ขับออกจากเมืองหลวง

เวินหนิงกับฮูหยินผู้เฒ่าที่ได้ยินก็ปากสั่นเดินตรงมาเพื่อจะฟาดนางอีกรอบ เวินซูฉียอมเจ็บตัวจับปลายแส้เอาไว้แล้วกระชาก ด้วยแรงบุรุษมีมากกว่านางตัวเล็กจึงจับปลายแส้มั่นแล้วออกแรงถีบเก้าอี้ไม้ที่หยางเว่ยหมิงนั่งอยู่จนเขาเกือบหงายหลัง และชิงเอามาจนได้ จากนั้นนางก็เริ่มลงมือ

เพล้ง!! ปัง!! เพล้ง!! โครม!! โครม!! แส้ไม่ได้ฟาดถูกคนแต่กลับฟาดไปที่เครื่องลายคราม โต๊ะไม้ ฉากกั้นที่มีราคาแพง ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับจะเป็นลมเมื่อมือบางยกปะการังสีอำพันออกมา นางเงื้อขึ้นสูงแต่ว่าเพ่ยเพ่ยรีบมาห้าม

"คุณหนูชิ้นนี้เป็นของพระราชทานเจ้าค่ะ หากทำลายเท่ากับมีความผิด"

"อ้อ..คุณชายหนานกงได้ยินว่าท่านเก่งเรื่องของเก่าแก่ เช่นนั้นปะการังนี้ของจริงหรือไม่ หากไม่จริงแล้วของจริงอยู่ที่ใด หากว่าปลอมกล้าปลอมของพระราชทานมีโทษเช่นไร"

นางเงื้อมือสูงขึ้นพร้อมจะทุ่มลงทุกเมื่อเวินหนิงรีบเข้าไปเพื่อจะคว้าก่อนจะยอมสงบศึก

"ฉีเอ๋อร์.....นี่เป็นของพระราชทานเจ้าอย่าทำเช่นนี้ มิเช่นนั้นจะถูกตัดหัวทั้งบ้านเชียวนะ"

"ฉีเอ๋อร์หรือตาแก่ เรียกเสียดูญาติดีเชียวนะ นี่ดูเผินๆเหมือนของจริงมาก แต่พอยกขึ้นก็รู้ว่าเป็นหินแกะสลัก จากความทรงจำร่างเดิมจำได้ว่าเพื่อติดสินบนคนคุมสอบให้กับบุตรชายของเขากับนางเมียน้อยนั่นได้ตำแหน่งตาแก่นี่จ่ายไปไม่น้อย"

เวินซูฉีคิดในใจก่อนจะยอมวางแล้วเอ่ยกับเวินหนิง

"ได้..เอามือสกปรกของท่านออกไป"

หยางเว่ยหมิงรำคาญที่จะอยู่ต่อจึงเอ่ยกับชายสูงวัยตรงหน้า

"เรื่องในครอบครัวท่านข้าไม่อยากรับรู้ แต่ภายในสามวันข้าไม่ต้องการเห็นหน้านางในเมืองหลวง"

ร่างสูงลุกขึ้น ใบหน้าเบี้ยวเล็กน้อยแต่ไม่ได้แสดงอาการอย่างอื่น เขายังเจ็บที่หลังจากแส้ของเวินหนิง อีกทั้งจุกจากการที่ถูกถีบกล่องดวงใจ สตรีน่าตายนี่กล้าเอาเขาเป็นเกราะกำบังให้ตัวเอง

"จวินเหยา....ข้าจะกลับแล้วเจ้าจะกลับหรือไม่"

เมื่อเห็นเขามองเวินซูฉีไม่วางตา หยางเวยหมิงรู้สึกหงุดหงิดบอกไม่ถูก ร่างสูงของหนานกงซวีลุกขึ้นเอ่ยกับเวินหนิง

"เอ่อ..คุณหนูสามปะการังนั่นของปลอมน่ะ หากเจ้าอยากทุบก็ทุบเถอะ"

เวินหนิงและฮูหยินผู้เฒ่าหน้าซีด หากคนรู้ว่านี่ของปลอมของจริงล่ะไปอยู่ที่ใด เรื่องที่เขาเอาของพระราชทานไปขายก็จะถูกเปิดโปง เวินเหยียนเอ่ยอย่างมีจริต นางทำตัวไร้เดียงสาซึ่งเป็นสิ่งที่คุณชายคนนี้เกลียดที่สุด นางส่งสายตาให้หนานกงซวี

"คุณชายหนางกงเจ้าคะ นี่เป็นของพระราชทานท่านจะบอกว่าปลอมได้อย่างไรกัน"

หนานกงซวีเพียงแค่อยากเอาคืนให้กับเด็กน้อยตรงหน้าที่ดูเหมือนว่าใครๆในครอบครัวก็รุมรังแกนางไม่เว้นแม้แต่สหายของตน เขาจึงเอ่ยตอบกลับเวินเหยียน

"ที่บ้านข้ามีสามต้น ท่านปู่ได้มาจากโพ้นทะเลจริงหรือปลอมหลอกสายตาข้าไม่ได้หรอก คุณหนูสามแล้วพบกันนะ"

"ซูฉีน้อมส่งคุณชายหนานกงเจ้าค่ะ เดินทางราบรื่นนะเจ้าคะ"

หยางเวยหมิงกำมือแน่นก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มตวาดออกไป

"ร่ำลากันพอหรือยัง เจ้าไม่กลับข้ากลับก่อนแล้วกัน"

หนานกงซวีหันกลับไปเขาก็เดินไปแล้ว เวินซูฉีไม่ทำอะไรต่อนางเดินไปหาร่างสูงพร้อมกับเอ่ย

"ข้าน้อยไปส่งท่านนะเจ้าคะ คุณชายเชิญ"

หนานกงซวียิ้มให้นางและพยักหน้า คนที่ถึงรถม้าก่อนหน้ารู้สึกหงุดหงิดจึงสะบัดมือไปหนึ่งทีก็ทำเอากระถางแตกไปสามใบ ต้นไม้ใหญ่โค่นลงมา เวินซูฉีหันไปเห็นก็เอ่ยกับเขาอย่างยียวน

"กำลังอยากได้ฟืนพอดี ขอบใจนะไอ้คนแซ่หยาง คุณชายหนานกงส่งแค่นี้นะเจ้าคะ"

"ขอบคุณมากคุณหนูสาม"

"ท่านรูปงามเพียงนี้ยังมิแต่งฮูหยิน บางทีหากท่านอยู่ห่างจากพลังงานลบท่านอาจเจอเนื้อคู่ก็ได้เจ้าค่ะ"

นางเอ่ยกับเขา หนานกงซวียิ้มก่อนจะขึ้นรถม้า ส่วนเวินซูฉีมีเรื่องต้องจัดการกับคนในบ้านก่อน เริ่มจากยุแหย่บ้านใหญ่ตาแก่เวินหนิงอาศัยสมบัติมารดาร่างเดิมได้เป็นผู้นำตระกูล ยายแก่นั่นเดิมทีก็แค่หญิงหม้ายที่ท่านปู่แต่งเข้ามาเวินหนิงบิดาร่างนี้กับบ้านสามคือลูกชายนาง

"ไล่ฉันออกจากเมืองหลวงหรือ ไอ้คนแซ่หยาง บ้านสกุลเวินฉันมีเซอร์ไพรใหญ่มากนะรอก่อนเถอะ"