บทที่8

"คุณหนูขา ของที่คุณหนูสั่งป้าเตรียมทุกอย่างเอาไว้หมดแล้วนะคะ"

"เอาไปเก็บเถอะค่ะป้า ตอนนี้พิงค์ไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั้งนั้น"ผ้าห่มผืนใหญ่ถูกเจ้าของห้องดึงขึ้นมาคลุมโป่งในขณะที่ยังคงนอนหันหลังให้กับอีกฝ่าย มื้อเช้าที่พิงค์ไวท์คิดจะทำอาหารไทยใส่กล้องให้ทุกคนเอาไปกินที่ทำงานถูกพับเก็บลงโดยทันทีทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจจะทำอาหารให้ทุกคนได้ทาน

ป้าบัวมองภาพตรงหน้าพลางถอนหายใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องนอนของคุณหนู

แกร๊ก

น้ำตาเม็ดใสไหลออกมาทันทีเมื่อเจ้าของห้องได้ยินเสียงประตูที่ถูกปิดลง หญิงสาวยังคงนอนห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาพลางปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ ภายใต้ความโศกเศร้าเสียใจ

"เป็นยังไงบ้างครับป้าบัว"

"คุณหนูไม่ยอมทานอะไรเลยค่ะ เมื่อวานก็ทานได้นิดหน่อย ป้าล่ะเป็นห่วงคุณหนูจริง ๆ เลยค่ะคุณแบล็ก"คิ้วเข้มของพี่ใหญ่คนโตขมวดเข้าหาไม่ต่างอะไรจากพี่สาวคนรองซึ่งยืนฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่เลยค่ะ ป้าล่ะเห็นใจคุณหนูมากเลยนะคะ"

"..."

"ถ้าคุณผู้หญิงยังอยู่อะไร ๆ มันก็คงจะดีกว่านี้"สีหน้าของทั้งสามไม่ต่างอะไรกับคนที่แบกก้อนหินก้อนใหญ่

ทั้งนิลกาฬและพลอยทับทิมถูกพร่ำสอนให้แข็งแกร่งมีความอดทนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แม้มีเรื่องหนักใจหรือทุกข์ใจก็ไม่คิดจะปริปากบ่นออกมา เพื่อรักษาความสุขให้กับน้องสาวคนสุดท้องอย่างพิงค์ไวท์ซึ่งเปรียบเสมือนหัวใจสำคัญของตระกูลหลงเฟยหยาง

"อย่าทำตัวให้อากงกับป๊าของหมวยต้องเสียหน้าเข้าใจไหม"

"..."

"อาหมวย"

"ค่ะ หมวยได้ยินแล้ว"ร่างไร้จิตและวิญญาณของพิงค์ไวท์เอ่ยขานตอบรับอากง ดวงตาของเธอยังคงเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างของรถลีมูซีนคันหรู

แสงสีความสวยงามของเมืองแห่งนี้ที่คนทั่วทั้งโลกต่างอยากที่จะมาเห็น แต่สำหรับความรู้สึกของหญิงสาวในตอนนี้มันกลับไม่ได้สวยงามอย่างที่เป็น

"ถ้าหากไม่มีปัญหาอะไรงานแต่งงานระหว่างอาหมวยกับอาแมทธิวจะถูกจัดขึ้นอีกสองเดือนข้างหน้า อากงให้คนไปดูฤกษ์มาแล้ว"

"..."

"ส่วนเรื่องสถานที่จัดงานไม่ต้องเป็นห่วง ใช้โรงแรมของเราเป็นสถานที่จัดงานก็ได้ จ้างออแกไนซ์เก่ง ๆ มาช่วยจัดงานแต่งให้ อาหมวยอยากได้แบบไหนก็เลือกเอา"เปลือกตาบางหลับลง เสียงพูดคุยของอากงยังคงดังอยู่ภายในรถคันหรูซึ่งมีเธอและป๊านั่งฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ

"หลังจากแต่งงานเสร็จแล้ว อากงก็ยังอยากให้หมวยกลับไปเรียนต่ออยู่นะ"บรรยากาศภายในรถลีมูซีนตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสามทำให้รู้ว่ายังคงมีชีวิตอยู่

ชายทั้งสองสบมองตากัน จนรถตันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังบริเวณด้านหน้าของโรงแรมระดับห้าดาว

ปึก

ประตูด้านหลังถูกเปิดออก บอดีการ์ดหลายคนโน้มศีรษะคำนับผู้เป็นนายเมื่อทั้งสามก้าวขาเดินลงมาจากรถ

พลอยชมพูเดินคล้องแขนผู้เป็นบิดาเดินตามหลังอากงของเธอเข้าไปภายในโรงแรม ท่ามกลางบอดีการ์ดที่คอยรักษาความปลอดภัยให้กับตระกูลใหญ่จนไปถึงร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมใหญ่แห่งนี้ซึ่งมีคนของตระกูลเซียนรออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

