Home / วาย / คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย / ตอนที่ 2 ภารกิจแรกของคุณหนูตัวแสบ

Share

ตอนที่ 2 ภารกิจแรกของคุณหนูตัวแสบ

last update publish date: 2026-11-05 13:42:46

“ภารกิจแรกของดาว...ต้องจัดการดอกบัวขาว!”

เด็กชายตัวจิ๋ววัยห้าขวบประกาศเสียงดังอยู่หน้ากระจก ก่อนยกมือเท้าเอว ทำหน้าจริงจังราวกับตัวเองเป็นหัวหน้าทีมลับ

นับดาว วรเมธากุล ในร่างเด็กน้อยแก้มกลม ผมสีน้ำตาลฟูยุ่ง และชุดนอนสีครีมลายดาวสีทอง ยืนจ้องเงาสะท้อนของตัวเองด้วยแววตามุ่งมั่น

“หนึ่ง! ปกป้องพ่อธีร์!”

เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

“สอง! ปกป้องแม่ลลิน!”

นิ้วที่สองตามมาอย่างรวดเร็ว

“สาม! ปกป้องพี่ภู!”

นิ้วที่สามชูขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

“สี่! ปกป้องพี่คินจากดอกบัวขาว!”

เด็กน้อยหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนย่นจมูกแล้วพึมพำอย่างไม่พอใจ

“ฮึ่ย! ทำไมต้องชื่อรามิลด้วยนะ ชื่อก็เพราะ หน้าก็หล่อ ยิ้มก็หวาน...แต่ดาวไม่ชอบเลย!”

ใช่แล้ว

รามิล คนที่ใคร ๆ ต่างชมว่าอ่อนโยน สุภาพ และน่ารักราวกับดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์

แต่สำหรับนับดาวแล้ว...

นั่นมันดอกบัวขาวมีพิษชัด ๆ!

ในชาติก่อน เขาเคยเห็นคนคนนี้ยิ้มให้พี่คินด้วยแววตาอ่อนหวาน เคยเห็นพี่ชายยอมทำทุกอย่างเพื่อคนรัก และเคยเห็นรอยยิ้มนั้นเปลี่ยนเป็นคมมีด ทำลายครอบครัวของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี

นับดาวกำหมัดแน่น

ชาตินี้เขาจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด!

ถึงเขาจะตัวเล็กแค่ห้าขวบก็ตาม!

“ดาวน้อยคะ ลงมาทานข้าวได้แล้วลูก!”

เสียงหวานของแม่ลลินดังมาจากชั้นล่าง

“คร้าบบบบ!”

เด็กน้อยขานรับเสียงใส ก่อนหันกลับไปมองกระจกอีกครั้ง

“รอไว้เลยนะ ดอกบัวขาว! ดาวจะทำให้พี่คินไม่ต้องเสียใจให้ได้!”

พูดจบก็หมุนตัววิ่งออกจากห้องอย่างมุ่งมั่น

ปึก!

“โอ๊ย!”

หน้าผากน้อย ๆ ชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่ยืนขวางอยู่หน้าประตูเต็มแรง

นับดาวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

คนที่ยืนกอดอกมองเขาอยู่คือเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปี เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

พี่ภู!

“ไอ้ตัวแสบ ทำอะไรอยู่หน้ากระจกตั้งนาน พูดคนเดียวอีกแล้วเหรอ?”

“เปล่าครับ!”

นับดาวตอบทันที

เร็วเสียจนคนฟังหรี่ตาลง

“แล้วเมื่อกี้พี่ได้ยินคำว่าดอกบัวขาวอะไรสักอย่างนี่?”

“อ๋อ...ดาวกำลังท่องชื่อดอกไม้ครับ!”

“ดอกไม้?”

“ครับ! ดอกบัวขาว ดอกกุหลาบขาว ดอกมะลิขาว...”

เด็กน้อยยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็ก ๆ

“แล้วก็พี่ภูขี้แกล้งสีขาวด้วยครับ!”

“หา?”

