ตอนที่ 6 อยากคบเป็นสหาย

กล่าวถึงองค์ชายรองเซี่ยหมิงเสียง เมื่อทราบข่าวจากลูกน้องว่าคนร้ายที่ช่วยเหลือโจรกบฏผู้นั้นอาจจะเดินทางมายังเมืองหลวง เขาก็รีบเดินทางกลับจากชายแดนบูรพาทันที หากเขาจับคนร้ายผู้นี้ได้ เขาย่อมมีความดีความชอบ ยิ่งทำผลงานมากเท่าไร โอกาสที่จะได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทก็มีมากเท่านั้น อีกทั้งเรื่องนี้เป็นภัยต่อแว่นแคว้น เขายิ่งปล่อยผ่านไม่ได้

           เมื่อเซี่ยหมิงเสียงมาถึงจวนของตน องครักษ์ที่ไปสืบเรื่องคนร้ายก็เดินเข้ามารายงาน

           เมิ่งเจียวหวงกำหมัดคารวะอย่างแข็งขันคราหนึ่ง “องค์ชายรอง”

           “ได้ความว่าอย่างไร” เขาถามเสียงขรึม ใบหน้าเคร่งเครียด

           “สายของเรารายงานมาว่าคนร้ายอาจจะเป็นหนึ่งในเหล่าคุณชายเสเพลที่ไปล่องเรือสำราญทางแดนตะวันออกในช่วงนั้นขอรับ”

           แววตาของเซี่ยหมิงเสียงครุ่นคิด พานนึกไปถึงคนผู้หนึ่งซึ่งเป็นพี่ชายต่างมารดา แต่คนผู้นั้นไม่มีวรยุทธ์อีกทั้งยังเอาแต่ทำตัวเสเพลไปวัน ๆ จะสามารถแหกคุกช่วยเหลือคนอื่นได้อย่างไร “มันบาดเจ็บด้วยไม่ใช่รึ”

           “ขอรับ อีกทั้งยังถูกพิษ ความจริงมันสมควรตกตายไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ยังไม่พบศพของมันขอรับ”

           “ต้องมีคนช่วยมันไว้อย่างแน่นอน”

           “เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีขอรับ”

           “หากร่างกายมันมีบาดแผล ย่อมตามหาตัวได้ไม่ยาก”

           “องค์ชายมีวิธีหรือขอรับ”

           “นี่ก็ใกล้จะถึงเทศกาลวันแช่น้ำศักดิ์สิทธิ์แล้วไม่ใช่หรือ” เทศกาลนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่เหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง และบัณฑิตจะพากันออกมาทำพิธีชำระล้างร่างกายและปัดเป่าสิ่งอัปมงคล ซึ่งทุกปีจะจัดขึ้นที่วัดฉงหยวน หากคนร้ายเป็นหนึ่งในเหล่าคุณชายไม่ได้เรื่องพวกนั้น วิธีนี้ย่อมหาตัวคนร้ายได้ไม่ยาก

           “องค์ชายช่างมีความคิดหลักแหลมยิ่งนัก”

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยด้วยความลำพองใจ “แล้วได้เบาะแสของโจรกบฏหรือไม่”

           “ไม่ได้เลยขอรับ คนร้ายที่ช่วยเหลือโจรกบฏคนนั้นช่างทำงานได้อย่างว่องไวยิ่งนัก”

           ปัง! เขาตบโต๊ะเสียงดังเพราะความโกรธจัด จนองครักษ์สะดุ้ง “เป็นพวกเจ้าที่ไร้ความสามารถ” เซี่ยหมิงเสียงขบกรามแน่นจนหน้าเขียวคล้ำ “อย่างไรก็ต้องหามันสองคนให้เจอ”

           “ขอรับ”

           ช่วงดึกคืนหนึ่งซูหย่ากำลังนั่งเขียนหนังสืออยู่ในห้องอย่างเพลิดเพลิน แต่แล้วก็รู้สึกคล้ายมีสายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องมาที่นาง มือเรียวเล็กจึงวางพู่กันแล้วเดินไปปิดหน้าต่าง จากนั้นเก็บหนังสือและกระดาษที่เพิ่งเขียนเสร็จลงในหีบไม้ทันที

           จากนั้นเดินไปทิ้งกายลงบนเตียงนอนคล้ายกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ศีรษะเพิ่งจะแตะถึงหมอนก็มีเสียงก้อนหินกระทบกับหน้าต่างไม้ดังขึ้น คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น มือหยิบมีดสั้นที่วางอยู่ใต้หมอนแล้วเดินไปเปิดหน้าต่าง

           ทันใดนั้นปลายมีดแหลมคมก็จ่อเข้าที่คอของบุรุษหน้าขาวคนนั้น เขาก็คือชายคนที่ขึ้นมาบนเรือของนางในวันนั้น ทั้งสองสบตากันนิ่งงัน ซูหย่ากำลังจะเปิดปากถามเขาก็ใช้มือเบี่ยงปลายมีดออกแล้วพุ่งตัวเข้ามาในห้องของนางอย่างไม่เกรงใจ มิหนำซ้ำยังเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่นางเพิ่งนั่งทำงานเมื่อครู่

           “นี่เจ้า… เจ้าจะมาหาข้าอีกทำไม” นางรู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก

           “ข้าเอาเงินมาให้” เห็นฐานะของเจ้าหนุ่มคนนี้แล้วเขายังนึกละอายอยู่บ้างที่วันนั้นให้เงินหนุ่มน้อยคนนี้น้อยเกินไป

           “บอกแล้วไงว่าข้าไม่ต้องการ”

           “แต่ข้าอยากให้”

           “แต่ข้าไม่อยากเจอเจ้า อีกอย่างดึกดื่นเพียงนี้เจ้าเข้ามาในห้องข้าได้อย่างไร”

           เซี่ยเหยียนเหวินแค่นยิ้ม “ดูเจ้าทำหน้าเข้าสิ ทำอย่างกับข้าย่องเข้าห้องสตรีอย่างไรอย่างนั้น”

           “ถึงข้าจะเป็นผู้ชาย แต่เจ้าก็ไม่ควรเข้าออกห้องคนอื่นได้ตามใจชอบเช่นนี้”

           “ข้าแค่ไม่อยากให้คนอื่นรู้เห็นก็เท่านั้น หรือเจ้าอยากให้…” แววตาเขาดูเจ้าเล่ห์

           “ไม่อยาก… เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปได้แล้ว และก็ไม่ต้องมาที่บ้านของข้าอีก”

           “แต่ข้าอยากเป็นสหายกับเจ้า” วิธีนี้จะทำให้เขาแน่ใจว่าชายคนนี้จะไม่ปริปากเรื่องของเขา อีกทั้งตั้งแต่มาอยู่ที่เมืองหลวงเขาไม่เคยคิดคบใครเป็นสหาย แต่บ่าวคุ้มภัยผู้นี้ถูกใจเขายิ่งนัก หากคบไว้เป็นสหายก็คงไม่เสียหายอะไร

           “คงไม่ใช่เพราะกลัวข้าจะเอาเรื่องของเจ้าไปบอกกับทางการกระมัง” ถึงได้อยากตามติดชีวิตนางเช่นนี้

           “นั่นก็ส่วนหนึ่ง” เขายอมรับออกไปตรง ๆ “แต่ความจริงแล้วข้าก็อยากเป็นสหายกับเจ้าจริง ๆ” 

           “ข้าไม่เคยคบโจรเป็นสหาย” 

           “ข้าไม่ได้เป็นโจร”

           “ใครจะยอมรับว่าตนเองเป็นคนเลวเล่า”

           “เจ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร แต่ข้ายังยืนยันว่าอยากคบเจ้าเป็นสหาย” เขากวาดสายตาไปทั่วห้องพลางสูดดมกลิ่น “ห้องของเจ้ามีกลิ่นหอมสบายจมูกยิ่งนัก เจ้าซื้อสมุนไพรพวกนี้มาจากที่ใดหรือ” เป็นกลิ่นเดียวกันที่ชายคนนี้ใช้บนเรือ

           “ข้าไม่ได้ซื้อ แม่ของข้าเป็นคนทำให้” แค่นางบอกมารดาว่าชอบกลิ่นแบบไหน มารดาก็รีบทำให้ทันทีจนกลิ่นนี้กลายเป็นกลิ่นเฉพาะของนางไปแล้ว มันคล้ายกับกลิ่นไอดินผสมกับกลิ่นหญ้าที่เพิ่งโดนฝนใหม่ ๆ กลิ่นนี้จะทำให้รู้สึกสดชื่น ผ่อนคลาย และสบายใจ นางจึงชอบยิ่งนัก

           “เช่นนั้นบอกแม่เจ้าทำถุงหอมให้ข้าบ้างสิ”

           “ได้อย่างไร เจ้าหัวทึ่มหรือ ถึงมาขอให้ท่านแม่ของข้าทำถุงหอมให้ชายชั่วอย่างเจ้า”

           “ปากเจ้านี่นะ เหมือนสตรีไม่มีผิด เจ้าจะร้อนตัวไปทำไมในเมื่อเจ้าไม่ได้เป็นสตรีสักหน่อย” เขารู้ว่าการมอบถุงหอมให้กันหมายความว่าอย่างไร แต่การที่มารดาของเจ้าหนุ่มคนนี้ทำให้ก็ไม่ได้เสียหายอะไรไม่ใช่หรือ

           “นี่เจ้า…”

           “ข้าขอซื้อได้ไหมล่ะ” ว่าจบก็ล้วงถุงเงินออกมาวางไว้บนโต๊ะ “รวมกับที่เจ้าช่วยเหลือข้า” ก่อนออกจากห้อง เขายังหันมาพูดทิ้งท้ายไว้ว่า “วันหน้าข้าจะมาเอาคำตอบ และจะมาเอาถุงหอมด้วย”

           ซูหย่าจึงพูดไล่หลัง “คำตอบอะไร” เมื่อนึกขึ้นได้ที่เขาถามนางเรื่องคบเขาเป็นสหายนางก็รู้สึกโมโหจนหน้าเขียวคล้ำ แต่พอเปิดดูจำนวนเงินในถุง คิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายลงทันที เขาเพิ่มเงินให้นางอีกตั้งสามร้อยตำลึง มุมปากพลันเผยรอยยิ้มออกมา เป็นบุรุษเสเพลที่ใจป้ำเสียด้วย