บทที่ 16

เมื่อเวลาผ่านไปได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม ทั่วร่างก็รู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่คุ้นเคย ร่างเล็กนอนบิดไปมาอยู่บนเตียง เหงื่อเย็นผุดพรายบนใบหน้า ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนเจ็บปวด ลมหายใจหอบกระชั้น เมื่อรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย!

เสื้อผ้าที่ถูกรวบอย่างหลวม ๆ กลับมาพอดีตัว ร่างกายของเด็กชายขยายใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อผุดขึ้นเป็นมัด ใบหน้าที่เคยอ่อนเยาว์ละมุนละไมพลันปรากฏเค้าโครงคมคายเด่นชัดขึ้นมา ผมดำขลับสยายลงมาเคลียไหล่ ดวงตาที่เคยไร้เดียงสาบัดนี้เต็มไปด้วยแววลุ่มลึกและเฉลียวฉลาด

กระดูกขยับบิดตัวอย่างรวดเร็ว เสียงกระดูกลั่นเบา ๆ ดังอยู่ในความเงียบงัน ความสูงที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ในพริบตาเดียว ร่างของเด็กน้อยในวัยแปดหนาวกลับคืนสู่ร่างบุรุษหนุ่มเต็มตัวในวัยสิบเก้าปี!!

‘หลิงอวิ๋นฟาน’ ผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ความร้อนรุ่มในกายจางหายแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นสบายไปทั่วร่าง ดวงตาหงส์ปราดมองตรวจสอบไปทั่วเรือนร่างของตนเองอย่างแปลกใจ

เหตุใดค่ำคืนนี้ ข้าจึงกลับคืนร่างได้เร็วนักเล่า!?

ปกติข้าจะคืนร่างกลับมาเมื่อสิ้นสุดยามโฉ่วมิใช่รึ? นี่ยังเหลืออีกตั้งสองเค่อ!!

ด้วยหลิงอวิ๋นฟานมีคำสาปติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด นั่นคือ ‘คำสาปหวนคืน’ ที่ทุกค่ำคืนของเขาจะต้องกลับกลายร่างเป็นเด็กน้อยในวัยแปดหนาว เป็นระยะเวลาสามชั่วยาม นับตั้งแต่ยามไฮ่จนไปสิ้นสุดที่ยามโฉ่ว

ครั้นพ้นยามโฉ่วเมื่อใด ร่างกายของเขาก็จะเกิดความร้อนรุ่มแล้วกลับกลายเป็นร่างบุรุษตามวัยปัจจุบันของเขา!

ซึ่งคำสาปหวนคืนนี้ บิดาของเขาเคยเล่าให้ฟังว่าเป็นคำสาปติดตัวของตระกูล ที่บุตรชายคนโตจะได้รับการส่งต่อเมื่อมีอายุสิบหนาวเท่านั้น

กล่าวได้ว่าเมื่อบิดาของเขามีอายุสิบหนาวเมื่อใดก็จะตกอยู่ในคำสาปนี้เช่นกัน จนกระทั่งเขาผู้ซึ่งเป็นบุตรชายที่มีอายุครบสิบหนาว บิดาก็หายจากคำสาปและเขา... ก็จะได้รับคำสาปนั้นมาแทน

หลิงอวิ๋นฟานเฝ้าตามหาวิธีแก้คำสาปไปทั่วแคว้นต้าจิ้ง หรือแม้กระทั่งต่างแดน แต่ก็ยังไร้วี่แวว จนกระทั่งเมื่อหนึ่งปีก่อน เขาได้เดินทางมาสักการะขอพรที่วัดหลิงจี้ และได้พบกับพระอาจารย์ชิงเต๋อ

พระอาจารย์ชิงเต๋อกล่าวกับเขาว่า ‘…สิ่งที่ติดตัวโยมอยู่นั้น มีเพียง ‘แม่นางสองชะตา’ เท่านั้นที่จะช่วยปลดเปลื้องและกำจัดมันให้ออกไปจากชีวิตของโยมได้...’

