บทที่ ๗ เสบียงลับใต้หลังคา

ภายใต้แสงเทียนที่สลัว ตั๋วเงินมูลค่าห้าพันตำลึงนอนทอดกายนิ่งอยู่บนโตไม้เก่าๆ ความตื่นเต้นยินดีเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในหัวใจของสตรีทั้งสาม

หยางเสวี่ยอิงมองตั๋วเงินนั้นสลับกับมองหน้าน้องสาวและบ่าวคนสนิท ในที่สุดนางก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “เงินมากมายขนาดนี้ เราจะเก็บไว้ที่ใดถึงจะปลอดภัย? เรือนของเราก็อย่างที่เห็น...”

นางไม่ได้พูดต่อ แต่ความหมายนั้นชัดเจน . . .

หยางจิ้งอวี่ซึ่งคาดการณ์เรื่องนี้ไว้อยู่แล้วเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “เจี่ยเจียไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะ เงินก้อนใหญ่นี้เราจะยังไม่แตะต้องมัน” นางพับตั๋วเงินอย่างระมัดระวังก่อนจะซ่อนมันไว้ในช่องลับใต้แผ่นกระดานที่เดิม “คืนนี้ เราจะฉลองกันก่อน”

“ฉลองหรือเจ้าคะ?” หลานจิงถามตาแป๋ว

“ใช่ ฉลอง” จิ้งอวี่ยืนยันพลางหยิบเศษเงินตำลึงหนึ่งที่นางแอบซ่อนไว้ตั้งแต่แรกออกมา “หลานจิง ข้ารบกวนเจ้าอีกสักครั้ง ช่วยไปที่ตลาดด้านหลังจวน ซื้อเนื้อย่างเป็ดพะโล้ ซาลาเปาไส้เนื้อ เอาเนื้อแพะย่างมาด้วยนะ” จิ้งอวี่กล่าว

“เจ้าค่ะ!” หลานจิงอุทานอย่างมีความสุข ไม่รอช้าที่จะรับเงินแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ไม่เคยปรากฏในเรือนแห่งนี้มาก่อนก็ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง หลานจิงกลับมาพร้อมกับห่อใบจ่างขนาดใหญ่หลายห่อ นางบรรจงคลี่ห่อเหล่านั้นออกบนโต๊ะอย่างตื่นเต้น

เป็ดย่างหนังกรอบที่ถูกสับเป็นชิ้นพอดีคำส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย หมูสามชั้นพะโล้เนื้อนุ่มที่แทบจะละลายในปาก ซาลาเปาลูกขาวอวบที่ไส้ในชุ่มฉ่ำ ผัดผักสดกรอบ และเนื้อแพะย่างเสียบไม้ที่โรยด้วยเครื่องเทศหอมกรุ่น

สำหรับคนทั่วไปนี่อาจเป็นเพียงอาหารมื้อค่ำธรรมดาๆ แต่สำหรับพวกนางสามคนแล้ว นี่คือสิ่งที่หรูหราที่สุดในรอบหลายปี

“เร็วเข้า! รีบกินกันเถิด เดี๋ยวจะเย็นหมด” หยางเสวี่ยอิงเร่งเร้าด้วยรอยยิ้ม แม้แต่ตัวนางเองก็ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้

พวกนางทั้งสามลงมือกินอาหารตรงหน้าอย่างไม่สนใจกิริยาใดๆ ทั้งสิ้น ไม่มีคำพูดใดๆ ในช่วงแรก มีเพียงเสียงเคี้ยวและเสียงอุทานด้วยความพึงพอใจเป็นระยะๆ อนึ่งการหาความสุขในความทุกข์^๑

“อร่อย! อร่อยเหลือเกินเจ้าค่ะ!” หลานจิงพูดขึ้นทั้งที่แก้มยังตุ่ยเพราะซาลาเปา “บ่าวไม่เคยได้กินของอร่อยเช่นนี้มาก่อนในชีวิตเลยเจ้าค่ะ”