“อุ๊ย!”

นับดาวรีบยกมือปิดปาก ทำตาโตเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป

“ดาวหมายถึงพี่ภูใจดีเหมือนดอกไม้สีขาวครับ!”

ภูมินิ่งไปสองวินาที ก่อนยกมือบีบแก้มน้องชายเบา ๆ

“ไอ้เด็กนี่!”

“โอ๊ยยย! แก้มดาวจะย้วยแล้วครับ! แม่ครับบบบ! พี่ภูรังแกเด็กห้าขวบ!”

“ยังไม่ได้ทำอะไรเลยโว้ย!”

เสียงหัวเราะของเด็กทั้งสองดังลั่นทางเดิน

ภูส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ก่อนอุ้มน้องชายขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย

“ไปกินข้าวได้แล้ว คุณชายตัวจิ๋ว”

“ว้าว! รถไฟพี่ภูออกเดินทางแล้ว!”

“ใครเป็นรถไฟแก!”

“พี่ภูไงครับ! ปู๊น ๆ!”

“นับดาว!”

“ฮ่า ๆ ๆ!”

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเช้าวันใหม่ที่วุ่นวายที่สุดของบ้านวรเมธากุล

โดยที่คนในบ้านยังไม่มีใครรู้เลยว่า...

เด็กน้อยที่กำลังหัวเราะจนตาหยีอยู่บนบ่าพี่ชาย กำลังแบกความทรงจำจากความตายครั้งก่อนเอาไว้ในหัวใจดวงเล็ก ๆ ของตัวเอง

---

โต๊ะอาหารของบ้านวรเมธากุล

“โอ้โห วันนี้ใครทำให้ลูกชายพ่ออารมณ์ดีขนาดนี้ครับ?”

ธีร์ วรเมธากุล นักแสดงชายแถวหน้าของประเทศ เอ่ยถามทันทีที่เห็นลูกชายคนเล็กถูกอุ้มเข้ามาในห้องอาหาร

แม้อยู่หน้ากล้องจะเป็นนักแสดงผู้สุขุมและดูเข้าถึงยาก แต่เมื่ออยู่บ้าน เขากลับเป็นคุณพ่อที่แพ้ทางลูกชายแก้มป่องอย่างไม่มีทางสู้

“พี่ภูครับ! พี่ภูเป็นรถไฟให้ดาวด้วย!”

“อ้อเหรอครับ แล้วรถไฟของดาววิ่งเร็วไหม?”

“เร็วมากครับ! แต่ไม่มีเสียงหวูด!”

ภูที่กำลังนั่งลงชะงัก

“นี่แกยังไม่เลิกอีกเหรอ?”

“ปู๊น ๆ!”

นับดาวหัวเราะคิกคักแล้ววิ่งไปเกาะแขนพ่อ

ธีร์หัวเราะเสียงดัง ก่อนอุ้มลูกชายขึ้นนั่งบนตัก

“งั้นวันนี้พ่อจะเป็นรถไฟให้ดาวเองดีไหมครับ?”

“จริงเหรอครับ!”

“จริงสิครับ”

“เย้! ดาวมีรถไฟสองขบวนแล้ว!”

ลลินที่กำลังตักข้าวใส่จานลูกชายถึงกับหัวเราะตาม

“ตามใจลูกเข้าไปเถอะค่ะคุณพ่อ เดี๋ยวอีกหน่อยดาวคงให้ทั้งบ้านเป็นรถไฟกันหมด”

“ไม่เป็นไรครับคุณแม่ รถไฟบ้านเรามีแต่คนหล่อ!”

“แหม ปากหวานจริง ๆ เลยนะเรา”

นับดาวยิ้มจนแก้มป่อง ก่อนกอดคอแม่แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่

“ดาวรักแม่ที่สุดเลยครับ!”

“แล้วพ่อล่ะครับ?” ธีร์แกล้งถาม

“รักพ่อรองลงมาครับ!”

“อ้าว!”

“แต่รักพี่ภูด้วยนะครับ!”

