บทที่ 14

ตี๋ลี่เสวี่ย “!!!”

คิ้วบางขมวดแน่นจนเป็นปม

อื้อ! ปัญหาก็ไม่น่าจะวิ่งเข้ามาหาข้าได้เร็วขนาดนั้นก็ได้มั้ง?

นางหันไปมองตามต้นเสียงที่คาดว่าจะอยู่ไม่ไกล หากแต่ด้วยความมืดสลัวในยามค่ำคืน ทำให้นางต้องเพ่งสายตามองไปในทิศทางนั้น แต่ด้วยเสียงที่ได้ยินนั้น คล้ายเป็นเสียงเด็กชายวัยไม่เกินสิบหนาวอย่างแน่นอน ด้วยยังเป็นเสียงแหลมเล็ก

และก็เป็นอย่างที่ตี๋ลี่เสวี่ยคาดเดา เพียงไม่นาน ร่างเล็กบอบบางร่างหนึ่งก็วิ่งล้มลุกคลุกคลานตรงมาที่นาง ใบหน้าเด็กชายส่อแววหล่อเหลาคมคายมาตั้งแต่วัยเยาว์ หากแต่ทรงผมยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าสีเข้มที่สกปรกมอมแมมราวกับเพิ่งคลุกฝุ่นมา

ดวงตาเมล็ดซิ่งหรี่ลงอย่างครุ่นคิดและลังเล แต่ด้วยตี๋ลี่เสวี่ยที่เชื่อในสายตาของตนเองว่าเสื้อผ้าที่เด็กชายสวมใส่นั้นเป็นเสื้อผ้าของบุรุษอย่างชัดเจน มิใช่รูปแบบเสื้อผ้าของเด็กน้อยในวัยที่สวมใส่อยู่อย่างแน่นอน

“ชะ... ช่วยข้าด้วย!” เด็กน้อยตะโกนบอกพลางวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาที่ตี๋ลี่เสวี่ย เหงื่อผุดพรายไหลตามใบหน้าได้รูป ดวงตาเรียวเล็กฉายแววประหวั่นพรั่นพรึงจนน่าสงสาร “พี่สาวช่วยข้าด้วย!”

ตี๋ลี่เสวี่ยสะดุ้งตกใจอย่างไม่รู้จะทำสิ่งใดดี ก่อนที่จะสังเกตเห็นเลือดที่ไหลอาบแขนข้างซ้ายของเด็กน้อยเป็นทางลงมาอย่างน่ากลัว “เจ้าบาดเจ็บนี่!!”

มือเนียนปราดเข้าไปจับแขนเล็กนั้นในทันที แทบจะหมดความระแวงไปกับเด็กน้อยแปลกหน้า ยิ่งได้เห็นใบหน้าซีดเผือดและแขนที่บาดเจ็บของเขา ตี๋ลี่เสวี่ยก็เลิกคิดให้มากความ

ต้องช่วยคนก่อน!!

“เหวออออ!!” เด็กน้อยร้องลั่น เมื่อจู่ ๆ ตี๋ลี่เสวี่ยก็ย่อตัวลงแล้วรวบเสื้อผ้าที่รุ่มร่ามของเขาพร้อมอุ้มร่างเด็กน้อยขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวเข้ามาในอ้อมแขน

จากใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดกลับแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกพี่สาวคนแปลกหน้าจับเขาอุ้มในท่าเจ้าสาวเสียอย่างนั้น!

เขาเป็นบุรุษนะ! ท่านจะมาอุ้มข้าในท่าสตรีได้อย่างไร!?

