บทที่9

"จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม"

"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับนาย"ร่างสูงใหญ่วางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของผู้เป็นนาย ใบหน้าสวยของหญิงสาวจ้องหน้าลูกน้องในตำแหน่งมือขวาอย่างไม่วางตา

"ครั้งนี้เราจะพลาดไม่ได้ ถ้าพลาดทุกอย่างจะต้องจบลง นายเข้าใจใช่ไหม"

"ครับ ผมกำชับคนของเราเอาไว้แล้ว พวกมันทุกคนจะปิดปากเงียบทันทีเมื่อทุกอย่างจบลง"

"ดี"ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีดำลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาคมกริบมองซองสีน้ำตาลในมือก่อนจะคว้ามันขึ้นมาถือแล้วเดินออกไปโดยมีมือขวาคนสนิทคู่ใจเดินตามประกอบหลังไม่ห่าง

สีหน้าของเด็กสาวกลับมามีรอยยิ้ม ซึ่งเป็นภาพที่ทุกคนภายในบ้านต่างเฝ้าคิดถึงและอยากจะเห็นมันทุกช่วงเวลาหลังจากเธอได้รับข่าวดีว่าการแต่งงานระหว่างสองตระกูลถูกยกเลิกโดยฝ่ายชาย

เช้าอันแสนสดใสของวันนี้พิงค์ไวน์จึงเริ่มต้นด้วยการทำอาหารให้ทุกคนภายในบ้านได้ทานกัน

"ป้าบัวคะ พิงค์ขอใบกะเพราค่ะ"

"นี่ค่ะคุณหนู"แม้จะเป็นอาหารเช้าแต่หญิงสาวยังคงมีความตั้งใจทำอาหารไทยให้ทุกคนได้ทาน

"ต้มยำกุ้งไปถึงไหนแล้วคะ"

"เหลือแค่ใส่มะนาวแล้วก็โรยผักก็เป็นอันเรียบร้อยค่ะ"

"ดีเลยค่ะ เสร็จจากตรงนี้แล้วเดี๋ยวพิงค์จะเจียวไข่ต่อ"ช่วงเช้าภายในครัวของวันนี้คุณหนูเล็กของบ้านลงมือทำอาหารด้วยตนเองโดยมีป้าบัวและแม่บ้านอีกสองคนคอยเป็นลูกมือให้

ไม่เสียแรงที่ตั้งใจฟังมารดาสอนมาตั้งแต่ยังเด็ก พรสวรรค์ของเธอนั่นก็คือทำอาหารและไม่ต่างอะไรกับการวาดภาพที่เธอทำมันออกมาได้ดี

"เสร็จแล้ว"ริมฝีปากคลี่ยิ้มจนดวงตาทั้งสองข้างหยี เรียกรอยยิ้มของคนรอบข้างออกมาได้ กลิ่นอาหารไทยลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องครัวลามไปจนถึงห้องรับประทานอาหารที่อยู่ติดกัน

"วันนี้อาหารไทยเหรอ"

"ค่ะ วันนี้คุณหนูเล็กลงมือเข้าครัวทำอาหารด้วยตัวเอง"แม่บ้านเอ่ยบอกผู้เป็นนายใหญ่ทั้งสองซึ่งเดินลงมาจากบันได

ทั้งคู่มองไปยังห้องทานอาหาร ซึ่งไม่ต่างอะไรกับคุณชายใหญ่และคุณหนูรองของบ้านซึ่งกำลังข้าวขาเดินลงบันไดมา

ใบหน้าของพิงค์ไวท์แจ่มใสไม่ต่างอะไรกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานในยามรุ่งเช้า สองมืออ่อนนุ่มของเธอกำลังสาละวนอยู่กับการจัดจานอาหารให้กับทุกคนภายในบ้าน อาหารมื้อที่เธอตั้งใจทำให้ทุกคนเป็นพิเศษและเธอก็หวังเอาไว้เป็นอย่างมากว่าทุกคนจะชอบอาหารมื้อนี้ที่เธอทำ

"ดูเหมือนว่าวันนี้ลื้อจะดูมีความสุขจริงนะอาหมวย"รอยยิ้มบนใบหน้าของพิงค์ไวท์ค่อย ๆ หายไปเมื่อได้ยินน้ำเสียงคล้ายแดกดันจากปากของอากงซึ่งกำลังยืนมองเธออยู่ตรงหน้าประตู

"ดูเหมือนลื้อจะมีความสุขที่ตัวเองจะไม่ต้องแต่งงาน อากงพูดถูกใช่ไหม"ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของอากงและบิดาเดินตรงไปหาหลานสาวตรงหน้า แววตาเรียบนิ่งมองใบหน้าหลานสาวแต่ทว่าพิงค์ไวนท์พยายามที่จะมองผ่านสายตาเหล่านั้นไป

"อากงคะ คือว่าวันนี้พิงค์"

"ถ้ามีเวลาว่างมากก็หาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัยไม่ดีกว่าเหรอ มัวแต่เอาเวลามาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้แล้วมันจะได้อะไร"

