Part : คำสารภาพ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คำสารภาพ

--------------------------------------------------------------------------

“อ๋อเดี๋ยวสิคะพี่มิลา..ได้ข่าวว่าคุณแม่พี่มิลาป่วย หนูฝากขนมไปเยี่ยมท่านด้วยนะคะ” นานิพูดจี้จุดของมิลา เพราะเห็นว่าเธอนั้นกำลังลุกลี้ลุกลน กับเรื่องลูกที่โบอาเพิ่งพูดถึงเธอเลยตอกย้ำมิลาด้วยเรื่องแม่อีกคน...

“เอ่อ...อ๋อจ้ะ”

“แม่เหรอคะ?'' โบอาพูดโพล่งขึ้นพรางมองจ้องไปที่มิลา “เออฉันลืมเล่าให้ฟังเลยว่าแม่ฉันตายไปแล้ว” โบอาตั้งใจพูดคำนั้น เพราะเธอรู้ว่าแม่ของมิลาก็เสียไปแล้วเหมือนกัน

“พูดจริงหรือเปล่าเนี่ย” นานิทำท่าทางตกใจทั้งที่เธอนั้นก็รู้อยู่ก่อนแล้ว

“ใช่” ใบหน้าแสร้งเศร้าใจของโบอา ทำจูโน่ถึงกับต้องรีบแสดงความเสียใจ

“พี่เสียใจด้วยนะโบอา ท่านเสียนานหรือยังเหรอ?”

“ท่านเสียไปนานแล้วค่ะน่าจะสี่ห้าปีได้แล้ว”

“ก็ว่าอยู่ ทำไมไม่เห็นแกเล่าเรื่องแม่ให้ฉันฟังเลย...อ๋อรอแป๊บนึงนะคะพี่มิลา” นานิพูดเสร็จก็เดินไปจัดขนมลงกล่อง

“จริงสิ เราไปหาหมอเสร็จแล้ว แวะไปเยี่ยมแม่คุณด้วยเลยดีไหมวันนี้ผมว่างพอดีเลย”

“เอ่อ...” มิลายังไม่ทันคิดคำพูดแก้ตัวเสร็จ สองหนุ่มก็เข้ามาในร้านพอดี

กรุ๊งกริ๊ง~

“อ้าว~ คุณ...หนู” เจเคทำท่าทางเหมือนจะทักทายมิลา แต่มองข้ามไปที่โบอาแทน เพราะกะว่าจะทำให้มิลาตกใจช็อก

“พี่วอมกับพี่เจเคมาได้ไงคะเนี่ย?”

“พอดีผ่านมาแถวนี้น่ะครับ คุณหนูเป็นไงบ้างครับผม ได้ข่าวเรื่องท่านมาแล้ว เห็นบอกว่าอีกสองสามวันจะลื้อคดีมาไต่สวนใหม่”

“ใช่ค่ะ ตอนนี้ได้หลักฐานคนบงการมาแล้ว” โบอาพูดพร้อมกับมองไปที่มิลา “อีกไม่นาน คุณพ่อก็พ้นผิดแล้วล่ะค่ะ ส่วนคนชั่วก็ต้องเข้าไปอยู่ในคุกแทน” โบอาพูดเน้นคำว่าชั่วเพื่อตอกย้ำให้มิลาได้ยิน

“ไว้คุณท่านกลับมาแล้ว พี่จะกลับไปรับใช้คุณหนูเหมือนเดิมนะครับ” วอมพูดบอกโบอาอย่างเนียน ๆ

“ได้แล้วค่ะพี่มิลา” เจ้าของเสียงหวานยื่นกล่องขนมให้พร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนที่ทั้งสี่คนจะยืนมองจูโน่และมิลาเดินออกไปขึ้นรถที่หน้าร้าน

“แกเห็นท่าทางยัยนั่นหรือยัง..” โบอาเอ่ยถามนานิ

“อือ...ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนั้น ดูจากภายนอกแล้ว ดูไม่ออกเลยว่าเขาร้าย ทั้งคำพูดท่าทางดูไม่ออกเลยจริง ๆ” ฉันเห็นประวัติทั้งหมดทุกอย่าง และสิ่งที่เขาพูดบอกพี่ชายกับครอบครัวของฉันนั้น มันเหมือนกับว่าทุกอย่างเป็นละครฉากนึง ซึ่งมีพี่มิลาเป็นผู้กำกับเนื้อเรื่องทั้งหมด ส่วนพวกเราในบ้านก็เป็นเพียงแค่ตัวประกอบเท่านั้น

“ทีนี้ ก็เหลือแค่หลักฐานคำรับสารภาพ” วอมพูดขึ้นเพราะบางสิ่งที่เขาแอบติดตั้งมันไว้ด้านในเคสโทรศัพท์มือถือของมิลา เพื่อต้องการได้ยินคำสารภาพจากเธอ เพราะเขาเชื่อว่าหลังจากที่เธอได้ยินพวกเขาคุยกันถึงเรื่องคดีเมื่อกี้นี้แล้ว เธอต้องร้อนใจรีบโทรหาผู้พิพากษาคนที่เธอว่าจ้างไว้เป็นแน่

โรงพยาบาล...

ไอพวกเวรเมื่อกี้มันต้องรวมหัวกันทำอะไรอยู่แน่ ๆ “มิลาขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” มิลาบอกกับสามีของเธอ ก่อนจะทำท่าทางอ่อนเพลียและลุกเดินไปเข้าห้องน้ำใกล้ ๆ

ห้องน้ำโรงพยาบาล...

ตื้ด ๆ ๆ

“ฮาโหล อีกสามวันไต่สวนคดีใหม่ แกแน่ใจนะว่ารอบนี้จะจบจริงๆ” มิลาพูดถามปลายสายด้วยความร้อนใจ และเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วง ฉันจัดการได้อยู่แล้วน่า” ปลายสายพูดอย่างใจเย็น ทำเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรกับเรื่องชั่วที่เขากระทำอยู่

“แต่ฉันได้ยินมันพูดว่ามีหลักฐานบ่งชี้ถึงคนบงการ แล้วถ้าเกิดว่าหลักฐานที่มันมีเป็นของจริงล่ะ ฉันจะทำยังไงฮะ?!!” ด้วยความกระวนกระวายใจกลัวในความผิด ทำให้เธอนั้นสติแตกพูดบอกปลายสายด้วยความโมโห

“มันอาจจะแค่พูดเพราะสงสัยในตัวเธอก็ได้ เลิกคิดมากสักทีได้ไหม”

“งั้นแกก็ช่วยทำงานให้มันคุ้มค่าจ้างหน่อยสิ เงินตั้งห้าล้านอย่าทำให้ฉันต้องเดือดร้อนเข้าใจไหม เพราะไม่งั้น ไม่ใช่ฉันคนเดียวแน่ที่เข้าคุกฉันจะเอาแกเข้าไปด้วย!” มิลาพูดขู่เพราะกลัวความผิดที่เธอนั้นก่อไว้ ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งสารภาพความผิดทั้งหมดของตัวเองออกไปผ่านบทสนทนาเมื่อคู่กับปลายสาย

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~