“แล้วพี่คินล่ะ?”

เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นจากทางเข้าห้องอาหาร

นับดาวหันขวับไปทันที

เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีในชุดนักเรียนมัธยมปลายยืนอยู่ตรงประตู ผมสีดำจัดทรงเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาและแววตาสุขุมทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุจริง

ภาคิน วรเมธากุล

พี่ชายคนโตของเขา

คนที่นับดาวตั้งใจจะปกป้องมากที่สุดในชาตินี้

“พี่คิน!”

เด็กน้อยยื่นแขนออกไปสุดแรง

“อุ้มดาวหน่อยยย!”

ภาคินหลุดยิ้ม ก่อนเดินมารับน้องชายจากตักพ่อไปอุ้มไว้

“เมื่อเช้ายังไม่ยอมให้พี่อุ้มอยู่เลยนี่ครับ”

“ตอนนั้นดาวยังไม่คิดถึงพี่คินครับ!”

“แล้วตอนนี้คิดถึงแล้วเหรอ?”

“คิดถึงมากที่สุดในโลกเลยครับ!”

นับดาวกอดคอพี่ชายแน่น ก่อนหอมแก้มอีกฝ่ายเสียงดังฟอด

ภาคินชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะแล้วหอมแก้มน้องคืน

“เด็กขี้อ้อน”

“ดาวไม่ใช่เด็กขี้อ้อนนะครับ!”

“อ๋อเหรอ?”

“ดาวเป็นเด็กน่ารักต่างหาก!”

“ครับ ๆ เด็กน่ารัก”

นับดาวพยักหน้าหงึกหงักอย่างพอใจ ก่อนซบหน้าลงกับไหล่พี่ชาย

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเขาอุ่นวาบ

พี่คินยังอยู่ตรงนี้

ยังยิ้มให้เขาได้

ยังไม่ได้ถูกใครหลอกจนต้องเจ็บปวดเหมือนในอดีต

นับดาวแอบกอดคอพี่ชายแน่นขึ้นอีกนิด

คราวนี้เขาจะปกป้องพี่คินเอง

แต่ก่อนจะได้ซึ้งกับตัวเองนานกว่านั้น เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น

ครืด...ครืด...

เด็กหนุ่มก้มมองหน้าจอ ก่อนยิ้มบาง ๆ

“รามิลโทรมาเหรอ?” ภูถามอย่างสงสัย

เพียงชื่อเดียวเท่านั้น

รอยยิ้มของนับดาวก็หายวับไปทันที

ดอกบัวขาว!

มาแล้วเหรอ?!

ภาคินกดรับสาย

“ว่าไง รามิล?”

เสียงของพี่ชายอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

“วันนี้นายจะไปถึงกองกี่โมงนะ?”

นับดาวเบิกตากว้าง

โอ้โห!

แค่รับสายเสียงก็หวานเหมือนใส่น้ำตาลไปสิบช้อนแล้ว!

เด็กน้อยย่นจมูกจนแทบจะเป็นปม ก่อนยกมือเล็ก ๆ ขึ้นจับแก้มพี่ชายทั้งสองข้าง แล้วหมุนใบหน้าหล่อ ๆ นั้นให้หันมาหาตัวเอง

“พี่คินครับ!”

ภาคินปิดไมโครโฟนชั่วคราว

“ครับ ว่าไงครับ?”

“ดาวหิวแล้ว!”

“งั้นเดี๋ยวพี่วางสายก่อนนะครับ”

“ไม่เอาครับ!”

นับดาวส่ายหน้าอย่างแรง ก่อนยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูพี่ชาย

“พี่คินต้องกินข้าวกับดาวก่อนนะครับ ไม่งั้นดาวจะร้องไห้แล้ว!”

ภาคินมองน้องชายตัวแสบอย่างรู้ทัน

“แน่ใจนะว่าจะร้อง?”

“แน่ใจครับ!”

“งั้นร้องเลยครับ”

“...”

นับดาวอ้าปากค้าง

ห๊ะ?!