หยางเสวี่ยอิงคีบเนื้อเป็ดที่หนังกรอบที่สุดชิ้นหนึ่งใส่ลงในถ้วยของจิ้งอวี่ “อาอวี่ เจ้าก็กินเยอะๆ สิ ร่างกายเจ้ายังต้องบำรุงอีกมาก” นางมองดูอาหารเลิศรสตรงหน้า น้ำตาก็พลันรื้นขึ้นมาอีกครั้ง “หากท่านแม่ได้เห็น ท่านคงจะดีใจที่พวกเราไม่ต้องลำบากอีกต่อไปแล้ว”

บรรยากาศพลันเศร้าลงเล็กน้อย จิ้งอวี่จึงคีบเนื้อแพะย่างชิ้นโตที่สุดกลับไปให้พี่สาว

“เจี่ยเจียก็ต้องกินเยอะๆ เช่นกัน” นางกล่าวเรียบๆ “ท่านแม่จากไปแล้ว แต่พวกเรายังต้องมีชีวิตอยู่ และต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีกว่าเดิม”

คำพูดของนางทำให้น้ำตาของเสวี่ยอิงหยุดชะงัก... ใช่แล้ว พวกนางต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีที่สุด เพื่อให้ดวงวิญญาณของท่านแม่ได้สงบสุข

หลังจากอิ่มหนำสำราญกันแล้ว หลานจิงก็ไปรินชาอุ่นๆ มาให้คุณหนูทั้งสอง ทั้งสามนั่งล้อมวงกันอยู่ใต้แสงเทียนที่ส่องสว่างกว่าปกติ เพราะวันนี้หลานจิงใจใหญ่จุดเทียนถึงสองเล่ม

“อาอวี่...” หยางเสวี่ยอิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “มีเงินก้อนนี้แล้ว... ต่อไปเราจะทำอย่างไรกันดี?” แววตาของนางในยามนี้ไม่ได้มีแต่ความกังวล แต่กลับเต็มไปด้วยความหวังที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่

หยางจิ้งอวี่จิบชาอุ่นๆ อย่างเชื่องช้า แสงเทียนสะท้อนในดวงตาของนางทำให้มันดูเป็นประกายลึกล้ำ นางวางถ้วยชาลง ก่อนจะเอ่ยถึงแผนการที่อยู่ในหัวด้วยน้ำเสียงที่สงบ

“อันดับแรก คือการฟื้นฟูร่างกายของพวกเราให้แข็งแรง” นางกล่าว “เงินส่วนหนึ่งข้าจะให้หลานจิงแอบไปซื้อสมุนไพรและอาหารดีๆ มาเก็บตุนไว้ เราจะบำรุงร่างกายกันอย่างเงียบๆ โดยไม่ให้ใครสงสัย”

หลานจิงพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

“จากนั้น...” จิ้งอวี่กล่าวต่อ “เราจะหาทางออกไปจากที่นี่... ข้าจะใช้เงินส่วนหนึ่งไปหาซื้อจวนเล็กๆ ที่เป็นส่วนตัวและปลอดภัยนอกเขตขุนนาง สร้างบ้านที่เป็นของพวกเราเอง ที่ที่ไม่มีใครสามารถมาเหยียบย่ำกดขี่เราได้อีก”

เพียงได้ยินเท่านี้ ดวงตาของหยางเสวี่ยอิงและหลานจิงก็เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมา

“และสุดท้าย...” จิ้งอวี่หยุดพูดไปครู่หนึ่ง นางมองสบตาคนทั้งสอง แววตาของนางในยามนี้ฉายแววคมกล้าและเย็นเยียบขึ้นมาอีกครั้ง

“เราจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของเรากลับมา ทุกความเจ็บปวด ทุกความอัปยศที่พวกเขาเคยยัดเยียดให้ท่านแม่และพวกเรา ข้าจะทวงคืนกลับไปให้พวกเราเป็นร้อยเท่าพันทวี!”

