บทที่ 17

“อึก... อื้อ...” ตี๋ลี่เสวี่ยบิดร่างกายไปมาบนเตียงอย่างเมื่อยล้า แขนเรียวปัดป่ายไปมา ก่อนที่เจ้าตัวจะสะดุ้งเฮือก ดวงตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้าง แล้วรีบหันไปมองหาเด็กน้อยที่อาศัยนอนร่วมเตียง ก่อนที่จะพบเพียงความว่างเปล่า

ไอเย็นบนฟูก ทำให้นางรู้ว่าเด็กน้อยคนนั้นได้ลุกออกไปนานแล้ว บานประตูห้องพักปิดสนิท...

“เจ้าหนูนี่ ไปแต่เช้าเลยรึ?” ตี๋ลี่เสวี่ยอดบ่นกับตนเองไม่ได้ “ไม่คิดจะลากันเลยหรือไง?”

นางส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็คิดได้ว่าแม้แต่ชื่อเสียงเรียงนามยังไม่คิดจะเปิดเผย พวกนางก็ควรจะทำตนเป็นคนแปลกหน้าเช่นนี้ต่อกัน จึงจะเป็นการดีที่สุด

ตี๋ลี่เสวี่ยลุกขึ้นล้างหน้าแต่งตัวให้เรียบร้อย นางหันไปตรวจสอบข้าวของที่ติดตัวมาอีกครั้ง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าถุงหอมประจำกายของตนนั้นได้หายไป

“เอ... ข้าว่าข้าเอาถุงหอมมาด้วยนะ...” ตี๋ลี่เสวี่ยพึมพำพลางเดินหาไปทั่วห้อง แต่ก็ไร้วี่แวว ไม่เจอของที่ต้องการแต่อย่างใด “หรือว่าข้าจะทำหายไปเมื่อคืนนี้...”

ถุงหอมนั้นถือว่าเป็นสิ่งสำคัญติดกายของสตรี การทำหายไปเช่นนี้ ย่อมอาจส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของนางได้...

หรือจะลองไปเดินหาแถวลำธารดู เผื่อว่าจะหล่นอยู่ที่นั่น ตอนวิ่งหนีกลับมา...

ตี๋ลี่เสวี่ยเดินลงบันได เพื่อไปชำระค่าพักแรม พร้อมกับคืนกล่องยา แม้ว่าเสี่ยวเอ้อร์จะทำทีมองหา ‘น้องชายในยามค่ำคืนของนาง’ หากแต่ตี๋ลี่เสวี่ยเลือกที่จะเงียบปาก ไม่รู้ไม่เห็น ไม่คิดจะอธิบายสิ่งใดต่อ เสี่ยวเอ้อร์นางนั้นจึงไม่กล้าถาม ทอนเงินและกล่าวขอบคุณตามมารยาทเท่านั้น

ตี๋ลี่เสวี่ยเดินลัดเลาะจากโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาตรงดิ่งไปยังบริเวณลำธารนั้นอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มมองหาถุงหอม หากแต่นางเดินหาเท่าใดก็ยังไร้วี่แวว

คิ้วบางดั่งกิ่งหลิวขมวดมุ่น แล้วถุงหอมหายไปไหนกันนะ?

นางใช้เวลาเกือบหนึ่งเค่อ เดินหาจนแทบจะพลิกก้อนหินครบทุกก้อนในบริเวณนั้นดู แต่ก็ยังไม่เจอถุงหอมของตน

ไว้ไปแจ้งนายท่าน... ท่านพ่อ ท่านแม่ใหญ่ไว้หน่อยดีกว่าว่าเราทำถุงหอมหาย... ถึงจะโดนด่า แต่ก็ถือว่าผู้ใหญ่ในจวนได้รับรู้ไว้แล้ว...

สุดท้าย ตี๋ลี่เสวี่ยก็ถอดใจ เลิกค้นหา แล้วเดินกลับไปรอรถม้าที่ปลายเนินเขา ซึ่งในระหว่างที่นางเดินออกมา รถม้าของจวนเหรินอี้โหวก็มารออยู่ก่อนแล้ว อาเถี่ยหยิบบันไดมาวางรออย่างรู้หน้าที่

เมื่อตี๋ลี่เสวี่ยก้าวเข้าไปนั่งเรียบร้อย รถม้าจึงได้เคลื่อนที่มุ่งหน้ากลับเข้าเมืองหลวง ครั้นเวลาล่วงผ่านไปหนึ่งชั่วยาม รถม้าคันงามก็หยุดนิ่งอยู่หน้าจวนเหรินอี้โหว

ตี๋ลี่เสวี่ยก้าวเท้าลงมาอย่างเชื่องช้าเลียนแบบเจิ่งเสวี่ยอิ๋งทุกท่วงท่า นางเงยหน้ามองป้ายชื่อจวนเหนือประตูอย่างมุ่งมั่น

เอาล่ะ! เรามาลองกันสักตั้ง!