แม่นางสองชะตา...?

หรือว่าแม่นางสองชะตาที่พระอาจารย์ชิงเต๋อพูดถึง... จะเป็นแม่นางน้อยคนนี้!?

หลิงอวิ๋นฟานหันหน้ากลับไปมองแม่นางน้อยที่นอนอยู่ข้างตัวทันที แม้ไม่มีคำตอบที่ยืนยันชัดเจนตอบกลับมา หากแต่หลิงอวิ๋นฟานก็มั่นใจไปถึงแปดส่วนแล้วว่าแม่นางสองชะตาจะต้องเป็นนางแน่ ๆ

ด้วยยามปกติที่เขาจะคืนร่างเมื่อสิ้นสุดยามโฉ่ว แต่คืนนี้ เขากลับคืนร่างเร็วกว่าเดิมถึงสองเค่อ!

อีกทั้งทุกครั้งที่คืนร่าง เขาจะต้องรู้สึกร้อนรุ่มทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด ทว่าคืนนี้ เขากลับร้อนรุ่มอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนที่จะรู้สึกถึงความเย็นสบายที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

เป็นนางแน่ ๆ ! นี่แหละคือคนที่เขาตามหา!

ดวงตาหงส์เบิกกว้างอย่างดีใจที่ในที่สุด เมื่อรู้ว่าเขาจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไปแล้ว!

หลิงอวิ๋นฟานกลอกตาครุ่นคิดไปมาว่าเขาควรจะทำความรู้จักกับแม่นางน้อยตรงหน้านี้อย่างไรดี ที่จะไม่แปลกประหลาดจนทำให้นางตื่นตกใจแล้วเตลิดหนีหายไป...

รู้เช่นนี้ เมื่อคืนข้าน่าจะแนะนำตัวกับนาง อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่านางเป็นใคร

หลิงอวิ๋นฟานคิดอย่างเสียดายและอยากตบความปากหนักของตนเองเสียเหลือเกิน!

ดวงตาหงส์กวาดมองไปทั่วห้อง เพื่อควานหาร่องรอยที่จะสามารถระบุตัวตนของคุณหนูตรงหน้าได้ ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นถุงหอมสีชมพูปักลายดอกท้อพร้อมอักษรคำว่า ‘เจิ่ง’ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

“คุณหนูตระกูลเจิ่งหรอกหรือ?” หลิงอวิ๋นฟานพึมพำ ก่อนจะขยับมือด้วยความตั้งใจที่จะหยิบถุงหอมนั้นขึ้นมา “โอ๊ย!”

เสียงร้องลั่นถึงความเจ็บปวดดังขึ้นแผ่วเบา เมื่อเขาขยับแขนซ้ายที่ได้รับการพันแผลไว้ ด้วยตี๋ลี่เสวี่ยพันแผลตามขนาดของท่อนแขนเด็กน้อย หากแต่ยามนี้ หลิงอวิ๋นฟานกลับกลายร่างเป็นบุรุษวัยฉกรรจ์ จึงทำให้ผ้าพันแผลนั้นค่อนข้างรัดตึงจนเขารู้สึกเจ็บ

หลิงอวิ๋นฟานต้องใช้อีกมือแก้ปมคลายผ้าพันแผลออกเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ มือหนาฉวยถุงหอมนั้นเก็บเข้าอกเสื้อ หวังใช้เป็นหลักฐานในการตามหาตัวตนของอีกฝ่าย

บานประตูห้องพักถูกเปิดออกและปิดลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งไว้เพียงลมหายใจอย่างสม่ำเสมอของตี๋ลี่เสวี่ยที่ยังคงนอนหลับสนิทอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวใด ๆ

*ยามไฮ่ หมายถึง ช่วงเวลา 21.00-22.59 น.

*ยามโฉ่ว หมายถึง ช่วงเวลา 01.00-02.59 น.

*หนึ่งเค่อ หมายถึง 15 นาที

*หนึ่งชั่วยาม หมายถึง 2 ชั่วโมง