“เจ้าใจเย็น ๆ นะ ไม่ต้องกลัว ข้าจะพาเจ้าไปทำแผลเดี๋ยวนี้!” ตี๋ลี่เสวี่ยบอกเสียงสั่น โดยที่ไม่แน่ใจว่าคำว่าใจเย็น เมื่อครู่ที่กล่าวไป เป็นการบอกเด็กน้อยในอ้อมแขนหรือบอกตัวเองกันแน่

ตี๋ลี่เสวี่ยใช้เวลาไม่กี่ลมหายใจก็วิ่งกลับมาที่โรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาแล้ว ก่อนที่ตระหนักได้ว่าเมื่อครู่นางออกมาเพียงคนเดียวนี่น่า แต่หากกลับเข้าไปแล้ว กลับกลายเป็นว่ามีเด็กน้อยเพิ่มเข้ามาอีกคน จะเป็นพิรุธให้ผู้ใดสงสัยหรือไม่

ไม่เป็นไร... แค่บอกว่าน้องชายตามมาพักแรมด้วยก็คงได้กระมัง ตอนที่เข้าพัก เสี่ยวเอ้อร์ก็บอกแล้วว่าเด็กชายที่อายุน้อยกว่าสิบหนาวสามารถเข้าพักที่นี่ได้ด้วย แต่เอ... แล้วเจ้าเด็กนี่อายุเท่าใดแล้ว

“เจ้าหนู...” ตี๋ลี่เสวี่ยเรียกเด็กน้อยในอ้อมแขน ขณะที่ผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง ก่อนหยุดนิ่งในขณะที่ห่างจากโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาไม่เท่าใด “เจ้าอายุเท่าใดแล้ว?”

เด็กน้อยในอ้อมแขนได้แต่งุนงงที่จู่ ๆ พี่สาวแปลกหน้าก็มาถามอายุของเขา หากแต่เขาก็ยอมตอบแต่โดยดี “แปดหนาวขอรับ”

ตี๋ลี่เสวี่ยพยักหน้ารับรู้อย่างสบายใจ อืม... สามารถพาเจ้าหนูน้อยเข้าไปได้ “เอาล่ะ... ประเดี๋ยวพี่สาวจะพาเจ้าเข้าไป แต่หากข้าอุ้มเจ้าเช่นนี้ คงจะสะดุดตาผู้คนไม่น้อย เจ้ายังพอจะเดินไหวหรือไม่?”

เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงักอย่างน่าเอ็นดู แต่ความจริงแล้ว ข้าเจ็บแต่แขนเท่านั้นเอง ไม่ได้เจ็บขานะ...

ตี๋ลี่เสวี่ยจึงได้ปล่อยให้เด็กน้อยลงมายืนบนพื้น แล้วย่อตัวลงมาช่วยจัดแต่งเสื้อผ้าให้เหมาะสมกับรูปร่าง ไม่ให้สะดุดตาผู้ใด รั้งแขนเสื้อให้คลุมบาดแผลอย่างหลวม ๆ ก่อนจะจูงมือเด็กน้อยเข้าไปในโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาด้วยท่าทีปกติอย่างเป็นธรรมชาติ

“อ้าว! คุณหนู!” เสี่ยวเอ้อร์ร้องทักตี๋ลี่เสวี่ย ก่อนจะเอียงคอมองเด็กน้อยที่นางจูงเข้ามาด้วยความสงสัย

“เมื่อครู่ คนที่จวนเพิ่งตามมาส่งน้องชายของข้าน่ะ พอข้าไม่อยู่ที่จวนแล้วก็ร้องไห้งอแงโวยวายจะมาหาข้าให้ได้” ตี๋ลี่เสวี่ยชิงอธิบายก่อนที่อีกฝ่ายจะถาม แม้ว่าเหตุผลของนางนั้นจะดูย้อนแย้งชอบกล

คนที่จวนเพิ่งตามมาส่งน้องชาย... แล้วเหตุใดจึงไม่รับพี่สาวกลับจวนไปด้วยเลยล่ะ!?

“อ่า... เจ้าค่ะ”

“น้องชายของข้าอายุเพียงแปดหนาวเท่านั้น คงจะสามารถพักค้างคืนที่นี่ได้กระมัง?” ตี๋ลี่เสวี่ยถามขึ้น เมื่อเห็นเสี่ยวเอ้อร์พยักหน้าตอบรับ นางจึงถามต่อ “ไม่ทราบว่าทางโรงเตี๊ยมพอจะมีกล่องยาทำแผลหรือไม่? ด้วยน้องชายของข้าร้องไห้งอแงจนโดนท่านพ่อตีเลือดไหล ข้าจึงจำเป็นต้องทำแผลให้เขาน่ะ”