พี่คินคนใจร้าย!

ไม่เหมือนในความทรงจำเลยสักนิด!

เมื่อเห็นน้องชายทำหน้าตกใจ ภาคินก็หลุดหัวเราะ ก่อนวางโทรศัพท์ลงแล้วหยิบช้อนขึ้นมา

“โอเคครับ พี่กินข้าวก่อนก็ได้”

สำเร็จ!

นับดาวแอบกำหมัดใต้โต๊ะอย่างผู้ชนะ

หนึ่งแต้มสำหรับภารกิจขัดขวางดอกบัวขาว!

แต่เขายังไม่ทันได้ดีใจนาน เสียงภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“แต่ว่าวันนี้พี่ต้องไปซ้อมการแสดงกับรามิลตอนบ่ายนะครับ”

รอยยิ้มของเด็กน้อยค่อย ๆ แข็งค้าง

“...บ่ายโมงเหรอครับ?”

“ใช่ครับ”

“แล้วพี่คินจะกลับกี่โมงครับ?”

“น่าจะเย็น ๆ ครับ ทำไมเหรอ?”

นับดาวก้มหน้าลง ใช้นิ้วเล็ก ๆ จิ้มข้าวในจานไปมา ก่อนเงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานที่สุดในชีวิต

“ดาวไปด้วยได้ไหมครับ?”

ทั้งโต๊ะอาหารเงียบลงชั่วขณะ

ภาคินเลิกคิ้ว

“อยากไปกองถ่ายเหรอ?”

“ครับ! ดาวอยากไปดูพี่คินแสดง!”

“เมื่อก่อนเห็นบอกว่ากองถ่ายเสียงดังจะตาย ไม่ชอบไม่ใช่เหรอ?” ภูถาม

“ดาวเปลี่ยนใจแล้วครับ!”

“เปลี่ยนใจเร็วเหมือนเปลี่ยนเสื้อเลยนะเรา”

“เพราะดาวโตแล้วครับ!”

นับดาวยืดอกเล็ก ๆ อย่างภาคภูมิใจ

“ดาวห้าขวบแล้ว!”

ธีร์หัวเราะจนไหล่สั่น ส่วนลลินยกมือปิดปากด้วยความเอ็นดู

“ห้าขวบเองลูก ยังต้องให้แม่ช่วยใส่รองเท้าอยู่เลย”

“ดาวใส่เองได้ครับ!”

“แล้วเมื่อวานใครใส่รองเท้าสลับข้างคะ?”

“...รองเท้ามันแกล้งดาวครับ!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะอีกครั้ง

มีเพียงนับดาวเท่านั้นที่ไม่ขำ

เพราะในหัวของเขากำลังคิดแผนการใหญ่โตอยู่

ถ้าปล่อยให้พี่คินไปเจอดอกบัวขาวตามลำพัง ไม่แน่ว่าเรื่องร้าย ๆ อาจเริ่มต้นเร็วกว่าที่คิด

ดังนั้นเขาจะต้องไปด้วยให้ได้!

ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม!

---

แผนการของเด็กห้าขวบ

หลังอาหารเช้า นับดาวรีบวิ่งกลับขึ้นห้อง หยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กที่มีรูปหมีติดอยู่ตรงกลางออกมาวางบนเตียง

“เอาล่ะ!”

เขาเทของทุกอย่างลงบนผ้าห่ม

ขนมปังหนึ่งห่อ

ลูกอมสองเม็ด

รถของเล่นหนึ่งคัน

ผ้าเช็ดหน้ารูปกระต่าย

และตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่เขารักที่สุด

นับดาวมองสิ่งของเหล่านั้นอย่างจริงจัง

“ขนมเอาไว้ล่อพี่คิน รถเอาไว้เล่น ตุ๊กตาเอาไว้กอด...”

เด็กน้อยหยุดคิด ก่อนหยิบลูกอมขึ้นมาหนึ่งเม็ด

“ส่วนอันนี้เอาไว้ให้ดอกบัวขาว!”

