บทที่ 15

ตี๋ลี่เสวี่ยพาเด็กน้อยเข้ามาในห้องพัก ก่อนที่จะปิดประตูลงดาลอย่างเรียบร้อย นางพาเขาไปนั่งลงบนเก้าอี้กลางห้อง ก่อนที่นางจะยกกล่องยาวางลงบนโต๊ะ ปรับแสงโคมไฟจนสว่างจ้า เพื่อที่จะตรวจดูอาการของเด็กน้อย

แสงไฟเผยให้เห็นแผลเป็นรอยกรีดตื้นๆ ที่แขนซ้าย เลือดสีแดงสดซึมเป็นทางบนผิวขาวซีดของเด็กน้อย ตี๋ลี่เสวี่ยลอบถอนหายใจ แม้ว่าจะเป็นแผลทางยาว หากแต่ไม่ลึกน่ากลัวเท่าใดนัก

ตี๋ลี่เสวี่ยเหลือบมองใบหน้าเล็ก ๆ นั้น แม้ว่าแววตาแห่งความหวาดกลัวจะจางหายไปแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยคราบเหงื่อและฝุ่นดิน

“ข้าจะทำแผลให้เจ้า ทนเจ็บสักหน่อยนะ” ตี๋ลี่เสวี่ยปลอบประโลม เมื่อเห็นเด็กน้อยพยักหน้า นางจึงได้เริ่มลงมือ

สองมือบอบบางขยับอย่างคล่องแคล่วด้วยความคุ้นเคย ด้วยเจิ่งเสวี่ยอิ๋งมักจะถูกเจิ่งหย่าหลินรังแกจนเลือดตกยางออกอยู่บ่อย ๆ ตี๋ลี่เสวี่ยจึงคุ้นเคยกับการทำแผลเหล่านี้เป็นอย่างดี

ตี๋ลี่เสวี่ยบรรจงใช้ผ้าฝ้ายนุ่มชุบน้ำอุ่นสะอาดเช็ดคราบเลือดออกอย่างเบามือ เด็กน้อยสะดุ้งเฮือกด้วยความแสบ ดวงตาแดงก่ำจับจ้องการกระทำของนาง เม้มริมฝีปากแน่นสนิท ไม่ร้องโอดครวญขัดสมาธิของนางเลยแม้แต่น้อย

มือเรียวนุ่มบีบสมุนไพรบดละเอียดลงบนบาดแผล ก่อนจะพันแผลด้วยผ้าสะอาดอย่างประณีต ตี๋ลี่เสวี่ยตรวจสอบความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ลงกล่องจนเสร็จสิ้น

“ฟู่ววว เรียบร้อย” ตี๋ลี่เสวี่ยบอกกับตัวเอง ในขณะที่เด็กน้อยพลิกแขนข้างซ้ายของตนไปมาอย่างนึกทึ่ง ด้วยไม่คาดคิดว่าแม่นางในห้องหอตรงหน้าที่ดูเหมือนจะเป็นคุณหนูจวนขุนนางจะมีฝีมือในการทำแผลเช่นนี้ด้วย

ตี๋ลี่เสวี่ยเทน้ำชาขึ้นมาจิบอย่างดับกระหาย พร้อมทั้งเทให้เด็กน้อยด้วยอีกถ้วย “ว่าแต่เจ้าเป็นผู้ใดกัน?”

สิ้นเสียงคำถาม เด็กน้อยชะงักสายตาที่มองผ้าพันแผล ริมฝีปากเล็ก ๆ เม้มแน่นเป็นเส้นตรง ตี๋ลี่เสวี่ยเองก็สังเกตเห็นอาการนั้นได้อย่างชัดเจน นางรู้ได้ในทันทีว่าเจ้าหนูตรงหน้าไม่ได้อยากบอก

“ไม่เป็นไร หากเจ้าไม่อยากบอก... เพราะข้าเองก็ไม่อยากบอกเจ้าเช่นกันว่าข้าเป็นผู้ใด”