แก้วที่มันแตกละเอียดภายในใจของพิงค์ไวท์ถูกบดขยี้ แม้ทั้งสองตระกูลจะมีความคิดเห็นตรงต่อกันแต่ความรู้สึกของเธอนั้นกลับคัดค้าน

ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีขาวมีภูมิฐานดีดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุขุมไม่เหมาะกับเด็กสาวกะโหลกกะลาแบบเธอเลยสักนิด

"นี่อั๊วคิดไว้เลยนะ ถ้าหากหลานสาวของลื้อกับหลานชายของอั๊วแต่งงานกันเมื่อไหร่ อั๊วจะยกมรดกทั้งหมดให้หลานสะใภ้กับหลานชายเพียงคนเดียว"

"นี่ลื้อคิดล่วงหน้าไปถึงขนาดนั้นเลยเรอะ"

"แน่นอนสิ ลื้อก็รู้ว่าอั๊วอยากได้หลานสาวของลื้อมาเป็นหลานสะใภ้ใจจะขาด นี่ถ้าหากอาเซียนลูกชายของอั๊วมีหลานชายให้อั๊วสักสองคนนะ อั๊วก็จะจองตัวหลานสาวของลื้อทั้งสองคนเลย"ผู้นำตระกูลใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยความอารมณ์ดีโดยไม่มีใครสังเกตสีหน้าของเด็กสาวในตอนนี้

"จริงสิ นี่อั๊วได้บอกลื้อหรือยัง ว่าหลังจากงานแต่งของอาหมวยกับหลานชายของลื้อเสร็จ อาหมวยจะบินไปเรียนต่อที่อังกฤษ"

"ฮะ เรียนต่อ"

"ใช่ อาหมวยหลานสาวของอั๊วจะบินไปเรียนต่อโทที่อังกฤษ"

"หลานสะใภ้ของอั๊วมีความคิดที่ดีจริง ๆ ดีเลย ๆ เรียนจบจะได้กลับมาบริหารงานที่บ้านเรา หลังจากนั้นก็จะได้มีเหลนให้อั๊วได้อุ้ม"

ครืด

"หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"หญิงสาวถือวิสาสะดันกายลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกไปท่ามกลางสายตาของทุกคนบนโต๊ะอาหาร

"ทุกคนครับ"เสียงเข้มของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวดังขึ้นดึงสายตาของทั้งสามให้หันมองมา

แมทธิว ชายหนุ่มลูกเสี้ยว จีน-ไทย-เยอรมัน ดันกรอบแว่นตาให้เข้ากับกรอบหน้า ดวงตาคมเข้มดูมีอำนาจนั้นหันไปมองชายชราทั้งสองและชายวัยกลางคนตรงหน้า

"ผมคงต้องขอปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ครับ"

มันยากที่จะยอมรับได้ ร่างบอบบางคล้ายกับคนหมดแรงเดินออกมาจากร้านอาหารมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ หัวใจดวงน้อยของพิงค์ไวท์ในตอนนี้เหมือนกับถูกคนรักในตระกูลกระชากออกไป แม้มันจะรู้สึกเจ็บและชาแต่สุดท้ายเธอก็สามารถทำได้แค่เพียงร้องไห้ออกมาอย่างเงียบ ๆ ในห้องน้ำที่ไม่มีใครแห่งนี้นอกจากเธอ

"ฮึก แม่ขา"

"..."

"มารับพิ้งค์ไปอยู่ด้วยได้ไหม"เสียงสะอื้นร่ำร้องไห้ทำเอาใครบางคนที่เฝ้าแอบตามดูอยู่อย่างเงียบ ๆ จุกอกจนแทบจะพูดไม่ออก

ดวงตาของเธอคนนั้นแดงก่ำด้วยความสงสาร ความรู้สึกทรมานเมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักและเฝ้าดูแลมาตลอดหลายปีต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้

"พิงค์ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วค่ะแม่"

"..."

"แม่มารับพิงค์ไปอยู่ด้วยได้ไหมคะ พิงค์อยากไปหาแม่"แม้จะไม่ได้เห็นกับตาแต่ทุกคนย่อมรู้ดีว่าการที่พิงค์ไวท์ตกอยู่ในสภาพแบบนี้มันน่าสงสารมากขนาดไหน

หัวใจของทุกคนภายในตระกูลหลงเฟยหยางกำลังตกอยู่ในความเศร้า มันยากกว่าที่คนอย่างเธอจะทำใจยอมรับมันได้ แม้รู้อยู่เต็มอกว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไรแต่มันจะต้องไม่ใช่การบังคับหรือทำร้ายใจด้วยวิธีนี้

สองเท้ารีบตรู่ถอยออกมาหลบอยู่ตรงมุมเสาต้นใหญ่ ดวงตาคมกริบมองร่างเล็กในชุดเดรสเดินออกมา ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกว่าอีกฝ่ายผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงมากแค่ไหน และนั่นคือสิ่งที่ไม่มีใครต้องการที่จะเห็นมัน