รุ่งอรุณของวันใหม่มาพร้อมกับแผนการที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีตลอดทั้งคืน หยางจิ้งอวี่ไม่ได้ปล่อยให้ความยินดีจากเมื่อวานมาบดบังการไตร่ตรองอันรอบคอบของตัวเอง นางเรียกพี่สาวและบ่าวคนสนิทมาพูดคุยกันอีกครั้งหน้ากล่องไม้ใบเดิม

“เงินห้าพันตำลึง ฟังดูเหมือนเป็นจำนวนที่มหาศาล” จิ้งอวี่เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง “แต่หากพวกเราใช้จ่ายอย่างไม่ระวัง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการนั่งกินภูเขาจนเกลี้ยง^๒ เงินทองมีแต่วันจะร่อยหรอลงไป”

หยางเสวี่ยอิงและหลานจิงพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย พวกนางเข้าใจดีว่าความมั่งคั่งที่ได้มาอย่างง่ายดาย ก็สามารถสูญสลายไปได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน

“ดังนั้น แผนการขั้นแรกของพวกเราคือการเสริมสร้างฐานที่มั่น” จิ้งอวี่กล่าวต่อ “ฐานที่มั่นที่สำคัญที่สุดของพวกเราในตอนนี้ คือร่างกาย”

นางหันไปทางหลานจิง พร้อมกับยื่นถุงเงินเล็กๆ ที่บรรจุเงินยี่สิบตำลึงให้ “หลานจิง ภารกิจต่อไปของเจ้าคือการแปรเปลี่ยนเงินเหล่านี้ให้กลายเป็นเสบียงที่จะหล่อเลี้ยงชีวิตพวกเรา”

“บ่าวจะรีบไปตลาดเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ!” หลานจิงตอบรับอย่างกระตือรือร้น

“ช้าก่อน” จิ้งอวี่ปรามเบาๆ “การไปตลาดไม่ใช่เรื่องยาก แต่จะไปอย่างไรไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกตนั้นคือหัวใจสำคัญ”

นางเริ่มอธิบายแผนการจัดซื้อที่รัดกุม “จงอย่าไปตลาดใหญ่ที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน แต่ให้ไปร้านค้าเล็กๆ ที่กระจายตัวอยู่ตามตรอกซอกซอยต่างๆ และจงอย่าซื้อของทุกอย่างจากร้านเดียวในวันเดียว”

“เจ้าหมายความว่า... ให้ทยอยซื้อหรือ?” เสวี่ยอิงถาม

“ถูกต้อง” จิ้งอวี่พยักหน้า “วันนี้เจ้าอาจจะไปร้านข้าวสารทางทิศใต้ ซื้อข้าวสารมาเพียงห้าจิน วันพรุ่งนี้ให้ไปร้านขายของแห้งทางทิศเหนือ ซื้อเนื้อแห้งและเครื่องปรุงมาเล็กน้อย วันถัดไปให้ไปร้านยาเก่าแก่ที่อยู่นอกเขตที่พักอาศัย ไปซื้อสมุนไพรบำรุงตามรายการที่ข้าจะเขียนให้”

นางหยิบเศษถ่านไม้ขึ้นมาเขียนรายการบนกระดาษสาเก่าๆ โสมตังกุย ปักคี้ ล้วนเป็นสมุนไพรชั้นดีสำหรับบำรุงเลือดลมและฟื้นฟูพลังกาย

“ส่วนเสื้อผ้าหนาๆ สำหรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง ให้ไปดูที่ร้านขายเสื้อผ้าเล็กๆ อย่าได้ไปสั่งตัดที่ร้านใหญ่โตเป็นอันขาด” จิ้งอวี่กำชับ “จงทำตัวให้เหมือนบ่าวรับใช้จากจวนเล็กๆ ที่ออกมาจับจ่ายซื้อของตามปกติที่สุด”

ตลอดหลายวันต่อมา หลานจิงก็ได้ปฏิบัติภารกิจลับของนางอย่างแข็งขัน นางสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง เดินทางไปยังร้านค้าต่างๆ ทั่วเมืองหลวงตามคำสั่งของคุณหนูสามอย่างเคร่งครัด นางเคลื่อนไหวราวกับจิ้งจอกที่ปราดเปรียวและระแวดระวังภัยอยู่เสมอ

ข้าวสารเม็ดงาม เนื้อแห้งหอมกรุ่น สมุนไพรล้ำค่า เสื้อนวมอุ่นๆ ถ่านไม้สำหรับฤดูหนาว ค่อยๆ ถูกลำเลียงกลับมายังเรือนอย่างเงียบเชียบ