เขายิ้มหวาน

หวานเสียจนถ้าใครมาเห็นคงคิดว่าเด็กคนนี้เป็นนางฟ้าตัวน้อย

น่าเสียดายที่ไม่มีใครรู้เลยว่าในหัวของนับดาวกำลังวางแผนซับซ้อนเกินวัย

“ถ้าดาวเอาขนมไปให้ เขาต้องยิ้มแน่ ๆ”

เด็กน้อยพึมพำกับตัวเอง

“แล้วถ้าเขายิ้ม ดาวก็จะได้ดูว่าเขาใจดีจริง ๆ หรือแค่ทำเป็นใจดี!”

นับดาวพยักหน้าหงึกหงักให้กับแผนการของตัวเอง

ก่อนยัดขนมทั้งหมดลงกระเป๋า แล้วสะพายขึ้นหลัง

แต่เพราะกระเป๋าใหญ่เกินตัว เด็กน้อยจึงเซไปด้านหลังจนเกือบล้ม

ตุบ!

เขานั่งแหมะลงบนพื้น

“โอ๊ย...”

นับดาวนิ่งไปสองวินาที ก่อนยกมือเท้าเอวแล้วบ่นใส่กระเป๋า

“กระเป๋าไม่รักดาวเหรอครับ!”

แน่นอนว่ากระเป๋าไม่ได้ตอบ

เด็กน้อยจึงย่นจมูกแล้วลุกขึ้นใหม่

“ไม่เป็นไร ดาวทำเองก็ได้!”

เขาลากกระเป๋าออกจากห้องอย่างมุ่งมั่น

โดยไม่รู้เลยว่า...

ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับพวงกุญแจรูปดาวสีทองที่ห้อยอยู่บนกระเป๋า ภาพบางอย่างก็วาบขึ้นมาในหัว

เสียงโทรศัพท์ดัง

ห้องแต่งตัวสีขาว

ซองเอกสารสีดำ

และเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่พูดว่า

“ถ้าเด็กคนนั้นรู้เรื่องนี้ ทุกอย่างจะพังหมด”

นับดาวหยุดเดินทันที

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

เขาจำเสียงนั้นได้

เป็นเสียงเดียวกับที่เคยได้ยินในคืนสุดท้ายของชีวิต

เด็กน้อยก้มมองพวงกุญแจในมือ หัวใจเต้นแรงขึ้นทีละนิด

“...ใครกันนะ?”

ภาพเมื่อครู่หายไปแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นผ่านแผ่นหลัง

นับดาวกลืนน้ำลาย

หรือว่าความทรงจำจากชาติก่อนจะไม่ใช่สิ่งเดียวที่ติดตามเขากลับมา?

และถ้าภาพที่เห็นเป็นเรื่องจริง...

คนที่อยู่เบื้องหลังการทำลายครอบครัวของเขา อาจไม่ได้มีเพียงรามิลคนเดียว!

“ไม่เป็นไร...”

เด็กน้อยสูดหายใจลึก ก่อนกอดกระเป๋าใบเล็กแน่น

“ดาวจะหาคำตอบเอง”

จากนั้นเขาก็เชิดหน้าขึ้น ยิ้มจนแก้มป่อง แล้วลากกระเป๋าต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้

“แต่ตอนนี้...ต้องไปดูดอกบัวขาวก่อน!”

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นในทางเดิน

“พี่คินครับ! รอดาวด้วยยยย!”

ภารกิจแรกของคุณหนูตัวจิ๋วกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

และดูเหมือนว่าครั้งนี้...