ข้าอุตส่าห์สลัดชีวิตแบบเดิมของ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ สาวชาวอุยกูร์ที่จำต้องเดินทางไปแต่งงานไกลถึงเมืองหนิงเปียนทิ้งไปแล้ว มายามนี้ ข้าได้กลายเป็น ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ คุณหนูรองแห่งจวนเหรินอี้โหวผู้อ่อนแอบอบบางเรียบร้อยแล้ว!!

“คุณหนูรองเจ้าคะ” เสียงเรียกจากหลงหมัวมัวดังขึ้นที่หน้าประตู ทำเอาตี๋ลี่เสวี่ยสะดุ้งตกใจ!

“ห้ะ! อ่อ! หลงหมัวมัวนี่เอง” ตี๋ลี่เสวี่ยยกมือขึ้นลูบอกเบา ๆ อย่างปลอบขวัญตนเอง

หัวคิ้วของหลงหมัวมัวย่นเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางแปลก ๆ ของคุณหนูรอง ก่อนที่จะเลิกใส่ใจ แล้วเอ่ยรายงาน “นายท่านและนายหญิงต้องการพบคุณหนูรองเจ้าค่ะ”

“อ่า... อื้อ...” ตี๋ลี่เสวี่ยพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเดินตามหลังหลงหมัวมัวไปที่ห้องโถงหลักของจวนอย่างเรียบร้อย

ภายในโถงใหญ่ของจวนเหรินอี้โหว แสงจากภายนอกสาดส่องลอดช่องหน้าต่างบานสูงเข้ามาตกกระทบพื้นหินขัดมันวาว กลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานชั้นดีลอยอบอวลไปทั่วห้อง

เบื้องหน้าสุดของโถงใหญ่ บนแท่นที่ยกสูงกว่าพื้นเล็กน้อย เหรินอี้โหวและฉินซื่อกำลังนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักงดงาม

เมื่อประตูบานใหญ่แง้มออกช้า ๆ ร่างบอบบางของ ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ ก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบา ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความนอบน้อมและระมัดระวัง ศีรษะก้มต่ำเล็กน้อย สองมือประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างอ่อนช้อย

ความเงียบงันในโถงใหญ่สร้างบรรยากาศที่หนักอึ้ง กดดันทุกการเคลื่อนไหวของนาง จนกระทั่งตี๋ลี่เสวี่ยมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า นางจึงค้อมกายทำความเคารพอย่างนอบน้อมที่สุด ประดุจกิ่งหลิวที่โน้มอ่อนยามลมพัดผ่าน

“ท่านพ่อ... ท่านแม่ใหญ่...” ตี๋ลี่เสวี่ยเรียกขานอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ก้มหน้าลงอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวเช่นเดียวกับที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเคยเป็น

เหรินอี้โหวพยักหน้าอย่างพึงพอใจในวาจาและท่าทางของบุตรสาวคนรองเป็นอย่างมาก เขาวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะแผ่วเบา ก่อนจะเริ่มสนทนาในทันที

“ที่พ่อเรียกเจ้ามาในวันนี้ เพราะพ่อมีข่าวดีจะบอก...” เหรินอี้โหวกล่าวเสียงเนิบ ข่าวดีนั้น ทำให้ตี๋ลี่เสวี่ยเงยหน้าขึ้นมาสบตาอย่างช้า ๆ ด้วยความสงสัย

“หวังจ่างกุ้ย เจ้าของหอประมูลเทียนจี๋ ได้ส่งแม่สื่อมาทาบทามสู่ขอเจ้าให้แก่คุณชายรองหวัง แล้วเมื่อครู่คนจากจวนตระกูลหวังก็มาแจ้งแล้วว่าผลการเทียบชะตาแปดตัวอักษร ดวงของพวกเจ้านั้นสมพงศ์กันเป็นอย่างดี”

“ประเดี๋ยวทางหวังจ่างกุ้ยจะดูฤกษ์งามยามดีมามอบของหมั้นให้เจ้าอย่างเป็นทางการอีกครั้งหนึ่ง!”

“!!!” ดวงตาเมล็ดซิ่งของตี๋ลี่เสวี่ยเบิกกว้างอย่างตกตะลึงในข่าวดีนั้น “ห้ะ! ว่าอะไรนะ!?”

แต่งงาน!! แต่งงานอีกแล้ว!?

ก็ข้าเพิ่งหนีชะตาที่ต้องเข้าเรือนหลังของอาซือหลันมาหมาด ๆ ยามนี้ พ่อแม่ของอาอิ๋งก็จะมาจับข้าเข้าเรือนหลังของคุณชายรองหวังอะไรนั่นอีก!?

*จ่างกุ้ย หมายถึง เจ้าของร้านหรือผู้จัดการร้าน

*หนึ่งเค่อ หมายถึง 15 นาที

*หนึ่งชั่วยาม หมายถึง 2 ชั่วโมง