และในทุกค่ำคืน สตรีทั้งสามก็จะช่วยกันนำเสบียงเหล่านั้นไปเก็บซ่อนไว้ในโพรงใต้พื้นไม้ที่พวกนางช่วยกันขยับขยายให้กว้างขึ้นทีละน้อย มันได้กลายเป็นคลังสมบัติและคลังเสบียงลับของพวกนาง

ภาพที่ปรากฏช่างน่าขัน เหนือแผ่นกระดานขึ้นมาคือเรือนที่ผุพัง ว่างเปล่า และน่าเวทนา มีเพียงข้าวของเก่าๆ ที่ไร้ค่าไม่กี่ชิ้น

แต่ใต้แผ่นกระดานลงไปเพียงไม่กี่ชุ่น กลับเต็มไปด้วยเสบียงกรังและทรัพย์สินที่สามารถหล่อเลี้ยงชีวิตของพวกนางไปได้อีกนานหลายเดือน

หลายวันผ่านไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง . . .

“คุณหนูใหญ่! ได้เวลากินข้าวแล้วเจ้าค่ะ!”

เสียงยานคางอันคุ้นเคยของหวังหมัวมัวดังขึ้นมาแต่ไกล พร้อมกับร่างท้วมของนางที่เดินอุ้ยอ้ายเข้ามาในเรือนพร้อมกับบ่าวอีกคนหนึ่ง ในมือของพวกนางคือถาดอาหารเย็นสำหรับคุณหนูผู้ถูกลืมเช่นทุกวัน

หยางเสวี่ยอิงและหลานจิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย เมื่อนึกถึงโจ๊กเหม็นเปรี้ยวที่พวกนางไม่ต้องฝืนทนกินมาหลายวันแล้ว

แต่หยางจิ้งอวี่ยังคงสงบนิ่ง นางส่งสัญญาณทางสายตาให้คนทั้งสองเล่นละครต่อไป

หวังหมัวมัววางถาดอาหารลงบนโต๊ะดังปัง ในถาดมีเพียงโจ๊กที่เหลวจนแทบจะเป็นน้ำสามถ้วย กับผักดองสีคล้ำที่ส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์เช่นเคย

“มัวทำอะไรอยู่เล่า? รีบกินเสียสิ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน “พวกเจ้านี่ช่างโชคดีเสียจริงนะ ยังมีข้าวให้กินอยู่ทุกวัน ไม่เหมือนบ่าวชราบางคนที่ทำตัวไร้ประโยชน์จนต้องถูกไล่ออกไปอดตายข้างนอก”

คำพูดของนางจงใจเสียดแทงอย่างเลือดเย็น

หยางเสวี่ยอิงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ แต่เมื่อนางสบตากับจิ้งอวี่ นางก็เห็นแววตาที่นิ่งสงบของน้องสาวกำลังปรามนางอยู่ นางจึงได้แต่ก้มหน้าลงข่มความแค้นเอาไว้

ทั้งสามคนนั่งลงและเริ่มกินโจ๊กที่รสชาติเลวร้ายนั้นอย่างเงียบๆ พวกนางแสดงท่าทีที่หิวโหยและน่าเวทนาได้อย่างสมบทบาท

หวังหมัวมัวมองภาพนั้นด้วยความสมเพช ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแล้วเดินจากไปอย่างไม่แยแส

ทันทีที่ลับร่างของพวกนางไป หลานจิงก็รีบคายโจ๊กคำนั้นทิ้งทันที “รสชาติแย่ยิ่งกว่าน้ำล้างเท้าเสียอีก!”

แต่หยางจิ้งอวี่กลับกินโจ๊กถ้วยนั้นต่อไปอย่างเชื่องช้าจนหมดสิ้น

“อาอวี่! เจ้ากินมันเข้าไปจริงๆ หรือ!” เสวี่ยอิงถามอย่างตกใจ

จิ้งอวี่วางถ้วยเปล่าลง เช็ดมุมปากเบาๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่ลุ่มลึก

“เจี่ยเจีย การอดทนกินขมในตอนนี้ ก็เพื่อที่จะได้ลิ้มรสหวานในวันหน้า”

นางมองดูพื้นไม้ที่อยู่ใต้เท้าของตนเอง ที่ซึ่งมีข้าวสารและเนื้อแห้งชั้นดีซ่อนอยู่