต่างซื้อเก็บไว้ทุกเล่ม ไม่เว้นแม้แต่เชื้อพระวงศ์ยังชื่นชอบงานเขียนของฟู่เอิน เช่นนั้นเมื่อเขาเขียนนิยายออกมาขายเรื่อย ๆ ทางเจ้าของร้านหนังสือเต๋อรุ่นถังจึงมีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“ผู้ดูแลจางต้องลองอ่านดูขอรับ”

“บัณฑิตฟู่เอินช่างมีความสามารถหลากหลายเสียจริง” ทั้งเขียนหนังสือ อีกทั้งยังมีกิจการคุ้มภัย “เช่นนั้นอีกสิบวันเจ้าค่อยกลับมาลงนามในสัญญาและรับเงินไปด้วยก็แล้วกัน” เดิมทีบัณฑิตฟู่เอินก็ให้คุณชายน้อยผู้นี้ลงนามแทนมาโดยตลอดอยู่แล้ว และทุกครั้งก็ไม่เคยมีปัญหา

           “ได้ขอรับ” ซูหย่าร่วมงานกับร้านหนังสือเต๋อรุ่นถังซึ่งเป็นทั้งร้านขายหนังสือและโรงพิมพ์มาหลายปี นางจึงค่อนข้างเชื่อใจ ทั้งสองฝ่ายจึงร่วมงานกันได้เป็นอย่างดี

ซูหย่าเดินออกจากร้านหนังสือเต๋อรุ่นถังด้วยความสบายใจ จากนั้นจึงตรงไปที่ร้านหนังสือซินหรงซิงซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ร้านหนังสือแห่งนี้เปลี่ยนเจ้าของมาแล้วราว ๆ สามสี่ปี และดูเหมือนว่าจะขายดีกว่าเจ้าของคนเดิมเสียด้วยซ้ำ

เพราะหลังจากคนใหม่เข้ามารับช่วงต่อ ร้านหนังสือแห่งนี้ก็สะอาดสะอ้านมากขึ้น จัดเรียงหนังสือเป็นหมวดหมู่มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย ทำให้ค้นหาหนังสือได้ง่าย และยังสามารถให้ลูกค้ายืนอ่านหนังสือได้ตามใจชอบ ที่สำคัญพนักงานยังบริการลูกค้าเป็นอย่างดี

หากจะเทียบกับร้านหนังสือเต๋อรุ่นถัง นางก็พูดได้เต็มปากว่าที่นี่จัดการร้านได้ดีกว่า เพียงแต่นางอยู่กับร้านหนังสือเต๋อรุ่นถังมาช้านาน จึงมองข้ามเรื่องเหล่านั้นไป

ซูหย่าเข้ามาเลือกซื้อหนังสือที่ร้านซินหรงซิงเป็นประจำ เพราะมีหนังสือหลายเล่มที่นางยังไม่เคยอ่าน

           เมื่อเห็นลูกค้าเดินเข้ามาในร้าน พนักงานร้านหนังสือก็เดินเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ซูหย่า วันนี้ต้องการซื้ อหนังสือหมวดไหนดี” ร้านหนังสือซินหรงซิงไม่เคยแบ่งแยกชนชั้นของลูกค้า ทุกคนต้องได้รับการบริการที่เสมอภาค อีกทั้งซูหย่าก็เป็นลูกค้าประจำของร้านนี้ พนักงานจึงพูดคุยอย่างเป็นกันเอง

           “วันนี้ข้าอยากได้หนังสือเกี่ยวกับการท่องเที่ยวสักหน่อย” หนังสือพวกนี้นอกจากอ่านเพื่อความบันเทิงแล้ว ยังมีประโยชน์ต่องานคุ้มภัยและงานเขียนของนาง

           “เช่นนั้นก็เชิญด้านนี้เลย” พนักงานที่อายุไล่เลี่ยกับนางกล่าวพลางผายมือเชื้อเชิญ “หนังสือมีทั้งหมดสามชั้น เชิญเจ้าเลือกชมได้ตามสบาย”

           หลังจากแนะนำหนังสือให้ลูกค้าแล้ว พนักงานก็เดินจากไปดูแลลูกค้าท่านอื่นต่อ ปล่อยให้ซูหย่าเลือกหนังสือได้ตามใจชอบ หนึ่งเค่อผ่านไปซูหย่าจึงหยิบหนังสือมาหนึ่งเล่ม หลังจากจ่ายเงินกับผู้ดูแลร้านแล้ว จึงรีบมุ่งหน้าไปยังสำนักคุ้มภัยเมฆาเหิน ระหว่างทางผ่านตลาดยังซื้อหมั่นโถวติดมือไปด้วย

           ตลอดหลายวันที่ผ่านมานางกลับไม่รู้เลยว่า มีใครบางคนเฝ้าติดตามดูนางอยู่ห่าง ๆ 

           “นายน้อยจะตามบ่าวคุ้มภัยไปอีกนานแค่ไหนขอรับ” ลู่จื้อเผิงเอ่ยถามผู้เป็นนาย จากสายตาเขาแล้วบ่าวคุ้มภัยผู้นั้นหาได้มีสิ่งใดน่าสนใจไม่ อีกทั้งยังเป็นเด็กที่ยากจนคนหนึ่ง

           “จนกว่าจะแน่ใจว่าเขาจะไม่เอาเรื่องของข้าไปบอกกับทางการ”

           “นี่นายน้อยก็ตามเขามาจะครบสองอาทิตย์แล้วนะขอรับ ยังไม่มั่นใจอีกหรือ”

           เซี่ยเหยียนเหวินไม่ได้ตอบคำถาม แต่เอ่ยขึ้นอย่างลอย ๆ ว่า “ซูหย่าเข้าไปในร้านหนังสือทำไม”

           “แล้วทำไมจะเข้าไปไม่ได้ขอรับ” ลู่จื้อเผิงก็สงสัยในความคิดของผู้เป็นนายเช่นกัน เขาไม่ได้ห้ามใครเข้าออกร้านหนังสือสักหน่อย

           “เป็นแค่บ่าวคุ้มภัย จำเป็นต้องซื้อหนังสืออ่านด้วยหรือ” อีกอย่างหนังสือแต่ละเล่มก็มีราคาค่อนข้างสูง บ่าวคนนั้นจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อหนังสือ หรือว่าเป็นเงินที่เขามอบให้เป็นค่าตอบแทนในวันนั้น

           “แต่เจ้าของสำนักเมฆาเหินเป็นนักประพันธ์นะขอรับ เขาอาจจะไหว้วานบ่าวน้อยคนนั้นมาซื้อหนังสือให้ก็ได้”

           คำพูดของลู่จื้อเผิงนับว่ามีน้ำหนักอยู่บ้าง คิ้วที่ขมวดอยู่จึงค่อย ๆ คลายออก “มีความเป็นไปได้สูง” เพราะอย่างไรการเป็นนักประพันธ์ก็ต้องอ่านหนังสือสะสมให้มาก

           สำนักคุ้มภัยเมฆาเหิน

           เห็นซูหย่าเดินไปนั่งบนม้านั่งข้างลานฝึกยุทธ์ ไป๋เทียนคั่วก็รีบสาวเท้าเข้าไปหานางทันที กล่าวออกด้วยท่าทางตื่นเต้นเจือร้อนใจ “หัวหน้า ข้าสืบมาได้แล้วว่าคุณชายหน้าขาวคนนั้นเป็นใคร”