"ป๊าครับ"

"ลื้อไม่ต้องพูดอะไรเลยนะอาเฟยหลง เพราะลื้อมัวแต่เอาใจให้ท้ายอาหมวยแบบนี้ไงถึงได้โตเป็นเด็กเอาแต่ใจก้าวร้าวแบบนี้"บรรยากาศที่ควรจะดีพังลงในพริบตา ใบหน้าของหลานสาวคนสุดท้องรู้สึกชาราวกับถูกลากไปตบซ้ำ ๆ

ความน้อยเนื้อต่ำใจพุ่งตรงเข้าแทรกกลางระหว่างอกของพิงค์ไวน์ เธอไม่เคยคิดเลยว่าการที่ตนเองไม่ได้เดินในทางตามที่คนทางบ้านวางเอาไว้มันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ขนาดนี้

"ดูตัวอย่าง อย่างพี่ ๆ เขาบ้างสิ ไม่เคยเกเรทำให้อากงหรือป๊าลื้อต้องหนักใจ ทั้งอาแบล็กทั้งเจ๊เรสต่างเดินบนเส้นทางที่อากงกับป๊าลื้อวางเอาไว้"

"แล้วเกิดหนูมาทำไม"

เพียะ เพียะ

ใบหน้าของพลอยชมพูสะบัดไปตามแรงตบฉาดใหญ่ แม้แต่บิดารวมไปถึงพี่ ๆ ทั้งสองคนยังตกใจและไม่ต่างอะไรจากอากงผู้เป็นคนลงมือ

หยาดเลือดสีแดงที่ไหลออกมาจากริมฝีปากสวยเหมือนกับมีดนับพันเล่มที่อากงเป็นคนลงมือปักลงมากลางหัวใจของเธอเอง

"ขอบคุณนะคะ สำหรับความหวังดีที่ทุกคนยัดเยียดมาให้หนู"

"..."

"ขอบคุณจริง ๆ "

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของร่างเล็กวิ่งผ่านทุกคนออกไป เธอร้องไห้วิ่งขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองโดยไม่สนใจว่าทุกคนจะมองเธอยังไงในตอนนี้

ภายในห้องอาหารบรรยากาศยังคงที่ ทุกคนยังคงยืนอยู่ตรงที่เดิมมีเพียงความรู้สึกของแต่ละคนที่แตกต่างกันออกไป

"อะ...อั้วไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้"ฝ่ามือเหี่ยวย่นยังคงสั่น สัมผัสเหมือนครู่เหมือนว่ามันจะกลายเป็นแผลที่ฝังลึก

"ป๊าไม่ได้ตั้งใจที่จะตบตีอาหมวยนะอาเฟย"

"แต่ก็ทำไปแล้ว"น้ำเสียงเย็นชาดังมาจากริมฝีปากของหญิงสาวอย่างพลอยทับทิม

ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีเข้มคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีเดียวกันส่งเสริมให้เธอดูเป็นผู้ใหญ่น่าเกรงขาม

"พรุ่งนี้หนูจะพาพิงค์ไปดูงานที่บริษัท แค่บอกนะคะ ไม่ต้องการความคิดเห็นหรือคำขออนุญาตจากใคร"ทั้งใบหน้า น้ำเสียงและสายตาเรียบนิ่งคาดเดาไม่ได้ถึงอารมณ์ในตอนนี้ของพลอยทับทิมทำให้ทุกคนต่างพากันกลืนน้ำลาย นิลกาฬหลบสายตาคมกริบคู่นั้น เฟยหลงรู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่อากงยังรู้สึกได้ถึงรังสีอันตรายจึงไม่มีใครกล้าจะปริปากออกมา

อะไรที่พลอยทับทิมเอ่ยพูดออกไปถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถี่ถ้วนจากเธอ

"เอาอาหารพวกนี้ใส่กล่อง ฉันจะเอาไปกินที่ทำงาน"

"ให้ฉันด้วยนะ"

"ได้ค่ะคุณชายใหญ่"แม่บ้านตรู่เข้ามาจัดการทุกสิ่งก่อนจะนำกล่องอาหารเป็นสองชุดให้กับสองพี่น้อง

"คิดจะทำอะไร"นิลกาฬเอ่ยถามน้องสาวซึ่งกำลังจะก้าวขาขึ้นรถคันหรูที่จอดรอรับอยู่

"ทำไมถึงคิดจะพาพิงค์ไปที่บริษัท ไหนเคยบอกว่าอยากให้พิงค์เดินทางในสิ่งที่ตัวเองชอบไง"ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปหาน้องสาว สองพี่น้องยืนมองหน้ากัน นัยน์ดวงตาคมกริบของพลอยทับทิมนั้นแม้แต่นิลกาฬยังเข้าถึงยาก

"เรส"

"ก็กำลังทำอยู่"

"..."

"ถ้าเกิดอะไรขึ้น จะรับผิดชอบเอง"