Masukในขณะที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวกำลังใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามที่มันควรจะเป็น ทางนอกบ้านกลับมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น คนบ้านเหยาที่ไม่ได้ถูกรับเชิญมาปรากฏตัวที่หน้ารั้วบ้านอันที่จริงพวกเขามาที่นี่ได้สักพักแล้ว แต่ยังไม่มีใครไปสนใจพวกเขา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจก็เลยต้องตะโกนเสียงดังเข้าไปในงาน โชคดีที่พิธีสำคัญจบ
ส่วนในตัวบ้านนั้นจะมีแค่คนที่สนิทจริง ๆ และคนที่ต้องเข้าไปทำพิธีให้เจ้าบ้าวเจ้าสาวเท่านั้นที่เข้าไปได้ ห้องโถงของบ้านถูกจัดเป็นสถานที่ทำพิธี แม้ว่าจะไม่ได้จัดงานยิ่งใหญ่อะไร แต่ก็อบอุ่นมาก ๆเซียนอวี่ยิ้มตั้งแต่ตื่น จนตอนนี้เธอยังไม่อาจหุบยิ้มได้ เธอรู้สึกว่าวันนี้คงจะเป็นวันที่เธอยิ้มมากที่สุดตั้งแ
หลังจากขอความช่วยเหลือจากเพื่อนเสร็จ หมิงหานก็รีบตรงกลับบ้านในทันที เหล่าป้า ๆ เองก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปทำหน้าที่ของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ข้าวของที่ซื้อมาเต็มไม้เต็มมือเมื่อเช้าก็หายไปจากบ้านเป็นที่เรียบร้อยตกเย็นหลังกินข้าวก็ทางสะดวก การได้กลับมาอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ มันทำให้หัวใจของเขา
เซียนอวี่ก็รู้ดีว่าป้า ๆ ไม่กล้าเอาเด็กที่บ้านมารบกวน เธอยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน เอาไว้ก่อนกลับค่อยยัดของกินที่เตรียมเอาไว้ให้กลับไปฝากคนที่บ้านก็แล้วกันสำหรับเธอแล้ว เงินทองมีมากจนล้นมือ เธอไม่คิดจะตระหนี่กับป้า ๆ พวกนี้หรอก ตัวเธอที่ไม่มีญาติผู้ใหญ่คอยเป็นห่วง ก็ได้ป้า ๆ พวกนี้นี่แหละที่คอยตักเตือนแ
หลังจากที่ได้คุยกันอย่างจริงจัง เขาก็กลับมาคิดถึงเรื่องการแต่งงาน เขาเป็นผู้ชาย ควรจะทำอะไรให้มันถูกต้อง ไม่ให้ภรรยาของตัวเองต้องเสียหน้าคนอื่นเงินทองมีมากมายจนไม่ต้องทำงานก็อยู่ไปได้ทั้งชีวิต แต่กลับไม่สามารถขอภรรยาแต่งงานได้ แบบนี้ใครรู้ก็คงจะหัวเราะเขาจนท้องแตกตายเป็นแน่ เรื่องสินสอดทองหมั้นอะไร
เขาทำลงไปก็เพื่อเราสองคน เขาไม่อยากแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกไว้ให้ เขาอยากจะอยู่กับคนที่เขารักเขาชอบ ไม่ใช่ว่าเขาไม่แต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกให้แล้วที่บ้านจะไม่มีใครสืบทอดตำแหน่งต่อ เขายังมีพี่น้องอีกหลายคน แต่หนิงหนิงมีเขาคนเดียว เขาทิ้งเธอไม่ได้ซ่งหนิงหนิงเงียบไป เธอรู้สถานการณ์ของตัวเองและคนรั
เซียนอวี่ใช้เวลาเฝ้าหมิงหานอยู่หนึ่งวันเต็ม ๆ กว่าเขาจะตื่นขึ้นมา โชคดีที่เธอปฐมพยาบาลให้เขาก่อน พอมาถึงมือหมอเลยสามารถรักษาเขาได้ทันท่วงที แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะหายเป็นปกติเลย อาจจะต้องพักฟื้นอีกหลายเดือน ไหนจะต้องมาติดตามอาการกับหมอที่โรงพยาบาลบ่อย ๆ พูดตามตรงว่าถ้าไม่มีเงินจริง ๆ คงไม่มีใครคิดจะมาตา
“ขอโทษแล้วเรื่องมันดีขึ้นหรือเปล่า ยัยนี่พูดออกมาได้ยังไงกัน บอกว่าพ่อแม่ของคนอื่นทำงานในซ่อง ความคิดของเธอมันเน่าเหม็นขนาดนั้นเชียวหรือซ่งหนิงหนิง หรือที่ที่เธอเติบโตมาเป็นซ่อง ทำไมเธอถึงไปนึกเรื่องอย่างนั้นออกมาได้กันห้ะ”“ฉะ ฉันขอโทษค่ะพี่ ฮึก ขอโทษจริง ๆ ค่ะ” เซียนอวี่มองจ้องเข้าไปในดวงตาของหนิง
เธอเบื่อแสนเบื่อกับคนพวกนี้ วัน ๆ ไม่มีเรื่องอะไรเลย นอกจากการแซะกันไปกันมา เธออยากจะแยกตัวออกไปอยู่ตัวคนเดียว หน้าที่ที่ต้องทำก็ทำต่อ แต่ขอแยกตัวออกไปเท่านั้น ยังไงการถูกส่งมาที่นี่ก็เหมือนการตัดหางปล่อยวัดอยู่แล้วแต่ทางเดียวที่เยาวชนทั้งหลายจะรอดออกจากการเป็นเยาวชนได้ นั่นก็คือพวกเขาต้องแต่งงานกั
“มีเรื่องอะไรกันหรือ กลุ่มเยาวชนทำไมไม่กลับไปพักกินอาหารเย็นกันล่ะ ทำไมรวมตัวกันมาที่นี่” หัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังกินข้าวอยู่จำต้องวางตะเกียบแล้วออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่หน้าบ้านของตน ในตอนแรกที่ภรรยามาบอกว่าเป็นกลุ่มเด็ก ๆ เยาวชนที่รวมตัวกันมา เขาโมโหจนตั้งใจจะออกมาด่าเด็กพวกนี้สักหน่อยแต่พอออกมาก