ประโยคเรียบเรื่อยอย่างไม่สนใจอินังขังขอบสิ่งใด ทำเอาเด็กน้อยเงยหน้ามองตี๋ลี่เสวี่ยอย่างไม่เชื่อสายตา สองสายตาจับจ้องกันเงียบ ๆ พลางสำรวจอีกฝ่ายอย่างละเอียด

ตั้งแต่เมื่อครู่ที่ตี๋ลี่เสวี่ยกำลังทำแผลให้เด็กน้อย นางก็สังเกตได้ว่าเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายนั้นเป็นผ้าไหมคุณภาพดีสีเข้มจนแทบจะดำสนิท แม้ว่าจะมีขนาดที่ใหญ่เกินตัวไปบ้าง...

แต่ทั้งตี๋ลี่เสวี่ยและเด็กน้อยคงพอจะคาดการณ์เกี่ยวกับตัวตนของอีกฝ่ายได้ว่าน่าจะมีตัวตนที่สูงศักดิ์ระดับหนึ่ง เป็นคุณชายคุณหนูจวนขุนนางหรือพ่อค้ามั่งมีเป็นแน่

ตี๋ลี่เสวี่ยจึงกล้าวางใจให้ความช่วยเหลือพักพิง ส่วนเด็กน้อยเองก็กล้าที่จะเชื่อใจและติดตามมาพักพิงด้วย...

“เอาเถิด... เอาเถิด...” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบคำใด ตี๋ลี่เสวี่ยก็โบกมือตัดบทสนทนา พลางลุกขึ้นยืนบิดตัว เพื่อคลายความเมื่อยล้าที่ต้องนั่งก้มทำแผลอยู่เสียตั้งนาน “เจ้าก็มาพักผ่อนสักหน่อยเถิด รุ่งเช้าเราก็ค่อยแยกย้ายกลับจวนของตนเอง...”

ตี๋ลี่เสวี่ยเลิกให้ความสนใจเด็กน้อยอีกต่อไป เดินตรงไปที่เตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน จากเดิมที่ตั้งใจแค่จะไปเดินเล่นให้จิตใจสงบ แต่ดันกลับเก็บเด็กน้อยมาได้หนึ่งคน

ยามนี้นางเพลียเป็นยิ่งนัก อยากจะนอนพักผ่อนจะแย่แล้ว...

เด็กน้อยเห็นท่าทางของพี่สาวเช่นนั้น ก็ลุกขึ้นประสานมือแล้วกล่าวเพียงว่า “ขอบคุณขอรับ...”

ตี๋ลี่เสวี่ยชะงักงัน ก่อนจะโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ โดยที่ไม่หันกลับมามอง แล้วก้าวขาขึ้นเตียง ทิ้งตัวลงนอนที่ด้านในสุด เผื่อพื้นที่ให้เด็กน้อยอย่างไม่คิดสิ่งใด

“เจ้าเองก็บาดเจ็บอยู่ มาพักสักหน่อยเถิด...” ตี๋ลี่เสวี่ยหันมานอนตะแคงมองหน้าเด็กน้อยที่ยืนอยู่กลางห้อง มือเรียวตบลงบนฟูก ปุ ปุ อย่างเชิญชวน “มานอนเถอะ ข้าไม่ทำมิดีมิร้ายเจ้าหรอก”

เด็กน้อย “!!!”

ตี๋ลี่เสวี่ยพูดเพียงเท่านั้นก็หลับตาลง เพียงไม่กี่ลมหายใจ นางก็หลับสนิทไปด้วยความอ่อนเพลีย ทิ้งเด็กน้อยแปลกหน้าให้ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องเพียงลำพัง

นี่ท่านจะไว้ใจข้าง่ายเกินไปหรือไม่!?

ร่างเล็กถอนหายใจหนัก ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นไปนอนข้าง ๆ นาง หยิบผ้าห่มสยายคลุมให้ทั้งร่างของเขาและนาง แล้วค่อย ๆ หลับตาลงไปในที่สุด