คนที่ต้องระวังตัวอาจไม่ใช่แค่ดอกบัวขาว แต่เป็นความลับที่กำลังตื่นขึ้นพร้อมกับนับดาวด้วย

โปรดติดตามตอนต่อไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย   ตอนที่ 15 คุณหนูตัวจิ๋วกับสมุดภาพของคุณพ่อเมฆ 📚

    วันนี้นับดาวได้รับเชิญให้ไปบ้านเมฆเป็นครั้งแรกเด็กน้อยตื่นเต้นจนตื่นเช้ากว่าปกติและเลือกเสื้อผ้าเองตั้งแต่เช้า"วันนี้ดาวน้อยตื่นเร็วจังเลยนะ"ภาคภมิที่จะมาปลุกน้องทักขึ้น"ใช่ครับ!! วันนี้ดาวนัดพี่เมฆไว้""555 ครับๆงั้นไปอาบน้ำได้แล้วตัวแสบ"..."พี่เลือกเสื้อไว้ให้แล้วนะ ทำไมยังไปมุดตู้อยู่แบบนั้นละ" ภาคภมิถามด้วยความสงสัย“ดาวจะใส่เสื้อสีฟ้าครับ!”ภาคภูมิมองเสื้อที่น้องเลือกเป็นเสื้อยืดสีฟ้าคอกลม และกางเกงเอี๊ยมสีครีม “ทำไมต้องสีฟ้า?”“เพราะพี่เมฆชอบครับ!”“แล้วดาวชอบสีอะไร?”“ดาวชอบทุกสีที่ทำให้ดาวหล่อครับ!”“5555 โอเคครับ ดาวเหมาะกับทุกสีเลย”"ใช่ไหมละครับ!" นับดาวพูดพร้อมยืดอกเชิดหน้า พร้อมอวดเต็มที่...เมื่อไปถึงบ้านเมฆ นับดาวก็รีบถอดรองเท้าอย่างเรียบร้อย ก่อนยกมือไหว้ผู้ใหญ่“สวัสดีครับคุณพ่อพี่เมฆ!”พ่อของเมฆหัวเราะ“สวัสดีครับ เข้ามาก่อนเลยเมฆรออยู่ด้านใน”ทันใดนั้นเมฆก็เดินมารับเพื่อน“นายมาแล้วหรอเข้ามาก่อนสิ”“ใช่ครับ! ดาวมาแล้ว!”“เห็นแล้วครับ”“พี่เมฆไม่ดีใจเหรอครับ?”เมฆยิ้มบาง ๆ“ดีใจสิ”นับดาวยิ้มกว้างทันที แล้วพี่เมฆก็พานับดาวไปเล่นในห้องรับแขกหลังจากเล่นของเล่นก

  • คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย   ตอนที่ 14 ดอกบัวขาวกลับมา พร้อมรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ 🌸

    “พี่คินครับบบ”นับดาววิ่งเข้าไปกอดขาพี่ชายทันทีที่เห็นภาคินเดินเข้าบ้าน“วันนี้พี่คินไม่ไปไหนได้ไหมครับ”ภาคินหัวเราะ“ทำไมล่ะ?”“ดาวอยากเล่นกับพี่ครับ”“พี่มีนัดกับเพื่อนนิดหน่อย”เด็กน้อยหรี่ตา“เพื่อนคนไหนครับ?”“รามิล”รอยยิ้มของนับดาวหายไปทันทีมาอีกแล้ว! ดอกบัวขาว!ในความทรงจำของเขา รามิลเป็นคนที่ดูอ่อนโยนและพูดจาดี แต่กลับค่อย ๆ ทำให้พี่คินห่างจากครอบครัวเขายังไม่รู้ว่ารามิลเป็นคนคิดร้ายเองหรือมีใครอยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งหนึ่งที่รู้คือไม่อยากให้พี่คินต้องเสียใจอีก“พี่คินครับ…”“ว่าไง?”“วันนี้ดาวไปด้วยได้ไหมครับ?”ภาคินยิ้ม“เป็นนัดคุยงานของพี่นะครับ”นับดาวทำแก้มป่อง“งั้นดาวจะรอพี่กลับบ้านครับ”ภาคินลูบหัวน้อง“พี่กลับไม่ดึกหรอก”.วันต่อมา รามิลมาที่กองถ่ายพร้อมรอยยิ้มสดใส“สวัสดีครับพี่คิน”“สวัสดี”นับดาวที่นั่งกินขนมอยู่ข้างเมฆหันไปเห็นเข้าพอดีเด็กน้อยรีบหยิบขนมอีกถุงขึ้นมากอด“พี่เมฆครับ!”“อะไร?”“ถ้าคนเรายิ้มเก่งมาก ๆ แปลว่าเป็นคนดีไหมครับ?”เมฆมองรามิลแล้วหันกลับมา“ดูที่การกระทำดีกว่า”นับดาวพยักหน้า“พี่เมฆฉลาดมากครับ!”จากนั้นเขาก็เดินไปหารามิล“สวัสดีครับพี่รามิ

  • คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย   ตอนที่ 13 คุณหนูตัวจิ๋วกับเพื่อนใหม่ปากร้ายแต่ใจดี 🎬

    วันนี้นับดาวมากองถ่ายพร้อมเมฆตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือมีเด็กชายอีกคนหนึ่งนั่งอ่านบทอยู่ตรงมุมห้อง เด็กคนนั้นอายุไล่เลี่ยกับภาคิน รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเรียบนิ่ง และดูไม่ค่อยสนใจคนรอบข้าง นับดาวมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกระซิบถามเมฆ “พี่เมฆครับ คนนั้นเป็นใครเหรอ?” “พี่คีตะ ลูกของคุณพ่อผู้กำกับอีกคนหนึ่ง” “ทำไมเขาไม่ยิ้มเลยครับ?” “เขาก็เป็นแบบนั้นแหละ” นับดาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปหา “สวัสดีครับ!” คีตะเงยหน้าขึ้น “มีอะไร?” “ดาวชื่อนับดาวครับ!” “อืม” “แล้วพี่ชื่ออะไรครับ?” “คีตะ” “พี่คีตะชอบกินขนมไหมครับ?” คีตะมองเด็กน้อยที่ยื่นคุกกี้รูปหมีมาให้ “ไม่ค่อย” “งั้นพี่ชอบอะไรครับ?” “ความเงียบ” นับดาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนยื่นคุกกี้เข้าไปใกล้อีกนิด “งั้นกินคุกกี้เงียบ ๆ ก็ได้ครับ” เมฆที่ยืนอยู่ด้านหลังหลุดหัวเราะ คีตะมองคุกกี้ในมือ ก่อนรับไปอย่างเสียไม่ได้ “ขอบใจ” “ยินดีครับ!” ช่วงบ่าย ภาคินเดินเข้ามาที่กองถ่ายเพื่อรับเอกสารจากผู้จัดการ คีตะเป็นคนยื่นแฟ้มให้ “นี่ของนาย” “ขอบใจ” ทั้งสองคุยกันเรื่องตารางงานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนภาคิน

  • คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย   ตอนที่ 12 คุณชายดาวกับภารกิจเลือกของขวัญให้พี่เมฆ 🎁

    “พี่ภูครับ!”นับดาวตะโกนเรียกพี่มาตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นตัว"มีอะไรครับดาวน้อย?”“วันเกิดคืออะไรหรอครับ?” นับดาวเกาะขอบโซฟาพร้อมเอียงคอถามคำถามที่สงสัยภาคภูมิที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่เงยหน้าขึ้นมองน้องชาย“วันเกิดก็คือวันที่เราเกิดไง”นับดาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนถามต่อ“แล้วถ้าเป็นวันเกิดของพี่เมฆ ดาวต้องทำยังไงดีครับ?”“ก็อวยพร แล้วก็ให้ของขวัญ”“ของขวัญแบบไหนดีครับ?”“อะไรก็ได้ที่คนรับชอบ”นับดาวนิ่งไปทันทีนี่เป็นปัญหาใหญ่แล้ว!เพราะเขารู้ว่าพี่เมฆชอบกินขนม แต่ถ้าให้ขนมอย่างเดียวก็ดูธรรมดาเกินไป ส่วนของเล่นก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชอบอะไรเด็กน้อยรีบเปิดสมุดลับขึ้นมาเขียนภารกิจ : หาของขวัญที่ดีที่สุดให้พี่เมฆ!ภาคภูมิเหลือบมองสมุด“จะซื้ออะไรให้เมฆล่ะ?”“ของที่จะทำให้พี่เมฆยิ้มได้ครับ!”“งั้นซื้อกระจกให้ไหม? จะได้ดูตัวเองยิ้มได้”นับดาวหันขวับ“พี่ภูครับ!”“อะไรละ?”“พี่เมฆไม่ใช่พ

  • คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย   ตอนที่ 11 คุณหนูตัวจิ๋วกับวันเปิดตัวนักแสดงตัวน้อย 🎬

    “ดาวน้อยครับ พ่อมีข่าวมาบอก”ธีร์เรียกลูกชายมานั่งข้าง ๆ ในช่วงเย็นนับดาวกำลังกินแตงโมอยู่ จึงรีบวางส้อมแล้วนั่งหลังตรงทันที“ข่าวดีใช่ไหมครับ?”“พ่อยังไม่ได้บอกเลย”“ถ้าเป็นข่าวร้าย ดาวขอกินแตงโมให้หมดก่อนนะครับ”ธีร์หลุดหัวเราะ“เป็นข่าวดีครับ พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูไปกองถ่าย แล้วมีฉากเล็ก ๆ ที่อยากให้หนูลองเข้ากล้องดู”นับดาวกะพริบตาปริบ ๆ“เข้ากล้องเหรอครับ?”“ใช่ครับ มีฉากเด็กน้อยเดินเข้ามาส่งของให้คุณลุงคนหนึ่ง หนูอยากลองไหม?”เด็กน้อยนิ่งคิดในชีวิตก่อน เขาเคยเห็นผู้คนมากมายอยู่หน้ากล้อง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้มายืนอยู่ตรงนั้น“แล้วถ้าดาวแสดงไม่เก่งล่ะครับ?”ธีร์ยิ้มอ่อนโยน“ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นแค่การลองทำสิ่งใหม่ ๆ ไม่ใช่การสอบ ถ้าหนูไม่ชอบก็ไม่ต้องทำต่อ”นับดาวมองพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“งั้นดาวลองครับ!”“เก่งมาก”“แต่คุณพ่อครับ…”“ครับ?”“ถ้าดาวแสดงเก่ง จะได้ค่าจ้างเป็นขนมไหมคร

  • คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย   ตอนที่ 10 คุณหนูตัวจิ๋วกับวันที่พี่คินโดนแกล้ง 📸

    “พี่คินครับ…”ภาคินที่กำลังเลือกเสื้อผ้าสำหรับไปถ่ายงานหันมามองน้องชาย“มีอะไรครับดาวน้อย?”นับดาวยืนอยู่หน้าประตู มือไพล่หลัง ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ทำให้ภาคินเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย“พี่คินมีความลับกับดาวหรือเปล่าครับ?”ภาคินเลิกคิ้ว“ไม่มีนะ”“จริงเหรอครับ?”“จริงครับ”“งั้นทำไมเมื่อคืนพี่คินยิ้มให้โทรศัพท์ครับ?”ภาคินนิ่งไป“พี่ก็ดูโทรศัพท์แล้วก็ยิ้มเป็นธรรมดาไหม?”นับดาวส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด“ไม่ธรรมดาครับ! ปกติพี่คินดูโทรศัพท์แล้วทำหน้าเหมือนคนง่วงนอน!”“นับดาว!”เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนวิ่งไปหยิบสมุดลับ“ดาวจะสืบให้เองครับ!”“ไม่ต้องสืบเลย!”แต่สายไปแล้วนับดาวเปิดสมุดแล้วเขียนตัวโต ๆ ว่าภารกิจที่ 9: สืบหาความลับของพี่คินผู้ต้องสงสัย: โทรศัพท์ของพี่คินภาคินมองสมุดแล้วถอนหายใจ“ทำไมโทรศัพท์ถึงเป็นผู้ต้องสงสัย?”“เพราะพี่คินยิ้มให้มันครับ!”“…”ภาคินไ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status