Part : อีกไม่นาน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : อีกไม่นาน

--------------------------------------------------------------------------

บ้านของนานิ...

หลังจากปิดร้านฉันก็กลับมานั่งเศร้าอยู่ที่บ้าน แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กหรอกนะ เพียงแค่นั่งจิบเบาๆ คิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น และคิดไปว่าถ้าตอนนั้นฉันห้ามใจตัวเองได้ไม่หลงคาลมเด็กนั่นคงไม่ต้องเป็นแผลในใจแบบนี้

“เฮ้อ”

“ทำไมมานั่งดื่มคนเดียวล่ะ?”

พอหันไปมองตามเสียงนั้นก็เห็นว่าเป็นพี่ชายสุดที่รักของฉันเอง “อกหักน่ะค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปเอาเบียร์มากินเป็นเพื่อนนะ...” ว่าแล้วจูโน่ก็เดินไปเปิดตู้เย็นก่อนจะเดินมานั่งกับน้องสาวที่บาร์เหล้า

“ทำไมถึงยังไม่นอนอีกล่ะคะ?”

“พี่มีเรื่องให้คิดน่ะ” วันนี้ที่ผมพามิลาไปหาหมอ เธอดูหงุดหงิดแปลกๆ ซึ่งพอผมพูดเรื่องจะไปเยี่ยมแม่เธอที่บ้าน เธอก็กลับพูดใส่อารมณ์กับผมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สุดท้ายเราก็ไม่ได้ไปเยี่ยมแม่ของเธอเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันเลยทำให้ผมเกิดคิดสงสัยเรื่องแม่ของเธอขึ้นมา “ว่าแต่ใครทำน้องพี่อกหักไหนเล่ามาซิ๊”

“เด็กน่ะค่ะ เด็กมอปลายฮ่า ๆ” นานิพูดพรางหัวเราะและพยามคิดไปว่ามันเป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น

“เสียใจจริง ๆ สินะ ถึงฝืนยิ้มแบบนี้เนี่ยฮะ?”

“หนูเป็นห่วงเรื่องอื่นมากกว่า เรื่องอกหักนี่ซะอีก..” นานิพูดขึ้นก่อนจะมองไปที่พี่ชายของเธอ ซึ่งอีกไม่กี่วันนี้เขาคงต้องได้รู้ความจริงทั้งหมด และมันคงทำให้เขาเจ็บปวดมากแน่ ๆ ถ้าได้รู้ว่าภรรยาของเขาที่จริงแล้วเป็นคนยังไง

“เรื่องอะไร บอกพี่ได้นะเผื่อพี่ช่วยได้”

“งั้น...ช่วยยิ้มให้ดูหน่อยได้ไหมคะ”

“ยิ้มเหรอ? ...”

“ใช่ค่ะ ยิ้มแบบหล่อที่สุดในชีวิตเลยนะคะ...เดี๋ยวขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อย” นานิควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเก็บภาพรอยยิ้มของพี่ชายไว้ เพราะเธอไม่รู้ว่าจะได้เห็นมันอีกเมื่อไหร่ หากเรื่องทุกอย่างเปิดเผย

“ฮ่า ๆ ทำอะไรเนี่ยนานิ ไม่เอาไม่ถ่าย” จูโน่ใช้มือปัดป้องใบหน้าหล่อเหลาของเขาไว้ แต่ก็ไม่อาจสู้ความกวนของน้องสาวได้

“หล่อมากเลยค่ะ แบบนั้นแหละ ยิ้มอีก ฮ่า ๆ”

ก่อนหน้าวันขึ้นศาลหนึ่งวัน...

เรือนจำ...

“พ่อคะ...พรุ่งนี้ทุกอย่างก็จบแล้ว อดทนหน่อยนะคะ” โบอาพูดพรางน้ำตาคลอเมื่อเห็นว่าพ่อของเธอดูผอมลง

“ร้องไห้ทำไมล่ะลูก”

“พ่อผอมลงเยอะเลยอ่ะ ฮือ ๆ”

“เดี๋ยว ๆ ลูก เดี๋ยว...” ผมรีบห้ามเธอไว้ทันที เพราะไม่อยากให้เธอคิดว่าผมเข้ามาลำบากในเรือนจำ ที่ที่เป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของผม “พ่อก็แค่ออกกำลังกายเฉยๆ นี่ดูสิเห็นซิกแพคพ่อหรือเปล่า” คุณพ่อสุดหล่อพูดพรางถกเสื้อขึ้นให้ดูซิกแพคสวย และหน้าท้องวีไลน์ที่เห็นเด่นชัดของชายวัยสี่สิบห้าปี จนทำวอมที่เห็นถึงกับต้องลูบท้องของตัวเอง เพราะเขินที่ช่วงนี้เขาแอบลงพุงเพราะกินเยอะ

“ฟิตมากเลยครับนาย ฮ่า ๆ” เจเคเอ่ยปากชมนายใหญ่ของเขา ที่ยังดูหนุ่มอยู่เสมอ และเหมือนว่าอายุที่มากขึ้น จะไม่ได้ทำให้เขาดูแก่ไปตามวัยเลย

“พ่อทำหนูตกใจหมดเลย” สาวสวยรีบยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาบนแก้มออกทันที เมื่อเห็นว่าพ่อของเธอนั้นดูมีความสุขแถมยังร่างกายแข็งแรงหุ่นเฟิร์มกว่าอยู่ข้างนอกซะอีก

“ก็บอกแล้วไงว่าพ่อไม่ได้ลำบากอะไร พ่อเตรียมตัวฟิตร่างกายเอาไว้น่ะ ออกไปคงมีงานให้ต้องเคลียร์อีกเยอะแน่ ๆ” ครั้งนี้ผมคงจะต้องจริงจังกับงานแล้วก็ใส่ใจกับโบอาให้มากขึ้น ส่วนเรื่องหาเมียใหม่ก็คงจะพักไปยาว ๆ เลยล่ะ หรือไม่ผมก็คงต้องอยู่เป็นพ่อม่ายไปตลอดชีวิต

“ออกมาก็พักก่อนเถอะนะคะ อยู่กับหนูให้หายคิดถึงก่อนแล้วค่อยกลับไปทำงาน”

“อ๋อจริงสิ ใกล้วันเกิดพ่อแล้วด้วย น่าจะอาทิตย์หน้าลูกอยากไปเที่ยวไหนไหม?” คุณพ่อสุดหล่อเอ่ยถามลูกสาวของเขา

“ปีนี้ห้าสิบแล้วใช่ไหมคะ?” เด็กน้อยแกล้งแหย่พ่อของเธอเล่นเรื่องอายุ

“สี่สิบห้า!! ยัยลูกคนนี้หนิ พ่อยังไม่แก่ขนาดนั้นซะหน่อย”

“ฮ่า ๆ งั้นหนูจะพาพ่อไปเลี้ยงข้าววันเกิดเองค่ะ จะเอาเงินเดือนที่หนูได้มาจัดงานวันเกิดให้พ่อด้วย”

“โอ้โห่ น้ำตาแทบจะไหลเลย ฮ่าๆ” ดูเหมือนว่าช่วงที่ผมไม่อยู่ลูกสาวสุดที่รักของผมจะโตขึ้นเยอะเลย โชคดีที่เธอมีคนรอบข้างที่คอยช่วยเหลือทั้งไอวอมกับไอเจเครวมถึง... “ฝากขอบคุณนานิด้วยนะลูก”

“ค่ะ...เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะเตรียมชุดหล่อมาให้พ่อใส่กลับบ้านนะคะ”

“ขอเท่ห์ ๆ เลยนะลูกสาว”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~